Γιάννης Γιαννουλέας: 0° Fahrenait

 

 

 

Γιάννης Γιαννουλέας

 

Fahrenait

 

ΜΑΡ­ΘΑ, ἀ­φοῦ χτύ­πη­σε τὴν πρω­ι­νὴ κάρ­τα μὲ κα­θυ­στέ­ρη­ση δύο λε­πτῶν, ἀ­φοῦ ἀ­νέ­βη­κε στὸ δι­ά­λειμ­μα στὸν τρί­το γιὰ νὰ πεῖ δυ­ὸ κλε­φτὲς κου­βέν­τες στὴν Μα­ρί­α, ἀ­φοῦ δού­λε­ψε ἀρ­κε­τὰ ἀλ­λὰ ὄ­χι πά­ρα πο­λύ, ἀ­φοῦ ἀ­πέρ­ρι­ψε τὶς ἐ­πί­μο­νες προ­τά­σεις τοῦ Γι­ώρ­γου, ἀ­φοῦ δι­ά­βα­σε τοὺς με­ση­με­ρια­νοὺς τί­τλους, ἀ­φοῦ ἔ­σβη­σε τὸ 22ο τσι­γά­ρο, ἀ­φοῦ πλή­ρω­σε τὰ κοι­νό­χρη­στα, κά­θι­σε στὸ τρα­πέ­ζι τῆς κου­ζί­νας καὶ συ­νει­δη­το­ποί­η­σε ὅ­τι τί­πο­τα δὲν εἶ­χε νὰ κά­νει καὶ πὼς τί­πο­τα δὲν εἶ­χε κά­νει τὰ προ­η­γού­με­να 24 χρό­νια.

       Κα­τό­πιν τού­του, ἄρ­χι­σε νὰ συ­γυ­ρί­ζει τὸ σπί­τι.

 

 

Πη­γή: Ἀπὸ τὴν συλ­λογὴ μι­κρο­δι­η­γη­μά­των Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997).

 

Γιάν­νης Γιαν­νου­λέ­ας (1962). Ἔκα­νε σπουδὲς σκη­νο­θε­σί­ας κι­νη­μα­το­γρά­φου καὶ γύ­ρι­σε τὶς ται­νί­ες: Ἡ ἄλλη πλευ­ρά (1985), ἡ μο­να­δι­κή ο­λο­κλη­ρω­μέ­νη κι­νη­μα­το­γρα­φικὴ συ­νέ­ντευ­ξη τοῦ πα­λαί­μα­χου ἐπα­να­στά­τη Ἄγι Στί­να (διάρ­κεια 25΄) καὶ Κα­λη­μέ­ρα Μα­νά­γκουα (1987), ἕνα τα­ξι­διω­τικὸ ντο­κι­μα­ντὲρ στὴ Νι­κα­ρά­γουα τῶν Σα­ντι­νί­στας (διάρ­κεια 10΄). Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997) καὶ Ἀπροσ­δό­κη­τος κῆπος (Ποι­ή­μα­τα, ἐκδ. Ἀ­πό­πειρα, 2006).  Ἔχει δη­μο­σιεύ­σει πολ­λὰ κεί­μενα κι­νη­μα­το­γρα­φικῆς καὶ θε­α­τρικῆς κρι­τικῆς σὲ ἐφη­με­ρί­δες καὶ πε­ριο­δι­κά. Διατηρεῖ τὸ ἱστολόγιο Lathrometanastis: Τέ­χ­νη – Ἀ­να­τρο­πή – Δη­μι­ουρ­γία.

Γιάννης Γιαννουλέας: Σὲ 45 τετραγωνικά

 

 

Γιάννης Γιαννουλέας

 

Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά

 

­ΝΑ ΠΡΩ­Ϊ, ὁ ἐ­ξαν­τλη­μέ­νος ναυα­γὸς ση­κώ­θη­κε μὲ τρε­λὸ καρ­δι­ο­χτύ­πι. Ἀ­πο­φά­σι­σε ὅ­τι ἔ­πρε­πε νὰ ἀν­τι­δρά­σει. «Δὲν πά­ει ἄλ­λο.» Ξά­πλω­σε στὴ σκιὰ τοῦ φοί­νι­κα καὶ ἔ­γρα­ψε ἕ­να σύν­το­μο μή­νυ­μα, ποὺ τὸ τύ­λι­ξε καὶ τὸ πα­ρά­χω­σε σ’ ἕ­να μπου­κά­λι. Τὸ ἔ­κλει­σε βι­α­στι­κά, τὸ κοί­τα­ξε γιὰ μιὰ στιγ­μή, γύ­ρι­σε πρὸς τὸ πέ­λα­γος καὶ τὸ πέ­τα­ξε ὅ­σο πιὸ μα­κριὰ εἶ­χε τὴ δύ­να­μη.

       Ἔ­πει­τα πῆ­γε στὴν κου­ζί­να. Τη­γά­νι­σε ἕ­να αὐ­γὸ καὶ πε­ρί­με­νε τρώ­γον­τάς το. Τὸ τη­λέ­φω­νο δὲν χτύ­πη­σε μέ­χρι ἀρ­γὰ τὸ βρά­δυ.

 

 

Πη­γή: Ἀπὸ τὴν συλ­λογὴ μι­κρο­δι­η­γη­μά­των Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997).           

 

Γιάν­νης Γιαν­νου­λέ­ας (1962). Ἔκα­νε σπουδὲς σκη­νο­θε­σί­ας κι­νη­μα­το­γρά­φου καὶ γύ­ρι­σε τὶς ται­νί­ες: Ἡ ἄλλη πλευ­ρά (1985), ἡ μο­να­δι­κή ο­λο­κλη­ρω­μέ­νη κι­νη­μα­το­γρα­φικὴ συ­νέ­ντευ­ξη τοῦ πα­λαί­μα­χου ἐπα­να­στά­τη Ἄγι Στί­να (διάρ­κεια 25΄) καὶ Κα­λη­μέ­ρα Μα­νά­γκουα (1987), ἕνα τα­ξι­διω­τικὸ ντο­κι­μα­ντὲρ στὴ Νι­κα­ρά­γουα τῶν Σα­ντι­νί­στας (διάρ­κεια 10΄). Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997) καὶ Ἀπροσ­δό­κη­τος κῆπος (Ποι­ή­μα­τα, ἐκδ. Ἀ­πό­πειρα, 2006).  Ἔχει δη­μο­σιεύ­σει πολ­λὰ κεί­μενα κι­νη­μα­το­γρα­φικῆς καὶ θε­α­τρικῆς κρι­τικῆς σὲ ἐφη­με­ρί­δες καὶ πε­ριο­δι­κά. Διατηρεῖ τὸ ἱστολόγιο Lathrometanastis: Τέ­χ­νη – Ἀ­να­τρο­πή – Δη­μι­ουρ­γία.

 

Γιάννης Γιαννουλέας: Θὰ σὲ πάρω νὰ φύγουμε

.

.

Γιάννης Γιαννουλέας

 

Θὰ σὲ πάρω νὰ φύγουμε

 

ΙΑ ΤΕ­ΤΑΡ­ΤΗ πρω­ί, ὁ κύ­ριος Πώλ, ἔ­χον­τας δι­α­τε­λέ­σει κα­λὸς σύ­ζυ­γος καὶ γεί­το­νας, σκέ­φτη­κε ὅ­τι ἄλ­λο δὲν τοῦ μέ­νει πιὰ πα­ρὰ νὰ φύ­γει ὅ­σο πιὸ μα­κριὰ μπο­ροῦ­σε.

       Ἄ­νοι­ξε τὴν πόρ­τα τοῦ σπι­τιοῦ του, δι­έ­σχι­σε τὸ πλα­κό­στρω­το, πέ­ρα­σε τὴν αὐ­λό­πορ­τα — μό­νο ποὺ αὐ­τὴ τὴ φο­ρὰ κα­τη­φό­ρι­σε μὲ στα­θε­ρὸ βῆ­μα τὴ λε­ω­φό­ρο Φοῖ­νιξ, προ­σπέ­ρα­σε τὶς φω­τει­νὲς ἐ­πι­γρα­φὲς καὶ τοὺς ἀ­φη­ρη­μέ­νους συν­τα­ξι­ού­χους.

       Συ­νέ­χι­σε νὰ βα­δί­ζει μέ­χρι τ’ ἀ­πό­γευ­μα καὶ ὕ­στε­ρα πῆ­ρε τὸ πρῶ­το λε­ω­φο­ρεῖ­ο μὲ προ­ο­ρι­σμὸ τὰ ὅ­ρια τῆς πό­λης — ἀ­κρι­βῶς στὴν ἀν­τί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση ἀ­π’ τὸ σπί­τι του.

       Ὅ­ταν με­τὰ ἀ­πὸ ἕν­τε­κα μῆ­νες ἀν­τί­κρι­σε ξαφ­νι­κὰ τὴν ὁ­δὸ Φοῖ­νιξ, προ­χώ­ρη­σε ἄ­φω­νος, ἄ­νοι­ξε τὴν πόρ­τα, κρέ­μα­σε τὸ παλ­τό του στὴν ξύ­λι­νη κρε­μά­στρα καὶ κα­τά­λα­βε ὅ­τι ἡ ἄλ­λη ἄ­κρη τοῦ κό­σμου βρι­σκό­ταν στὸ σπίτι του.

 

 

Πη­γή: Ἀπὸ τὴν συλ­λογὴ μι­κρο­δι­η­γη­μά­των Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997).

 

Γιάν­νης Γιαν­νου­λέ­ας (1962). Ἔκα­νε σπουδὲς σκη­νο­θε­σί­ας κι­νη­μα­το­γρά­φου καὶ γύ­ρι­σε τὶς ται­νί­ες: Ἡ ἄλλη πλευ­ρά (1985), ἡ μο­να­δι­κή ο­λο­κλη­ρω­μέ­νη κι­νη­μα­το­γρα­φικὴ συ­νέ­ντευ­ξη τοῦ πα­λαί­μα­χου ἐπα­να­στά­τη Ἄγι Στί­να (διάρ­κεια 25΄) καὶ Κα­λη­μέ­ρα Μα­νά­γκουα (1987), ἕνα τα­ξι­διω­τικὸ ντο­κι­μα­ντὲρ στὴ Νι­κα­ρά­γουα τῶν Σα­ντι­νί­στας (διάρ­κεια 10΄). Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997) καὶ Ἀπροσ­δό­κη­τος κῆπος (Ποι­ή­μα­τα, ἐκδ. Ἀ­πό­πειρα, 2006).  Ἔχει δη­μο­σιεύ­σει πολ­λὰ κεί­μενα κι­νη­μα­το­γρα­φικῆς καὶ θε­α­τρικῆς κρι­τικῆς σὲ ἐφη­με­ρί­δες καὶ πε­ριο­δι­κά. Διατηρεῖ τὸ ἱστολόγιο Lathrometanastis: Τέ­χ­νη – Ἀ­να­τρο­πή – Δη­μι­ουρ­γία.

 

Γιάννης Γιαννουλέας: Endless Song

 

 

Γιάννης Γιαννουλέας

 

Endless Song

 .

ΡΟΜ­ΠΕΡΤ μπῆ­κε πο­λὺ εὐ­δι­ά­θε­τος στὸ κα­φέ, προ­χώ­ρη­σε καὶ κά­θι­σε στὴν ἄ­κρη τῆς μπά­ρας – εἶ­χε ραν­τε­βοὺ μὲ τὴ Να­τάσ­σα, ση­μά­δι τῶν με­γά­λων ἀλ­λα­γῶν ποὺ ἔ­βλε­πε κα­θα­ρὰ νὰ ἔρ­χον­ται στὴ ζω­ή του τὸ ἑ­πό­με­νο δι­ά­στη­μα. Πα­ράγ­γει­λε κα­φὲ καὶ χά­ζε­ψε μὲ ἀ­νέ­με­λη ἀ­δι­α­φο­ρί­α τοὺς ἀν­θρώ­πους γύ­ρω του, ὥ­σπου τὸ βλέμ­μα του στα­μά­τη­σε σ’ ἕ­ναν ἡ­λι­κι­ω­μέ­νο ἄν­δρα. Ἦ­ταν ἀ­ξύ­ρι­στος, μὲ τὰ λι­γο­στὰ μαλ­λιά του ἀ­να­κα­τε­μέ­να καὶ δὲν ἔ­δει­χνε νὰ βι­ά­ζε­ται κα­θό­λου. Ὁ Ρόμ­περτ ἐ­κεί­νη τὴ στιγ­μὴ συ­νει­δη­το­ποί­η­σε ὅ­τι ὁ ἄ­γνω­στος δὲν εἶ­χε στα­μα­τή­σει νὰ τὸν πα­ρα­τη­ρεῖ ἀ­πὸ τὴ στιγ­μὴ ποὺ μπῆ­κε στὸ μα­γα­ζί.

       Λί­γο ἀρ­γό­τε­ρα, ἐ­νῶ ἡ Να­τάσ­σα —ὄ­μορ­φη ὅ­σο πο­τέ— εἶ­χε ἤ­δη φα­νεῖ ἀ­πὸ τὸ τζά­μι, ὁ πα­ρά­ξε­νος τύ­πος ἄ­φη­σε ἕ­να χαρ­το­νό­μι­σμα καὶ φό­ρε­σε τὸ παλ­τό του. Τὴν ὥ­ρα ποὺ περ­νοῦ­σε ἀ­πὸ δί­πλα του, ὁ Ρόμ­περτ τοῦ ἔ­πι­α­σε τὸν ὦ­μο:

      — Μὲ συγ­χω­ρεῖ­τε, μή­πως γνω­ρι­ζό­μα­στε;

      Στρά­φη­κε καὶ τὸν κοί­τα­ξε στὰ μά­τια.

