Σπῦρος Ν. Παππᾶς: Μύηση


Pappas,SpyrosN-Myisi-Eikona-03


Σπῦ­ρος Ν. Παπ­πᾶς


Μύ­η­ση


15-tΟ ΜΙΚΡΟ κλει­στὸ φορ­τη­γά­κι κυ­λοῦ­σε σὲ δύ­σβα­τους χω­μά­τι­νους δρό­μους. Κά­να­με στά­ση καὶ φά­γα­με ἄ­γρια κού­μα­ρα. Ὁ πα­τέ­ρας, κα­τού­ρη­σε σὲ ἕ­ναν θά­μνο, πιὸ πέ­ρα.

       —Κα­τού­ρα κι ἐ­σύ, δὲν ἔ­χου­με χρό­νο γιὰ χά­σι­μο.

       Φτά­σα­με, ἐ­πι­τέ­λους, στὸν προ­ο­ρι­σμό μας. Ὁ τσο­πά­νης, ἔ­δει­ξε τὰ ἀρ­νιὰ στὸ μαν­τρί. Ὁ πα­τέ­ρας, δι­ά­λε­ξε τὰ δώ­δε­κα, ὅ­πως εἶ­χαν συμ­φω­νή­σει. Πιὸ κά­τω, ὑ­πῆρ­χαν δύ­ο ἐ­λι­ές.

       — Ἐ­κεί θὰ τὰ σφά­ξου­με, εἶ­πε.

Ἑ­τοί­μα­σαν τὶς λε­κά­νες γιὰ τὸ ξέ­πλυ­μα, ἔ­στη­σαν τὰ τσιγ­κέ­λια στὶς δι­χά­λες καὶ ἄρ­χι­σε τὸ σφά­ξι­μο.

       — Ἐ­σύ, εἶ­πε ὁ πα­τέ­ρας, θὰ πα­τᾶς τὸ ἀρ­νὶ μὲ τὸ πο­δα­ρά­κι σου, ἔ­τσι στὸν λαι­μό, γε­ρά, γιὰ νὰ πε­τά­γε­ται μὲ πιὸ με­γά­λη πί­ε­ση τὸ αἷ­μα καὶ νὰ πε­θά­νει γρη­γο­ρό­τε­ρα. Με­τὰ θὰ τὸ φου­σκώ­σου­με μὲ τὴν τρόμ­πα καὶ θὰ τὸ γδά­ρου­με στὴν ἐ­λιά.


Bonsai-03c-GiaIstologio-04


Σπῦ­ρος Ν. Παπ­πᾶς (Ἀ­θή­να, 1975). Ἐ­ρευ­νη­τής, συγ­γρα­φέ­ας καὶ με­τα­φρα­στής. Κεί­με­να καὶ με­λέ­τες του, φι­λο­λο­γι­κοῦ, ἱ­στο­ρι­κοῦ, ἀρ­χαι­ο­λο­γι­κοῦ καὶ λα­ο­γρα­φι­κοῦ πε­ρι­ε­χο­μέ­νου ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­θεῖ σὲ ἔγ­κρι­τα πε­ρι­ο­δι­κὰ (Νέ­α Ἑ­στί­αΠα­λίμ­ψη­στονΠόρ­φυ­ραςΜαν­δρα­γό­ρας,ὉροπέδιοἈρ­χαι­ο­λο­γί­α καὶ Τέ­χνεςἹ­στο­ρί­α Εἰ­κο­νο­γρα­φη­μέ­νη, κ.ἄ.) καὶ σὲ ἐ­φη­με­ρί­δες (Ἡ Κα­θη­με­ρι­νήΤὰ Νέ­αἩ­με­ρη­σί­α, κ.ἄ.). Γιὰ τὸ ἱστολόγιό μας ἔχει ἐπιμεληθεῖ τὸ ἀφιέρωμα στὸν Βούλγαρο συγγραφέα Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ.


		
Advertisements
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: