Δημοσθένης Ἀγραφιώτης: Ξέφρενοι ἰοί

.

.

Δη­μο­σθέ­νης Ἀ­γρα­φι­ώ­της

.

Ξέ­φρε­νοι ἰ­οί

.

 ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ἀ­δελ­φὸς Ἀρ­σέ­νιος, πα­σί­γνω­στος γιὰ τοὺς θεί­ους ἐ­ρω­τές του, χά­νε­ται τὰ βρά­δια στὴ μο­να­στη­ρια­κὴ βι­βλι­ο­θή­κη, μὲ τοὺς σπά­νιους περ­γα­μη­νοὺς κώ­δι­κες καὶ τοὺς πα­πύ­ρους γε­μά­τους ἀ­πο­σπά­σμα­τα εὐ­αγ­γε­λι­κῶν κει­μέ­νων καὶ ἑρ­μη­νει­ῶν. Κα­κὲς γλῶσ­σες λέ­νε πὼς με­τὰ τὰ με­σά­νυ­χτα ἀ­κού­γον­ται ἀ­πὸ τὴν βι­βλι­ο­θή­κη φω­νὲς θεί­ας ἀ­πό­λαυ­σης καὶ κά­ποι­οι μαρ­τυ­ροῦν τὴν πα­ρου­σί­α πε­ρί­ερ­γων λε­κέ­δων στὶς σπά­νι­ες περ­γα­μη­νές. Ὅ­μως ὁ ἀ­δελ­φὸς Φί­λιπ­πος, ὁ ἡ­γού­με­νος τῆς μο­νῆς, δὲν ἀ­νη­συ­χεῖ. Τὸ μο­να­στή­ρι ἐ­ξάλ­λου ἔ­χει μα­κρὰ ἱ­στο­ρί­α καὶ ἄ­νε­τα θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ χα­ρα­κτη­ρι­στεῖ ἰ­δι­όρ­ρυθ­μο. Πρὶν τὸν 17ο αἰ­ώ­να χρη­σί­μευ­ε ὡς κα­ραν­τί­να γιὰ τὴ Γα­λη­νό­τα­τη Δη­μο­κρα­τί­α τῆς Βε­νε­τί­ας καὶ ὡς ἄ­συ­λο γιὰ τοὺς τρε­λούς, ἀ­κό­μη καὶ ὡς φυ­λα­κή. Ἐ­πι­πλέ­ον κυ­κλο­φο­ροῦ­σαν πολ­λὲς ἱ­στο­ρί­ες γιὰ τὴν ἐ­ρω­τι­κὴ ἐ­λευ­θε­ρι­ό­τη­τα τῶν τρο­φί­μων του. Οὔ­τε τὸν ἐν­τυ­πω­σιά­ζει τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι ὅ­λο καὶ πε­ρισ­σό­τε­ροι νε­ό­τε­ροι σὲ ἡ­λι­κί­α ἀ­δελ­φοὶ ἀρ­χί­ζουν νὰ συ­χνά­ζουν τὰ βρά­δια στὴ βι­βλι­ο­θή­κη ἐ­πι­δι­δό­με­νοι σὲ πυ­ρε­τι­κὴ ὁ­μα­δι­κὴ ἀ­να­δί­φη­ση παμ­πά­λαι­ων μου­χλι­α­σμέ­νων κω­δί­κων. Δυ­στυ­χῶς, ὅ­μως, ἀ­πὸ αὐ­τὴ τὴ γε­νι­κευ­μέ­νη εὐ­φο­ρι­κὴ συ­νου­σί­α, ποὺ μο­να­δι­κό της σκο­πὸ εἶ­χε νὰ ἀ­πο­σπά­σει μὲ κά­θε τρό­πο ἀ­πὸ τὴν (γρα­φι­κὴ) ὕ­λη τὸ πνεῦ­μα, στὸ ὑ­γρὸ καὶ ἀ­νή­λια­γο πε­ρι­βάλ­λον τῆς πε­ρί­κλει­στης αἴ­θου­σας, ἀ­να­δύ­θη­κε ἕ­νας ἰ­ὸς ποὺ τρέ­φε­ται ἀ­πο­κλει­στι­κὰ μὲ τὸ με­λά­νι τῶν τυ­πω­μέ­νων βι­βλί­ων καὶ τῶν χει­ρο­γρά­φων. Τὰ βι­βλί­α ἄρ­χι­σαν νά ‘χουν στα­δια­κὰ ἄ­σπρες σε­λί­δες. O ἰ­ὸς με­τα­δό­θη­κε καὶ σ’ ἄλ­λες βι­βλι­ο­θῆ­κες μέ­σῳ τοῦ συ­στή­μα­τος δα­νει­σμοῦ τῶν βι­βλί­ων. Σχε­δὸν κά­θε ἡ­μέ­ρα ἔρ­χον­ταν μη­νύ­μα­τα ὅ­τι οἱ ἄ­σπρες σε­λί­δες αὐ­ξά­νον­ται καὶ ὁ ἰ­ὸς πολ­λα­πλα­σι­ά­ζε­ται ἀ­νε­ξέ­λεγ­κτα. H ἐ­πι­δη­μί­α λευ­κο­ποί­η­σης ἐ­ξα­πλώ­νε­ται ἤ­δη σὲ ὁ­λό­κλη­ρο τὸν πλα­νή­τη. Ἐ­πι­τρο­πὲς βι­βλι­ο­θη­κο­νό­μων καὶ εἰ­δι­κῶν ἀρ­χει­ο­λό­γων δη­μο­σι­εύ­ουν κα­θη­με­ρι­νὰ στοι­χεῖ­α γιὰ τὸ ρυθ­μὸ ἀ­νά­πτυ­ξης τῆς ἐ­πι­δη­μί­ας. Ἐ­πι­στη­μο­νι­κὰ ἐρ­γα­στή­ρια ἀν­τα­γω­νί­ζον­ται νὰ βροῦν τὸ φάρ­μα­κο καὶ ἔ­τσι νὰ κα­τα­κτή­σουν τὸ δι­πλὸ Νόμ­πελ τῆς Ἰ­α­τρι­κῆς καὶ τῆς Λο­γο­τε­χνί­ας. Οἱ βι­βλι­ο­θῆ­κες ἀρ­γο­πε­θαί­νουν. Με­γά­λες ἑ­ται­ρεῖ­ες τῆς Κί­νας σκέ­πτον­ται νὰ ἀ­γο­ρά­σουν ὅ­λα τα κτί­ρια γιὰ μιὰ νέ­α ἐ­πέν­δυ­ση ἐμ­πο­ρι­κῆς φύ­σης. Πολ­λοὶ πρό­τει­ναν ἡ γρα­φὴ νὰ γί­νε­ται μὲ αἷ­μα ἢ μὲ ἠ­λε­κτρο­νι­κὴ με­λά­νη (τε­λευ­ταί­ας και­νο­το­μί­ας). Ὁ ἰ­ὸς γιὰ τὴν ὥ­ρα εἶ­ναι ἀ­στα­μά­τη­τος. Ἡ Bibliotheca Marciana στὴ Βε­νε­τί­α ὀρ­γα­νώ­νει τὴν πρώ­τη Biennale τῶν νε­κρῶν βι­βλί­ων καὶ τῶν σπά­νι­ων ἐ­ξω­φύλ­λων-βι­βλι­ο­δε­σι­ῶν. Πολ­λοὶ χαί­ρον­ται για­τὶ νι­ώ­θουν σὰν τὸν Μαλ­λαρ­μὲ μπρο­στὰ στὴ λευ­κὴ σε­λί­δα. Ἄλ­λοι κλαῖ­νε γιὰ τὴν ἀ­πώ­λεια τῆς μνή­μης. Με­ρι­κοὶ χαί­ρον­ται για­τὶ ἡ ἀν­θρω­πό­τη­τα θ’ ἀρ­χί­σει πά­λι ἀ­πὸ τὴν ἀρ­χή. Πολ­λοὶ φο­βοῦν­ται ὅ­τι ὁ ἰ­ὸς θὰ με­ταλ­λα­χτεῖ καὶ θὰ ἀρ­χί­σει νὰ “τρώ­ει” καὶ τὸ χαρ­τί. Πα­ρ’ ὅ­λες τὶς ἔ­ρευ­νες δὲν εἶ­ναι δυ­να­τὸν νὰ δο­θεῖ μιὰ πλή­ρης πε­ρι­γρα­φὴ τοῦ ἰ­οῦ, γνω­στοῦ καὶ ὡς με­λα­νο­χαύ­τη ἢ με­λα­νό­φι­λου, κα­θὼς τὸ DNA ἔ­χει σχέ­ση μὲ ἀ­ριθ­μοὺς καὶ ὄ­χι μὲ γράμ­μα­τα καὶ ἴ­σως ὑ­πα­κού­ει σὲ βι­ο­λο­γι­κὰ προ­γράμ­μα­τα ἄ­γνω­στης προ­έ­λευ­σης. Τὰ μό­να ποὺ ἀν­τι­στέ­κον­ται εἶ­ναι τὰ ψη­φια­κὰ μη­νύ­μα­τα, κι αὐ­τὰ μέ­χρι πό­τε; Ὁ παγ­κό­σμιος συ­να­γερ­μὸς μοιά­ζει ἀ­να­πό­φευ­κτος. Γιὰ τὴν ὥ­ρα ὑ­πάρ­χει πα­νι­κὸς καὶ πα­ρά­λυ­ση. Ἄ­γνω­στο ἂν αὐ­τὸ τὸ μή­νυ­μα θὰ προ­λά­βει νὰ δι­α­βα­στεῖ, ἂν στὸ με­τα­ξὺ δὲν γί­νει βο­ρὰ στοὺς ἀ­δη­φά­γους ἰ­ούς.