      — Εἶ­μαι ὁ ἑ­αυ­τός σας, φί­λε μου, ὅ­πως θὰ εἶ­στε.­.. ἂς ποῦ­με σὲ τριά­ντα χρό­νια ἀ­πὸ τώ­ρα, ἀ­πάν­τη­σε ὁ ἄ­γνω­στος ἄν­δρας μ’ ἕ­να ἀ­δι­ό­ρα­το χα­μό­γε­λο καὶ ἀ­πο­μα­κρύν­θη­κε ἀρ­γὰ χω­ρὶς νὰ δώ­σει ὁ­ποι­α­δή­πο­τε ἄλ­λη ἐ­ξή­γη­ση.

      Αὐ­τὸ τὸ πε­ρι­στα­τι­κὸ ἔ­κα­νε με­γά­λη ἐν­τύ­πω­ση στὸν Ρόμ­περτ, τὸ ἔ­σβη­σε ὅ­μως ἀ­π’ τὴ μνή­μη του ἐγ­κα­τα­λείπ­οντας γρή­γο­ρα τὴν προ­σπά­θεια νὰ κα­τα­λά­βει τί ἀ­κρι­βῶς εἶ­χε στὸ μυα­λὸ του ἐ­κεῖ­νος ὁ μο­να­χι­κὸς τύ­πος.

      Πολ­λὰ χρό­νια ἀρ­γό­τε­ρα, ὅ­ταν ἡ Να­τάσ­σα ἔ­γι­νε Μαί­ρη κι ἔ­πει­τα ἐ­ξα­φα­νί­στη­κε, γιὰ νὰ ἀ­κο­λου­θή­σει ἡ Δή­μη­τρα, ἡ Σύλ­βια καὶ ἡ Στέλ­λα, ποὺ ἔ­φυ­γαν κι αὐ­τὲς γιὰ λό­γους τε­λεί­ως δι­α­φο­ρε­τι­κοὺς ἡ κά­θε μί­α, μπῆ­κε σ’ ἕ­να κα­φέ, πα­ράγ­γει­λε «ἕ­να συ­νη­θι­σμέ­νο» καὶ τὸ βλέμ­μα του στα­μά­τη­σε σ’ ἕ­ναν ὄ­μορ­φο νε­α­ρὸ μὲ χα­μο­γε­λα­στὸ πρό­σω­πο ποὺ χά­ζευ­ε γύ­ρω του μὲ μά­τια γε­μά­τα ἀ­νυ­πο­μο­νη­σί­α.­..

 

 .

Πη­γή: Ἀπὸ τὴν συλ­λογὴ μι­κρο­δι­η­γη­μά­των Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997).

Γιάν­νης Γιαν­νου­λέ­ας (1962). Ἔκα­νε σπουδὲς σκη­νο­θε­σί­ας κι­νη­μα­το­γρά­φου καὶ γύ­ρι­σε τὶς ται­νί­ες: Ἡ ἄλλη πλευ­ρά (1985), ἡ μο­να­δι­κή ο­λο­κλη­ρω­μέ­νη κι­νη­μα­το­γρα­φικὴ συ­νέ­ντευ­ξη τοῦ πα­λαί­μα­χου ἐπα­να­στά­τη Ἄγι Στί­να (διάρ­κεια 25΄) καὶ Κα­λη­μέ­ρα Μα­νά­γκουα (1987), ἕνα τα­ξι­διω­τικὸ ντο­κι­μα­ντὲρ στὴ Νι­κα­ρά­γουα τῶν Σα­ντι­νί­στας (διάρ­κεια 10΄). Δη­μο­σί­ευ­σε τὰ βι­βλί­α Σὲ 45 τε­τρα­γω­νι­κά (Tα­χυ­δρά­μα­τα, ἐκδ. Ἀπό­πει­ρα, 1997) καὶ Ἀπροσ­δό­κη­τος κῆπος (Ποι­ή­μα­τα, ἐκδ. Ἀ­πό­πειρα, 2006).  Ἔχει δη­μο­σιεύ­σει πολ­λὰ κεί­μενα κι­νη­μα­το­γρα­φικῆς καὶ θε­α­τρικῆς κρι­τικῆς σὲ ἐφη­με­ρί­δες καὶ πε­ριο­δι­κά. Διατηρεῖ τὸ ἱστολόγιο Lathrometanastis: Τέ­χ­νη – Ἀ­να­τρο­πή – Δη­μι­ουρ­γία.

.