Μι­κρὰ Πα­τε­ρι­κά: Πέ­τρου τοῦ Τε­λώ­νου



Μι­κρὰ Πα­τε­ρι­κά


Πέ­τρου τοῦ Τε­λώ­νου


Κα­λεῖ σε, Πέ­τρε, Χρι­στὸς ἐκ τε­λω­νί­ου
Πρὸς ἀ­ρε­τὴν πρίν, νῦν δὲ πρὸς τρυ­φὴν πό­λου.

ΥΤΟΣ ἦ­το κα­τὰ τοὺς χρό­νους τοῦ βα­σι­λέ­ως Ἰ­ου­στι­νια­νοῦ ἐν ἔ­τει φλ´ [530], Πα­τρί­κιος ὢν κα­τὰ τὴν ἀ­ξί­αν, καὶ τῆς Ἀ­φρι­κῆς ὅ­λης τὴν δι­οί­κη­σιν ἔ­χων· ἐ­πει­δὴ δὲ ἦ­το πολ­λὰ ἄ­σπλαγ­χνος καὶ ἀ­νε­λε­ή­μων, ἔ­λα­βεν ἐ­πω­νυ­μί­αν καὶ ὠ­νο­μά­ζε­το πα­ρὰ πάν­των φει­δω­λὸς ἤ­τοι ἀ­κρι­βός. Μί­αν δὲ φο­ρὰν πτω­χός τις ὑ­πῆ­γεν εἰς αὐ­τόν, χά­ριν δο­κι­μῆς, καὶ ἐ­ζή­τει φορ­τι­κῶς ἐ­λε­η­μο­σύ­νην· ὁ δὲ Πέ­τρος θυ­μω­θείς, ἥρ­πα­σεν ἓν ἀ­πὸ τὰ ζε­στὰ ψω­μί­α τὰ ὁ­ποῖ­α τό­τε ἔ­τυ­χε νὰ φέ­ρῃ ὁ δοῦ­λός του ἀ­πὸ τὸν φοῦρ­νον, καὶ ἔρ­ρι­ψεν αὐ­τὸ ὡς πέ­τραν κα­τ’ ἐ­πά­νω τοῦ πτω­χοῦ· ὁ δὲ πτω­χὸς ἁρ­πά­σας τὸ ψω­μί­ον, ἔ­φυ­γε. Δὲν ἐ­πέ­ρα­σαν δύ­ω ἡ­μέ­ραι, καὶ ὁ Πέ­τρος πί­πτει εἰς βα­ρεῖ­αν ἀ­σθέ­νειαν, καὶ ἐν τῇ ἀ­σθε­νεί­ᾳ βλέ­πει τὸν ἑ­αυ­τόν του ὅ­τι ἐ­ζη­τεῖ­το νὰ δώ­σῃ ἀ­πο­λο­γί­αν διὰ τὰ ὅ­σα ἔ­πρα­ξεν. Ἔ­πει­τα τοῦ ἐ­φαί­νε­το, ὅ­τι ἐ­κεῖ ἦ­το καὶ μί­α ζυ­γα­ρί­α, εἰς μὲν τὸ ἀ­ρι­στε­ρὸν μέ­ρος τῆς ὁ­ποί­ας ἔ­βλε­πεν ὅ­τι ἐ­συ­νά­ζον­το μαῦ­ροί τι­νες, καὶ ἔ­βαλ­λον τὰς κα­κάς του πρά­ξεις, εἰς δὲ τὸ δε­ξιὸν ἔ­βλε­πεν ἄν­δρας τι­νας λευ­κο­φό­ρους καὶ θαυ­μα­στοὺς κα­τὰ τὸ πρό­σω­πον, οἱ ὁ­ποῖ­οι δὲν εὕ­ρι­σκον ἄλ­λο τι κα­λὸν νὰ βά­λω­σι, διὰ νὰ γί­νῃ ἰ­σο­βα­ρὲς μὲ τὸ ἀ­ρι­στε­ρὸν μέ­ρος, εἰ­μὴ μό­νον ἐ­κεῖ­νο τὸ ψω­μί­ον τὸ ὁ­ποῖ­ον κα­τὰ τοῦ πέ­νη­τος ἔρ­ρι­ψε. Ταῦ­τα ἰ­δὼν ὁ Πέ­τρος, ἦλ­θεν εἰς τὸν ἑ­αυ­τόν του, καὶ εὐ­θὺς ἅ­μα ἐ­ση­κώ­θη ἀ­πὸ τὴν ἀ­σθέ­νειαν, ἐ­μοί­ρα­σεν εἰς τοὺς πτω­χούς, ὄ­χι μό­νον ὅ­λα του τὰ ὑ­πάρ­χον­τα, ἀλ­λὰ καὶ αὐ­τὰ τὰ ἴ­δια ἐν­δύ­μα­τα ὅ­σα ἐ­φό­ρει ἔ­δω­κεν εἰς ἕ­να πτω­χόν. Ἐ­πει­δὴ δὲ εἶ­δεν εἰς τὸ ὄ­νει­ρόν του τὸν Χρι­στὸν ὅ­τι ἐ­φό­ρει τὰ ἐν­δύ­μα­τα ἐ­κεῖ­να, διὰ τοῦ­το ὁ ἀ­οί­δι­μος ἐ­πώ­λη­σε καὶ τὸν ἴ­διον ἑ­αυ­τόν του, καὶ τὴν τι­μὴν ἔ­δω­κεν εἰς τοὺς πέ­νη­τας.

       Ἐ­πω­λή­θη δὲ εἰς ἕ­να αὐ­θέν­την χρυ­σο­χό­ον κα­τὰ τὴν τέ­χνην· ἐ­πει­δὴ δὲ ὕ­στε­ρον ἔ­βλε­πεν ὁ μα­κά­ριος, ὅ­τι ἔ­μελ­λε νὰ γνω­ρι­σθῇ ποῖ­ος εἶ­ναι, διὰ τοῦ­το θέ­λων νὰ φύ­γῃ ἀ­πὸ τὴν οἰ­κί­αν τοῦ αὐ­θέν­του του, εἶ­πεν εἰς τὸν θυ­ρω­ρὸν κω­φὸν ὄν­τα καὶ βω­βόν· «Ἐν ὀ­νό­μα­τι Χρι­στοῦ ἄ­κου­σόν μου, καὶ ἄ­νοι­ξον τὴν θύ­ραν.» Καὶ ὢ τοῦ θαύ­μα­τος! εὐ­θὺς ὁ πρὶν κω­φὸς καὶ βω­βὸς ἐ­λά­λει καὶ ἤ­κου­εν· ὅ­θεν ἐ­ξελ­θὼν ἔ­ξω ἔ­φυ­γε καὶ ὑ­πῆ­γεν εἰς τὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα· ἐ­κεῖ­θεν δὲ ἀ­να­χω­ρή­σας, ὑ­πῆ­γεν εἰς τὴν Κων­σταν­τι­νού­πο­λιν, ὅ­που καὶ ἀ­νε­παύ­θη ἐν Κυ­ρί­ῳ, καὶ ἐ­νε­τα­φιά­σθη εἰς τὴν το­πο­θε­σί­αν τὴν κα­λου­μέ­νην τοῦ Βο­ὸς ἐν τῷ ἰ­δί­ῳ οἴ­κῳ.



Πη­γή: Συ­να­ξα­ρι­στὴς Νι­κο­δή­μου τοῦ Ἁ­γι­ο­ρεί­του, ἐ­πε­ξερ­γα­σθεὶς ὑ­πὸ Θ. Νι­κο­λα­ΐ­δου Φι­λα­δελ­φέ­ως, τό­μος πρῶ­τος, Ἀ­θή­νη­σι, 1868, σελ. 396.

Μι­κρὰ Πα­τε­ρι­κά: ἐ­πι­μέ­λεια: Ἄγ­γε­λος Κα­λο­γε­ρό­που­λος καὶ Γιά­ννης Πα­τί­λης. [Βλ. Εἰ­σα­γω­γι­κὸ κεί­με­νο καὶ Ἡ­με­ρο­λό­γιο Κα­τα­στρώ­μα­τος Β’, ἐγ­γρα­φὴ 25.11.2019.]