 

 

Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση.

 

Δη­μο­σθέ­νης Ἀ­γρα­φι­ώ­της (Καρ­πε­νή­σι, 1946). Ποι­η­τής, Εἰ­κα­στι­κὸς καλ­λι­τέ­χνης δι­α­μέ­σων (ζω­γρα­φι­κή, φω­το­γρα­φι­κή, δι­α­μέ­σα/in­ter­me­dia, per­for­man­ce/ἐ­πι­τέ­λε­ση, ἐγ­κα­τα­στά­σεις). Συγ­γρα­φέ­ας βι­βλί­ων μὲ δο­κί­μια καὶ ἐ­πι­στη­μο­νι­κὰ ἄρ­θρα γιὰ τὴν τέ­χνη, τὴν ἐ­πι­στή­μη/τε­χνο­λο­γί­α, ὑ­γεί­α ὡς κοι­νω­νι­κὸ-πο­λι­τι­στι­κὰ φαι­νό­με­να καὶ τὴ νε­ο­τε­ρι­κό­τη­τα. Ἀ­το­μι­κὲς καὶ συλ­λο­γι­κὲς ἐκ­θέ­σεις ζω­γρα­φι­κῆς, φω­το­γρα­φι­κῆς καὶ ὀ­πτι­κῆς/εἰ­κο­νο­σχη­μα­τι­κῆς ποί­η­σης στὴν Ἑλ­λά­δα καὶ στὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κό. Εἰ­δι­κὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον γιὰ τὶς συ­ζεύ­ξεις τέ­χνης καὶ νέ­ων τε­χνο­λο­γι­ῶν-τε­χνο­ε­πι­στή­μης. Ἔκ­δο­ση φυλ­λα­δί­ου τέ­χνης Κλί­να­μεν (1980-90) πε­ρι­ο­δι­κοῦ Κλί­να­μεν (Ἐκδ. Ἐ­ρα­τώ, 1990-94) καὶ πα­ρα­γω­γὴ βι­βλί­ων – καλ­λι­τε­χνη­μά­των (artists books)  Κλί­να­μεν. Κλί­να­μεν ἠ­λε­κτρο­νι­κὸ (2001-).