Γιῶργος Τριλλίδης: Τζέ­νι­φερ rules

Trillidis,Giorgos-JenniferRules-Eikona-02


Γιῶργος Τριλλίδης


Τζέ­νι­φερ rules


02-TaphΩΡΑ ποὺ σᾶς μι­λῶ, Ἰ­ω­νᾶς καὶ Τζέ­νι­φερ ἀ­να­κα­λύ­πτουν τὶς κρυ­φὲς χά­ρες τοῦ Ὁ­μό­δους, ἀ­φοῦ ἔ­χουν ἤ­δη ἀ­να­κα­λύ­ψει τὶς φα­νε­ρὲς χά­ρες ἀλ­λή­λων. Γιὰ τὴν Τζέ­νι­φερ, δὲν θὰ μπο­ροῦ­σα νὰ κυ­ρι­ο­λε­κτή­σω πε­ρισ­σό­τε­ρο. Τὸ κα­θε­τὶ σ’ αὐ­τὸ τὸ κο­ρί­τσι ἐκ­στα­σι­ά­ζε­ται νὰ δι­α­τυμ­πα­νί­ζει τὴν πα­ρου­σί­α του (τὰ μά­τια της γρά­φουν πά­νω «μα­τά­ρες», τὸ στῆ­θος της «βυ­ζά­ρες» κ.ο.κ.), λὲς καὶ θὰ μᾶς προ­σέ­βαλ­λε ἂν μᾶς ἄ­φη­νε νὰ ψά­ξου­με λί­γο τὸ ζή­τη­μα ἀ­πὸ μό­νοι μας. Ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη, κα­μιὰ χά­ρη τοῦ Ἰ­ω­νᾶ δὲν εἶ­ναι φα­νε­ρὴ (ὅ­πως καὶ κα­νε­νὸς Ἰ­ω­νᾶ, ἄλ­λω­στε), πα­ρὰ μό­νο στὰ μά­τια τῆς Τζέ­νι­φερ.

        Πε­ρι­δι­α­βαί­νουν λοι­πὸν τὸ γρα­φι­κὸ χω­ριὸ καὶ κά­θε τό­σο στα­μα­τᾶ­νε νὰ δοῦν αὐ­τό, νὰ δο­κι­μά­σουν ἐ­κεῖ­νο, νὰ σχο­λιά­σουν τὸ ἄλ­λο – συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται, δη­λα­δή, σὰν κα­νο­νι­κοὶ ἄν­θρω­ποι. Ἀλ­λὰ ἡ αὔ­ρα τους ἔ­χει κά­τι τὸ ἐ­πι­μνη­μό­συ­νο. Γύ­ρω τους μα­ζεύ­ον­ται του­ρί­στες μὲ δε­κά­δες πί­ξελ ἀ­νὰ χεί­ρας καὶ βγά­ζουν φω­το­γρα­φί­ες ποὺ σὲ τεσ­σε­ρά­μι­σι χρό­νια ἀ­πὸ σή­με­ρα θὰ ἔ­χουν συ­ναι­σθη­μα­τι­κὸ ἀν­τί­κρι­σμα ἴ­σο μὲ αὐ­τὸ

Trillidis,Giorgos-JenniferRules-Eikona-01

καὶ παίρ­νουν ὅρ­κο ὅ­τι Ἰ­ω­νᾶς καὶ Τζέ­νι­φερ πα­ρι­στά­νουν κά­τι ποὺ ἦ­ταν, ἀλ­λὰ δὲν εἶ­ναι πιά. Ἀ­σφα­λῶς πέ­φτουν ἔ­ξω (ὅ­πως ὅ­λοι οἱ του­ρί­στες, ἄλ­λω­στε), ἀ­φοῦ Ἰ­ω­νᾶς καὶ Τζέ­νι­φερ ἦ­ταν πάν­τα κά­τι ποὺ δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι.

        Τώ­ρα, στὴ μέ­ση ἀ­κρι­βῶς τῆς ἱ­στο­ρί­ας μας, ἀ­πο­φα­σί­ζουν ὅ­τι πεί­να­σαν καὶ κά­θον­ται νὰ τσιμ­πο­λο­γή­σουν πτω­μα­τά­κια. Ἀ­πὸ τὰ ἠ­χεῖ­α, λα­ϊ­κό­τρο­πες φω­νὲς ἐ­ναλ­λάσ­σον­ται μὲ τα­χύ­τη­τα ποὺ ἀν­τα­γω­νί­ζε­ται τὸ πη­γαι­νέ­λα τῶν με­ζέ­δων, πά­ρα ταῦ­τα Ἰ­ω­νᾶς καὶ Τζέ­νι­φερ δὲν ἐ­πι­τρέ­πουν στὴ δι­ά­θε­σή τους νὰ ξο­κεί­λει ἀ­πὸ τὴν πε­πα­τη­μέ­νη. Ἔ­χουν ἀρ­χές, Ἰ­ω­νᾶς καὶ Τζέ­νι­φερ, καὶ θὰ τὶς τη­ρή­σουν ἀ­νε­ξαρ­τή­τως ἂν τὸ σύμ­παν γύ­ρω τους κα­τε­δα­φί­ζε­ται σὲ ρυθ­μοὺς ἐν­νέ­α ὄ­γδο­α. Μὲ τὸ ποὺ ἔρ­χον­ται τὰ γλυ­κὰ τοῦ κου­τα­λιοῦ, ἡ συ­ζή­τη­ση ἀρ­χί­ζει νὰ πε­ρι­στρέ­φε­ται στὸ γνω­στὸ θέ­μα. Ὑ­πάρ­χουν ἑ­κα­τέ­ρω­θεν μο­νό­λο­γοι. Αὐ­τὸς τῆς Τζέ­νι­φερ, ὅ­μως, πλα­τειά­ζει ἐ­πι­κίν­δυ­να καὶ ὁ Ἰ­ω­νᾶς ἀ­πο­φα­σί­ζει νὰ κό­ψει δρό­μο.

        «Ἂν ὄ­χι ἐ­γώ, ποι­ός;» ἐ­ξα­νί­στα­ται καὶ συγ­κε­φα­λαι­ώ­νει ὁ Ἰ­ω­νᾶς. Τὸ ἐ­ρώ­τη­μά του κα­θί­στα­ται ρη­το­ρι­κὸ γιὰ λό­γους ποὺ ἐν­το­πί­ζον­ται ἐ­κτὸς κει­μέ­νου (hors-texte).

        «Ἂν ὄ­χι τώ­ρα, πό­τε;» ἀν­τι­τεί­νει, ὁ­μο­λο­γου­μέ­νως πο­λὺ εὔ­στο­χα, ἡ Τζέ­νι­φερ, ἡ ὁ­ποί­α —πα­ρό­τι Τζέ­νι­φερ— εἶ­ναι ἕ­να δι­α­ο­λε­μέ­νο θη­λυ­κὸ ποὺ ἔ­χει δι­α­γνώ­σει ἐγ­καί­ρως πὼς ὁ μό­νος τρό­πος νὰ γυ­ρί­σει μπού­με­ρανγκ ἕ­να ρη­το­ρι­κὸ ἐ­ρώ­τη­μα εἶ­ναι νὰ ἀ­παν­τη­θεῖ μὲ ἕ­να ἄλ­λο ρη­το­ρι­κὸ ἐ­ρώ­τη­μα.

        Ὁ Ἰ­ω­νᾶς, χα­μέ­νος, ἀν­τι­λαμ­βά­νε­ται —ἴ­σως ἐν­στι­κτω­δῶς, πάν­τως σί­γου­ρα ἀρ­γο­πο­ρη­μέ­να— πὼς νό­μι­μη ἄ­μυ­να καὶ ἄ­δι­κη ἐ­πί­θε­ση εἶ­ναι ἁ­πλῶς οἱ δύ­ο ὄ­ψεις τοῦ ἴ­διου νο­μί­σμα­τος (κά­ποι­οι μά­λι­στα ἰ­σχυ­ρί­ζον­ται ὅ­τι αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ ἀρ­χαι­ό­τε­ρο νό­μι­σμα τοῦ κό­σμου καὶ ὄ­χι ἐ­κεῖ­νο τοῦ 7ου π.Χ. αἰ­ώ­να, ποὺ ἐν­το­πί­στη­κε στὴ Λυ­δί­α). Μέ­νει μό­νο νὰ δοῦ­με ἐ­ὰν καὶ πό­τε θὰ ψυλ­λια­στεῖ ὁ Ἰ­ω­νᾶς ὅ­τι ἡ Τζέ­νι­φερ στρί­βει πάν­το­τε αὐ­τὸ τὸ νό­μι­σμα κα­τὰ τὴ γνω­στὴ φόρ­μου­λα «γράμ­μα­τα χά­νεις / κο­ρώ­να κερ­δί­ζω».


Bonsai-03c-GiaIstologio-04


Πηγή: ἀπὸ τὴν συλλογὴ διηγημάτων Μι­κρο­πρά­γμα­τα (ἐκδ. Κουκ­κί­δα/Αἰ­γαῖ­ον 2012).

Γιῶργος Τριλλίδης (Λευκωσία, 1976). Σπού­δα­σε Νο­μι­κὰ καὶ ἐρ­γά­ζε­ται ὡς δι­κη­γό­ρος. Ἔ­χει δη­μο­σι­εύ­σει τρεῖς συλ­λο­γὲς δι­η­γη­μά­των καὶ μία συλ­λο­γὴ μὲ μὴ-μυ­θο­πλα­στι­κὰ κεί­με­να.

Advertisements
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: