Νάνσυ Ἀγγελῆ: Αἰώνια ἀγάπη

Aggeli,Nansy-AioniaAgapi-Eikona-02

Νάνσυ Ἀγγελῆ


Αἰ­ώ­νια ἀ­γά­πη


K-Kappa-SomataΑΘΙΣΜΕΝΟΣ ἀ­να­παυ­τι­κὰ σ’ ἕ­να ἀ­πὸ τὰ ὑ­παί­θρια κα­λο­στη­μέ­να τρα­πέ­ζια τοῦ café Bombon στὴν Piazza di Espagna κοι­τοῦ­σε τὴν ἀν­τα­νά­κλα­ση τῆς ψι­λο­λι­γνης σι­λου­έ­τας της —ἀ­κό­μα πιὸ λε­πτὴ καὶ ψη­λὴ λό­γῳ τῆς ἐ­λα­φριᾶς πα­ρα­μόρ­φω­σης, ἐ­λά­χι­στα θο­λή, σὰν ἐ­λα­φρῶς ἀ­νε­στί­α­στη— στὸ πο­τή­ρι μὲ τὸ με­ταλ­λι­κὸ νε­ρό, ποὺ ἄ­νοι­γε δρό­μο ἀ­νά­με­σα στοὺς ὑ­πό­λοι­πους κα­λον­τυ­μέ­νους πε­ρα­στι­κοὺς τῆς ἄ­νε­της πλα­τεί­ας, νὰ πλη­σιά­ζει πρὸς τὸ μέ­ρος του. Ἡ ἀν­τα­νά­κλα­ση με­γά­λω­νε προ­ο­δευ­τι­κὰ σὲ κά­θε της βῆ­μα —περ­πα­τοῦ­σε στὴν ἐ­πι­φά­νεια τοῦ νε­ροῦ μὲ τὴν ἴ­δια χά­ρη, ὅ­πως πά­νω στὸ λι­θό­στρω­το δά­πε­δο— ἔν­δει­ξη ὅ­τι ἡ ἀ­πό­στα­ση ποὺ τοὺς χώ­ρι­ζε μί­κραι­νε ὅ­λο καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρο φέρ­νον­τάς την πιὸ κον­τά του, ἀ­κό­μα πιὸ κον­τά του. Ἔ­νι­ω­σε τὸ χα­μό­γε­λό της, χα­μό­γε­λο εὐ­τυ­χί­ας καὶ ξε­γνοια­σιᾶς, νὰ τὸν δι­α­περ­νᾶ ἁ­πα­λὰ σὰν χά­δι καὶ ἀν­τα­πέ­δω­σε κοι­τών­τας τὸ εἴ­δω­λό της μὲ θέρ­μη, σχε­δὸν μὲ λα­τρεί­α. Τί­πο­τα δὲν θὰ τὸν χώ­ρι­ζε ἀ­πὸ κεί­νη, τί­πο­τα δὲν θὰ τὸν ἔ­κα­νε νὰ ζή­σει μα­κριά της, κι αὐ­τὴ ἡ προ­σω­πι­κὴ πε­ποί­θη­ση τὸν γέ­μι­ζε μὲ μιὰ τρο­μα­κτι­κὴ χα­ρὰ καὶ ταυ­τό­χρο­να μὲ μιὰ ἀ­νυ­πό­φο­ρη δυ­σα­ρέ­σκεια στὴ σκέ­ψη ὅ­τι μπο­ρεῖ, πα­ρὰ τὶς προ­σπά­θει­ές του, κά­ποι­α μέ­ρα νὰ τὴ χά­σει. Σκέ­φτη­κε τό­τε ὅ­τι ἂν ἐ­κεί­νη ἀ­κρι­βῶς τὴ στιγ­μὴ ἔ­πι­νε τὸ νε­ρὸ στὸ ὁ­ποῖ­ο κα­θρε­φτί­ζον­ταν, τέ­λεια σὰν ὀ­πτα­σί­α, θὰ τὴν ἔ­φερ­νε τό­σο κον­τά του ποὺ θὰ ἦ­ταν ἀ­δύ­να­το ἔ­στω καὶ ἕ­να ἑ­κα­το­στὸ ἀ­πό­στα­σης με­τα­ξύ τους. Θὰ τὴν ἔ­κα­νε ἕ­να μὲ τὸν ἴ­διο του τὸν ἑ­αυ­τό, φυ­λα­κί­ζον­τάς τη μιὰ γιὰ πάν­τα στὰ σπλά­χνα του. Ἔ­φε­ρε τὸ πο­τή­ρι στὰ χεί­λη του καὶ ἤ­πι­ε δει­λὰ τὰ τα­κού­νια της, ὕ­στε­ρα τὶς γάμ­πες καὶ τὰ γό­να­τα, μέ­χρι νὰ τὴν ἀ­δειά­σει ὅ­λη μέ­σα του, στραγ­γί­ζον­τας τὸ πε­ρι­ε­χό­με­νο ὣς τὴν τε­λευ­ταί­α γου­λιά.


