Ἀλέξανδρος Γραμματικός: Χωρὶς ρεπό


GrammatikosAleksandros-ChorisRepo-Eikona-02


Ἀλέξανδρος Γραμματικός


Χω­ρὶς ρε­πό


02-PiΑΤΟΥΣΑ τὸ πό­δι μου στὴν Ἑλ­λά­δα ἔ­πει­τα ἀ­πὸ τρί­α χρό­νια στὴν ξε­νι­τιά, στὴν ἄλ­λη ἄ­κρη τοῦ κό­σμου. Σίδ­νε­ϊ. Προ­σγει­ω­θή­κα­με στὸ Ἐ­λευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος με­ση­μέ­ρι. Στρι­μω­ξί­δι στὴν οὐ­ρὰ γιὰ τα­ξί, ὅ­μως πει­θαρ­χη­μέ­νο. Πί­σω μου στε­κό­ταν ἕ­νας νε­α­ρός, μᾶλ­λον στὴν ἡ­λι­κί­α μου. Μό­λις εἶ­χε φτά­σει ἀ­πὸ Κα­να­δά, Μόν­τρε­αλ, ξέ­μει­νε τέσ­σε­ρα χρό­νια. Δου­λεύ­α­με χω­ρὶς ρε­πό, nonstop γιὰ νὰ ξε­χρε­ώ­σου­με, νὰ στεί­λου­με πί­σω κά­να φράγ­κο, νὰ φᾶ­με, νὰ βά­λου­με κά­τι στὴν ἄ­κρη. Ἀν­τα­να­κλα­στι­κὰ ἀ­να­σφά­λειας, φο­βό­μα­σταν μὴ χά­σου­με τὴ δου­λειά. «Σὰν ὄ­νει­ρο», συμ­φω­νή­σα­με κι οἱ δυ­ό, «σὰ νὰ μὴν πέ­ρα­σε μιὰ στιγ­μή, σὰ χθὲς ποὺ φεύ­γα­με». Βρι­σκό­μα­σταν στὴν ἴ­δια πό­λη μὲ ἄ­δεια εἴ­κο­σι ἡ­με­ρῶν. Μά­γει­ρας ἐ­γώ, κα­θα­ρι­στὴς ἐ­κεῖ­νος. Ἴ­σως νὰ ἐ­πι­στρέ­φα­με στὴ δου­λειά, ἴ­σως ὄ­χι. Ἴ­σως ἂν βρί­σκα­με ἐρ­γα­σί­α, ἔ­στω μὲ μέ­τρια ἀ­μοι­βή, νὰ ρί­χνα­με μαῦ­ρες πέ­τρες στὶς ἄ­κρες του κό­σμου. Λέ­γα­με τὰ ἴ­δια πράγ­μα­τα, ἀ­κου­γό­ταν σὰν ἀν­τί­λα­λος, σὰ νὰ ἦ­ταν ὁ ἴ­διος ἄν­θρω­πος. Τὸν κοί­τα­ξα στὰ μά­τια γιὰ νὰ σι­γου­ρευ­τῶ ὅ­τι δὲν ἦ­ταν κα­θρέ­φτης, τὸν χτύ­πη­σα φι­λι­κὰ στὴν πλά­τη, μοι­ρα­στή­κα­με τὸ τα­ξί. Κέν­τρο Ἀ­θή­νας κι οἱ δυ­ό. Ἀμ­πε­λό­κη­πους αὐ­τός, Ἐ­ξάρ­χεια ἐ­γώ. Σύμ­πτω­ση, συγ­χρο­νι­σμός, ὅ­λα λει­τουρ­γοῦ­σαν ρο­λό­ι. Πρὶν φτά­σου­με στὴν Πα­νόρ­μου τὸ τα­ξὶ ἀ­κι­νη­το­ποι­ή­θη­κε, φρά­κα­ρε τὸ σύμ­παν. Παγ­κό­σμια Ἡ­μέ­ρα Κα­τὰ τοῦ Ρα­τσι­σμοῦ καὶ ἀν­τι­ρα­τσι­στι­κὴ πο­ρεί­α στὸ κέν­τρο. Γιὰ τοὺς με­τα­νά­στες, τοὺς πρό­σφυ­γες, τοὺς δι­α­φο­ρε­τι­κούς, τοὺς κα­νο­νι­κούς. Ἀ­ξι­ο­πρε­πῆ ζω­ὴ γιὰ ὅ­λες καὶ ὅ­λους, ἀ­π’ ὅ­που κι ἂν προ­έρ­χον­ται, ὅ­που κι ἂν πη­γαί­νουν. Τὰ πα­νὸ ἦ­ταν πολ­λά, τὰ συν­θή­μα­τα ξε­κά­θα­ρα. Τὸ τα­ξὶ δὲν κου­νοῦ­σε ρού­πι. Κά­τι πῆ­γε νὰ πεῖ ὁ τα­ξι­τζής, ὅ­μως δὲν πρό­λα­βε, τὸν στα­μά­τη­σε ἡ ἴ­δια αὐ­θόρ­μη­τη κί­νη­ση, τὰ χέ­ρια μας στὸν ὦ­μο. Δὲ μὲ ἔ­νοια­ζε ἂν καὶ πό­τε θὰ ξεμ­πλο­κά­ρα­με, τὸ ἴ­διο ἔ­γνε­ψε κι ὁ ἄλ­λος. Ἐγ­κλω­βι­σμέ­νοι στὸ δρό­μο. Μοῦ ἦ­ταν ἀ­δι­ά­φο­ρο, ἀ­κό­μη κι ἂν ἔ­χα­να ὁ­λό­κλη­ρη τὴν ἄ­δεια, τὴν εἶ­χα χε­σμέ­νη. Τὰ πα­ρά­θυ­ρα κα­τέ­βη­καν γιὰ φρέ­σκο ἀ­έ­ρα, ἀ­κού­γα­με τὰ συν­θή­μα­τα ὑ­πο­μο­νε­τι­κά.


Bonsai-03c-GiaIstologio-04


Πηγή: Πρώτη δημοσίευση.

Ἀ­λέ­ξαν­δρος Γραμ­μα­τι­κός (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1969). Σπού­δα­σε Οἰ­κο­νο­μι­κὰ στὸ Ἀ­ρι­στο­τέ­λει­ο Πα­νε­πι­στή­μιο κι ἔ­κα­νε με­τα­πτυ­χια­κὸ στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο τοῦ Πόρ­τσμουθ στὴν Ἀγ­γλί­α. Ἐρ­γά­ζεται στὸ χῶ­ρο τῆς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας-δι­α­φή­μι­σης. Τὸ Λά­θρα Beach καὶ ἄλ­λα δι­η­γή­μα­τα εἶ­ναι τὸ πρῶ­το του βι­βλί­ο (Ἐκ­δό­σεις Νη­σί­δες, 2009).


					
Advertisements
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: