Ἐδουάρδο Γκαλεάνο (Eduardo Galeano): Εἶναι ἀστεῖο

.

Galeano,Eduardo-EinaiAsteio-Eikona-02

.

Ἐ­δουά­ρδο Γκα­λε­ά­νο (Eduardo Galeano)

.

Εἶναι ἀστεῖο

(Es un chiste)

.

03-SigmaΕ ΚΑΠΟΙΑ με­γά­λη λε­ω­φό­ρο κά­ποι­ας με­γά­λης λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κης πό­λης, κά­ποι­ος πε­ρι­μέ­νει νὰ τὴ δι­α­σχί­σει. Κα­θη­λω­μέ­νος στὴν ἄ­κρη τοῦ πε­ζο­δρο­μί­ου, μπρο­στὰ στὴν ἀ­δι­ά­κο­πη ρο­ὴ αὐ­το­κι­νή­των, ὁ πε­ζὸς πε­ρι­μέ­νει δέ­κα λε­πτά, εἴ­κο­σι λε­πτά, μί­α ὥ­ρα. Γυ­ρί­ζει τό­τε τὸ κε­φά­λι του καὶ βλέ­πει ἕ­ναν ἄν­τρα ἀ­κουμ­πι­σμέ­νο στὸν τοῖ­χο νὰ κα­πνί­ζει. Καὶ τὸν ρω­τά­ει:

       «Συγ­γνώ­μη, πῶς μπο­ρῶ νὰ πε­ρά­σω στὴν ἄλ­λη με­ριά;»

       «Δὲν ξέ­ρω. Ἐ­γὼ σ’ αὐ­τὴ γεν­νή­θη­κα».

 Bonsai-03c-GiaIstologio-04

 .

Πη­γή: Mini71cuentos, Ἀν­θο­λο­γί­α ἰ­σπα­νό­φω­νου δι­η­γή­μα­τος, Δί­γλωσ­ση ἔκ­δο­ση, Ἐ­πι­λο­γὴ – Εἰ­σα­γω­γὴ – Με­τά­φρα­ση: Κων­σταν­τῖ­νος Πα­λαι­ο­λό­γος, Ἐκ­δό­σεις Μι­χά­λη Σι­δέ­ρη, Ἀ­θή­να 2012.

Ἐ­δουά­ρδο Γκα­λε­ά­νο (Eduardo Galeano) (Μον­τε­βι­δέ­ο τῆς Οὐ­ρου­γουά­ης, 1940). Με­τὰ τὸ πρα­ξι­κό­πη­μα τοῦ 1976 ἀ­ναγ­κά­ζε­ται νὰ ἐγ­κα­τα­λεί­ψει τὴ χώ­ρα καὶ ἐγ­κα­θί­στα­ται στὴν Ἰ­σπα­νί­α. Τὸ 1985, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ τὴν πτώ­ση τῆς δι­κτα­το­ρί­ας, ἐ­πι­στρέ­φει στὸ Μον­τε­βι­δέ­ο. Στὸ ἔρ­γο του συγ­κλί­νουν ἡ λο­γο­τε­χνι­κὴ ἀ­φή­γη­ση καὶ τὸ δο­κί­μιο, ἡ ποί­η­ση καὶ τὸ χρο­νι­κό. Στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ κυ­κλο­φο­ροῦν πά­νω ἀ­πὸ δέ­κα βι­βλί­α του. Πιὸ ση­μαν­τι­κά τὸ δο­κί­μιο Κα­θρέ­φτες καὶ ἡ τρι­λο­γί­α Μνή­μη τῆς φω­τιᾶς (μτφ. Ἰ­σμή­νη Καν­σῆ). Τὸ «Εs un chiste» πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στὸ Patas arriba la escuela del mundo al revés, Μα­δρί­τη, Siglo XXI, 1998.

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ ἰ­σπα­νι­κά:

Ἐρ­γα­στή­ριο Με­τά­φρα­σης Μι­κρο­δι­η­γη­μά­των ἀ­πὸ τὰ  ἰ­σπα­νι­κὰ στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ ὑ­πὸ τὴν ἐ­πί­βλε­ψη τοῦ Κων­σταν­τί­νου Πα­λαι­ο­λό­γου. Πε­ρισ­σό­τε­ρα βλ. «Ἡ­με­ρο­λό­γιο Κα­τα­στρώ­μα­τος» (Ἡ­με­ρο­μη­νί­α…).

.

Διαφημίσεις

Καρόλα Ἄικιν (Carola Aikin): Ἀγάπη μέχρι το θάνατο

.

Aikin,Carola-AgapiMechriTonThanato-Eikona-01

.

Κα­ρό­λα Ἄι­κιν (C­a­r­o­la A­i­k­in)

.

Ἀ­γά­πη μέ­χρι τὸ θά­να­το

(A­m­or h­a­s­ta la m­u­e­r­te)

.

«02-PiΟΥΛΙΑ εἶ­ναι μό­νο, δὲν πρέ­πει νὰ φο­βᾶ­σαι» ψι­θύ­ρι­σε ὁ ἄν­τρας στὸν αὐ­χέ­να της. Τό­τε ἀ­κού­στη­κε ξα­νὰ ὁ βόμ­βος, ὄ­χι πιὰ τό­σο μα­κρι­νός, τῶν ἀ­ε­ρο­πλά­νων ποὺ σὲ λί­γο θὰ πε­τοῦ­σαν πά­νω ἀ­πὸ τὴν πό­λη καὶ ὁ κό­σμος ἄρ­χι­σε νὰ ἀ­νη­συ­χεῖ. Ὅ­λοι συ­νω­στί­ζον­ταν στὰ τε­λευ­ταῖ­α σκα­λο­πά­τια, στὴν ἔ­ξο­δο τοῦ με­τρό, ἀ­να­πο­φά­σι­στοι, τρέ­μον­τας τὶς βόμ­βες. Ὁ ἄν­τρας ἐκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε τὴν πε­ρί­στα­ση γιὰ νὰ κολ­λή­σει πί­σω της. Ἐ­κεί­νη, ἐν­στι­κτω­δῶς, ἕ­σφι­ξε πιὸ δυ­να­τὰ τὶς σα­κοῦ­λες μὲ τὰ τρό­φι­μα ποὺ τό­σες ὧ­ρες κου­βα­λοῦ­σε. «Βλέ­πεις ὅ­τι που­λιὰ εἶ­ναι μό­νο;» ἐ­πέ­μει­νε ἐ­κεῖ­νος, ἀ­κουμ­πών­τας ξε­δι­άν­τρο­πά τα χεί­λη του στὸ αὐ­τί της. Ἀ­νά­με­σα στὰ πό­δια τῶν ἀν­θρώ­πων, ἡ γυ­ναί­κα εἶ­δε τὰ σπουρ­γί­τια ποὺ χο­ρο­πη­δοῦ­σαν τρο­μαγ­μέ­να καὶ κά­τι ἄ­νοι­ξε μέ­σα της. Καὶ τό­τε τὸ χέ­ρι του στὸ γο­φό της, τὸ μπλέ­ξι­μο μὲ τὴν ἄ­κρη τῆς φού­στας της, τὰ δά­χτυ­λα νὰ πε­ρι­πλα­νι­οῦν­ται. Καὶ ὅ­μως, ἐ­κεί­νη δὲν γυ­ρί­ζει νὰ τὸν χα­στου­κί­σει ὅ­πως θὰ ’­πρε­πε. Ἀ­νυ­πό­φο­ρη πλέ­ον ἡ θέρ­μη ποὺ σφίγ­γει τὰ σω­θι­κά της, προ­τι­μά­ει νὰ ὑ­πο­κρι­θεῖ ὅ­τι ἀν­τι­στέ­κε­ται καὶ κά­νει πὼς πα­λεύ­ει, σκί­ζον­ται οἱ σα­κοῦ­λες μὲ τὰ φροῦ­τα καὶ τὰ ὡ­ραῖ­α βε­ρί­κο­κα ξε­χύ­νον­ται στὶς σκά­λες σὰν χρυ­σὸς κα­ταρ­ρά­κτης. Ἀλ­λὰ τώ­ρα ἐ­κεί­νη βά­ζει τὶς φω­νές, ἀ­νά­με­σα σὲ φροῦ­τα καὶ σπουρ­γί­τια, ἐ­κεῖ­νος γρα­πω­μέ­νος πί­σω της ὅ­ταν ὅ­λα ἐ­κρή­γνυν­ται καὶ ἀρ­χί­ζει ἡ πα­νι­κό­βλη­τη φυ­γή: τὸ βά­ζουν στὰ πό­δια ἐ­σπαν­τρί­γι­ες, κα­πέ­λα, σφι­χτοὶ κό­τσοι, πα­νω­φό­ρια, ψά­χνουν τὸ ἄ­νοιγ­μα στὸ φῶς, τὴν ἔ­ξο­δο στὸν κό­σμο τῶν φαν­τα­σμά­των ὅ­που ἐ­κεί­νη ἡ γυ­ναί­κα ζεῖ ἀ­κό­μη καὶ σή­με­ρα, μὲ τὴν ἐμ­μο­νὴ νὰ ἀ­να­κα­λύ­ψει τὸ πρό­σω­πο τοῦ ἄν­τρα ποὺ τὴν ἀ­γά­πη­σε μέ­χρι τὸ θά­να­το.

.

 Bonsai-03c-GiaIstologio-04

.

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ μι­κρο­δι­η­γη­μά­των Κων­σταν­τῖ­νος Πα­λαι­ο­λό­γος (ἐ­πιμ.) 18+ Minicuentos eroticos. Ἀν­θο­λο­γί­α ἰ­σπα­νι­κοῦ ἐ­ρω­τι­κοῦ μι­κρο­δι­η­γή­μα­τος, Ἀ­θή­να, 2013. Τὴν συλ­λο­γὴ προ­σφέ­ρει ὁ τα­κτι­κὸς συ­νερ­γά­της μας Κ. Πα­λαι­ο­λό­γος στοὺς ἀ­να­γνῶ­στες τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μας ποὺ μπο­ροῦν νὰ τὴν δι­α­βά­σουν ὁ­λό­κλη­ρη ἢ καὶ νὰ τὴν ἀ­πο­θη­κεύ­σουν ἀ­πὸ ἐδῶ.

Κα­ρό­λα Ἄι­κιν (C­a­r­o­la A­i­k­in) (Ἀ­ρα­λοῦ­θε τῆς Μα­δρί­της, 1961). Σπού­δα­σε Βι­ο­λο­γία στὸ Αὐ­τό­νο­μο Πα­νε­πι­στή­μιο τῆς Μα­δρί­της. Ἔ­χει δη­μο­σι­εύ­σει τὴ συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Las es­ca­mas del dra­gón (2005).

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ ἱ­σπα­νι­κά:

Ἡ με­τά­φρα­ση εἶ­ναι προ­ϊ­ὸν τοῦ ἐρ­γα­στη­ρί­ου με­τά­φρα­σης μι­κρο­δι­η­γη­μά­των ἀ­πὸ τὰ ἰ­σπα­νι­κὰ στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ ὅπου δί­δα­ξε ὁ Κων­σταν­τῖ­νος Πα­λαι­ο­λό­γος στὸ πλαί­σιο τοῦ Ἐρ­γα­στη­ρί­ου Λο­γο­τε­χνι­κῆς Με­τά­φρα­σης τοῦ Κέν­τρου Ἰ­σπα­νι­κῆς, Πορ­το­γα­λι­κῆς καὶ Κα­τα­λα­νι­κῆς γλώσ­σας ABANICO. Συμ­με­τεῖ­χαν οἱ σπου­δα­στές: Ἑ­λέ­νη Βό­τση, Χρυ­σάν­θη Για­ννιά, Βαγ­γέ­λης Καμ­πού­νιας, Eduardo Lucena, Μα­ρί­α Με­λα­δά­κη, Ἑ­λέ­νη Πα­λαι­ο­λό­γου, Ἀγ­γε­λι­κὴ Πα­λα­σο­πού­λου.

.

Albert García Elena: Ἡ μεταμόρφωση

 

 

Ἀλμπὲρτ Γκαρσία Ἐλένα (Albert García Elena)

 

Ἡ με­τα­μόρ­φω­ση

(La metamorfosis)

 

ΥΠΝΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΠΡΩΪ ὁ Γκρεγ­κὸρ Σάμ­σα, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ ἕ­να ἀ­νή­συ­χο ὕ­πνο, βρέ­θη­κε στὸ κρε­βά­τι του με­τα­μορ­φω­μέ­νος σὲ τε­ρα­τῶ­δες ἔν­το­μο. Μό­λις ἀν­τι­λή­φθη­κε ὅ­τι εἶ­χε φτε­ρά, δὲν τὸ σκέ­φτη­κε πο­λύ, καὶ χω­ρὶς κα­θυ­στέ­ρη­ση ἔ­φυ­γε γιὰ τὴ δου­λειὰ πε­τών­τας ἀ­πὸ τὸ πα­ρά­θυ­ρο, πη­δών­τας πά­νω ἀ­πὸ τὰ φα­νά­ρια καὶ τὴ Ρόν­τα Λι­το­ράλ. Οἱ προ­ϊ­στά­με­νοί του ἐ­ξε­πλά­γη­σαν τό­σο εὐ­χά­ρι­στα ἀ­πὸ τὴ συ­νέ­πειά του, ὥ­στε τὸν ἀ­να­κή­ρυ­ξα­ν Ὑ­πάλ­λη­λο τοῦ Μή­να, σὲ ἐ­πί­ση­μη τε­λε­τὴ —πα­ρου­σί­ᾳ ὅ­λης τῆς οἰ­κο­γέ­νειάς του καὶ ση­μαν­τι­κῶν ἐκ­προ­σώ­πων τῆς οἰ­κο­νο­μι­κῆς καὶ πο­λι­τι­στι­κῆς ζω­ῆς τῆς πό­λης— στὴν ὁ­ποί­α ὁ Πρό­ε­δρος αὐ­το­προ­σώ­πως τοῦ καρ­φί­τσω­σε τὸ σῆ­μα τῆς ἑ­ται­ρί­ας στὸ μέ­σο τοῦ θώ­ρα­κα, γε­γο­νὸς ποὺ τοῦ προ­κά­λε­σε τὸν ἀ­κα­ρια­ῖο θά­να­το καὶ τὸν προ­ε­τοί­μα­σε στὴν ἐν­τέ­λεια γιὰ νὰ ἐ­κτε­θεῖ σὲ κά­σα μὲ γυ­ά­λι­νο σκέ­πα­σμα, ποὺ μπο­ρεῖ νὰ ἐ­πι­σκε­φτεῖ κα­νείς, ὅ­πως ὅ­λοι οἱ συλ­λέ­κτες γνω­ρί­ζουν, ἀ­πὸ τὶς ἐν­νέ­α ὣς τὶς πέν­τε τὸ ἀ­πό­γευ­μα, Δευ­τέ­ρα ἕ­ως Πα­ρα­σκευ­ὴ καὶ τὸ πρῶ­το Σάβ­βα­το κά­θε μή­να, στὴν κύ­ρια εἴ­σο­δο τῆς ἑ­ται­ρί­ας. Μει­ω­μέ­νες τι­μὲς γιὰ γκρούπ.

 

 

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴν ἀν­θο­λο­γί­α D­os V­e­c­es C­u­e­n­to. A­n­t­o­l­o­g­ía D­e M­i­c­r­o­r­r­e­l­a­t­os (ἐπ. Jo­s­e­l­u­ís G­o­n­z­á­l­ez, E­d­i­c­i­o­n­es I­n­t­e­r­n­a­c­i­o­n­a­l­es U­n­i­v­e­r­s­i­t­a­r­i­as, M­a­d­r­id, 1998).

 

Ὁ Albert García Elena γεν­νή­θη­κε στὴ Βαρ­κε­λώ­νη. Γρά­φει δι­η­γή­μα­τα στὰ ἰ­σπα­νι­κὰ καὶ τὰ κα­τα­λα­νι­κά.

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ Ἰ­σπα­νι­κά:

Ἀ­πὸ τὰ σε­μι­νά­ρια λο­γο­τε­χνι­κῆς με­τά­φρα­σης τοῦ ἱ­σπα­νι­κοῦ τμή­μα­τος τοῦ Ε­ΚΕ­ΜΕΛ κα­τὰ τὸ ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κὸ ἔ­τος 2009-2010. Συμ­με­τεῖ­χαν οἱ σπου­δα­στὲς Κα­τε­ρί­να Κα­ρα­γε­ώρ­γου, Δή­μη­τρα Λαμ­πρί­δου, Εἰ­ρή­νη Μαυ­ρο­μά­ρα, Μα­ρί­α-Ἑ­λέ­νη Φλέσ­σα, Μαν­τὼ Χρή­στου, ὑ­πὸ τὴν ἐ­πο­πτεί­α τοῦ δι­δά­σκον­τα Κων­σταν­τί­νου Πα­λαι­ο­λό­γου.

 

Adolfo Bioy Casares: Θέμα γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου

 

 

Ἀν­τόλ­φο Μπι­ό­υ Κα­σά­ρες (A­d­o­l­fo B­i­oy C­a­s­a­r­es)

 

Θέ­μα γιὰ τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου

(T­e­ma d­el f­in d­el m­u­n­do)

 

Ο ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ἴ­σως δὲν εἶ­ναι εὔ­κο­λο νὰ τὸ φαν­τα­στεῖ κα­νείς. Ὁ Ρα­μί­ρες, ὑ­πεύ­θυ­νος στὴ γκαρ­ντα­ρόμ­πα τῆς λέ­σχης, μοῦ εἶ­πε ὅ­τι, σὲ κά­ποι­ο ἀπ’ αὐ­τὰ τὰ εὐ­τε­λῆ ρα­δι­ο­φω­νι­κὰ προ­γράμ­μα­τα ἔ­τυ­χε ν’ ἀ­κού­σει ἕ­ναν Βο­λι­βια­νὸ ὁ ὁ­ποῖ­ος προ­έ­βλε­ψε ὅ­τι τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου θὰ ἔρ­θει τὴν Κυ­ρια­κὴ στὶς 23. Ὁ συ­νέ­ται­ρός μου, ὁ Τζών­νυ, μὲ δι­α­βε­βαί­ω­σε ὅ­τι ὅ­λα αὐ­τὰ εἶ­ναι χα­ζο­μά­ρες. Ὁ Ρα­μί­ρες συμ­φώ­νη­σε λέ­γον­τας ὅ­τι δὲν θὰ ἔ­πρε­πε νὰ πι­στεύ­ου­με οὔ­τε λέ­ξη ἀ­πὸ τέ­τοι­ου εἴ­δους προ­βλέ­ψεις ἀλ­λὰ πρό­σθε­σε ὅ­τι γιὰ κά­θε ἐν­δε­χό­με­νο, τὸ Σάβ­βα­το τὸ βρά­δυ ὄ­χι μό­νο δὲ θὰ τσιγ­κου­νευ­ό­ταν τί­πο­τα, ἀλ­λὰ ἐ­πι­πλέ­ον ἦ­ταν δι­α­τε­θει­μέ­νος νὰ δι­ορ­γα­νώ­σει ἕ­να με­γά­λο φα­γο­πό­τι. Ἄν­θρω­πος αὐ­θόρ­μη­τος, δὲ δί­στα­σε νὰ δη­λώ­σει ὅ­τι τέ­τοι­ες ἀ­να­κοι­νώ­σεις θὰ ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­πα­γο­ρεύ­ον­ται ἐν­τε­λῶς «γιὰ νὰ μὴν τὶς ἀ­κού­σουν τὰ παι­διά». Θυ­μή­θη­κε τὴν πε­ρί­πτω­ση κά­ποι­ου ποὺ βι­ά­στη­κε νὰ προ­βλέ­ψει, δὲν ξέ­ρω κι ἐ­γὼ γιὰ ποι­ὰ ἡ­με­ρο­μη­νί­α, τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου καὶ μό­λις σή­μα­ναν με­σά­νυ­χτα «ἅρ­πα­ξε ἕ­να πε­ρί­στρο­φο καὶ σκο­τώ­θη­κε. Μό­λις βρῆ­κε τὴ δύ­να­μη, πά­τη­σε τὴ σκαν­δά­λη. Ἦ­ταν ἀ­να­με­νό­με­νο». Ὁ Τζών­νυ τὸν ρώ­τη­σε:

       — Κι ἐ­σεῖς; Τί θὰ κά­να­τε ἂν ξέ­ρα­τε μὲ βε­βαι­ό­τη­τα ὅ­τι τὴν τά­δε μέ­ρα τε­λει­ώ­νει ὁ κό­σμος;

      — Δὲν θὰ ἔ­λε­γα τί­πο­τα γιὰ νὰ μὴν τὸ ἀ­κού­σουν τὰ παι­διά – ἀ­πάν­τη­σε ὁ Ρα­μί­ρες, ἀλ­λὰ θὰ ἔ­γρα­φα σ’ ἕ­να μι­κρὸ ση­μεί­ω­μα ὅ­τι ἐ­κεί­νη τὴ συγ­κε­κρι­μέ­νη μέ­ρα ἦ­ταν τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου, γιὰ νὰ δοῦν ὅ­τι τὸ ἤ­ξε­ρα.

 

 

 Πη­γή: B­r­e­v­e­s­n­o­t­a­n­b­r­e­v­es.b­l­o­g­s­p­ot.c­om

 

A­d­o­l­fo B­i­oy C­a­s­a­r­es (Μπου­έ­νος Ἄι­ρες, 1914-1999). Ἔ­γρα­ψε δι­η­γή­μα­τα καὶ μυ­θι­στο­ρή­μα­τα. Ἰ­δι­αί­τε­ρα γνω­στὸς γιὰ τὸ μυ­θι­στό­ρη­μά του La i­n­v­e­n­c­i­ón de M­o­r­el (Ἡ ἐ­φεύ­ρε­ση τοῦ Μο­ρέλ, 1940). Τὸ 1991 τι­μή­θη­κε μὲ τὸ βρα­βεῖ­ο Θερ­βάν­τες γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Γνω­στὸς ἐ­πί­σης γιὰ τὴ φι­λί­α καὶ τὴ συ­νερ­γα­σί­α του μὲ τὸν Χόρ­χε Λου­ὶς Μπόρ­χες.

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ ἱ­σπα­νι­κά:

Στα­μά­της Πο­λε­νά­κης (Ἀ­θή­να, 1970). Σπού­δα­σε Ἱ­σπα­νι­κὴ Φι­λο­λο­γί­α στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο C­o­m­p­l­u­t­e­n­se τῆς Μα­δρί­της. Ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ τὴν ποί­η­ση, τὸ θέ­α­τρο καὶ τὴ με­τά­φρα­ση. Ἔ­χει με­τα­φρά­σει ἀ­πὸ τὰ ἱ­σπα­νι­κά, δι­η­γή­μα­τα γιὰ τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ Τὸ δέν­τρο· ἐ­πί­σης, τὸ θε­α­τρι­κὸ ἔρ­γο τοῦ Γκου­στά­βο Ὂττ Ἡ τρυ­φε­ρή σου Μο­λό­τωφ (Ἐκδ. Λα­γου­δέ­ρα, 2008).