Bonsai-03c-GiaIstologio-04


Πηγή: ἀπὸ τὴν συλλογὴ διηγημάτων Μιὰ μέρα ­πό­λυ­της ­συ­χί­ας (ἐκδ. Πα­ρά­ξε­νες Μέ­ρες, 2015).

Νάνσυ Ἀγγελῆ(Εὔ­βοι­α, 1982). Σπού­δα­σε δη­μο­σι­ο­γρα­φί­α στὸ Ἀ­ρι­στο­τέ­λει­ο Πα­νε­πι­στή­μιο τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης καὶ ἀ­πὸ τὸ 2008 ἀ­σχο­λεῖ­ται ἐ­παγ­γελ­μα­τι­κὰ μὲ τὴν με­τά­φρα­ση λο­γο­τε­χνι­κῶν ἔρ­γων ἀ­πὸ τὰ ἰ­σπα­νι­κὰ στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ καὶ ἀν­τί­στρο­φα. Συ­νερ­γά­στη­κε μὲ τὸ Κέν­τρο Βυ­ζαν­τι­νῶν, Κυ­πρια­κῶν καὶ Νε­ο­ελ­λη­νι­κῶν Σπου­δῶν τῆς Γρα­νά­δα κα­θὼς καὶ μὲ τὸ Δι­ε­θνὲς Ἰν­στι­τοῦ­το Με­τά­φρα­σης, I­n­s­t­i­t­ut V­i­r­t­u­al I­n­t­e­r­n­a­c­i­o­n­al de T­r­a­d­u­c­c­io, τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου τοῦ Ἀ­λι­κάν­τε. Ἔ­χει δη­μι­ουρ­γή­σει τὸ μπλὸγκ με­τα­φρα­στι­κῶν δειγ­μά­των ἰ­σπα­νό­φω­νης λο­γο­τε­χνί­ας στὰ ἑλ­λη­νι­κά: http://nancyangeli.blogspot.com.es/ Τὸν Ἀ­πρί­λιο τοῦ 2015 κυ­κλο­φό­ρη­σε τὸ πρῶ­το της βι­βλί­ο, μιὰ συλ­λο­γὴ μὲ 27 σύν­το­μα δι­η­γή­μα­τα καὶ τί­τλο Μιὰ μέ­ρα ἀ­πό­λυ­της ἡ­συ­χί­ας (ἐκδ. Πα­ρά­ξε­νες Μέ­ρες). Τα­κτι­κὴ συ­νερ­γά­τις τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μας ἔ­χει ἐ­πι­με­λη­θεῖ ἀ­πὸ τὰ ἰ­σπα­νι­κὰ τὰ ἀ­φι­ε­ρώ­μα­τα στὸν οὐ­ρου­γουα­νὸ συγ­γρα­φέ­α Mario Benedetti καὶ τὸν γρα­να­δί­νο Ángel Olgoso.

Μὲ τὴν Νάνσυ Ἀγγελῆ, τὴν Κυριακή, 5 Ἀπριλίου 2015, στὸ Polis Art Café, ἡμέρα παρουσίασης τοῦ πρώτου της βιβλίου, τῆς συλλογῆς διηγημάτων Μιὰ μέρα ἀπόλυτης ἡσυχίας (ἐκδ. Παράξενες Μέρες).

Μὲ τὴν Νάνσυ Ἀγγελῆ (στὴ μέση), τὴν Κυριακή, 5 Ἀπριλίου 2015, στὸ Polis Art Café, ἡμέρα παρουσίασης τοῦ πρώτου της βιβλίου, τῆς συλλογῆς διηγημάτων Μιὰ μέρα ἀπόλυτης ἡσυχίας (ἐκδ. Παράξενες Μέρες).


		
Advertisements
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: