Χάρης Ψαρρᾶς: Δώματα Κίρκης

 

 

Χάρης Ψαρρᾶς

 

Δώ­μα­τα Κίρ­κης

 

Ο ΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ ἔ­χω χρό­νια νὰ τὸ δῶ στὰ ὄ­νει­ρά μου. Στὴν πό­λη ποὺ ἐγ­κα­τα­στά­θη­κα τὰ κτί­ρια ὅ­λα ἀ­πὸ μπε­τόν. Κι ἐ­κτὸς αὐ­τοῦ, σὲ τού­τη τὴ γω­νιά της ποὺ δι­ά­λε­ξα γιὰ σπί­τι μου οἱ νύ­χτες εἶ­ναι ὑ­γρές. Ρου­φοῦν τὰ ὕ­δα­τα τῶν ἐ­νυ­πνί­ων κι ἀ­φή­νου­νε τὸν ὕ­πνο ν’ ἀ­πο­ξε­ρα­θεῖ. Οὔ­τε ἀ­πρό­βλε­πτα με­σο­νύ­χτια ξυ­πνή­μα­τα πιὰ οὔ­τε ἀ­νά­λο­γες ἀ­να­στα­τώ­σεις. Δὲν λὲς κα­λὰ ποὺ γλί­τω­σα ἀ­πὸ τὰ μά­για της καὶ πῆ­ρα πά­λι τὸ σκα­ρὶ μο­νά­χος κι ἔ­κα­να τὸ κου­μάν­το μου! Ἔ­τσι λέ­ω, ὅ­ταν κα­μιὰ φο­ρὰ ἀ­πελ­πί­ζο­μαι ποὺ ἔ­πα­ψαν πιὰ ἐ­κεῖ­να τὰ ὄ­νει­ρά μου.

       Μιὰ μέ­ρα πάν­τως ἡ σπι­το­νοι­κο­κυ­ρὰ μὲ ρώ­τη­σε ἂν γνω­ρί­ζω τὴν Κίρ­κη. Πα­ρά­ξε­νη ἐ­ρώ­τη­ση. Τὴν ἔ­θε­σε χω­ρὶς νὰ μὲ κοι­τᾶ κα­τὰ πρό­σω­πο ἕ­να πρω­ι­νὸ τὴν ὥ­ρα ποὺ ἔ­παιρ­να τὸ πρό­γευ­μά μου κι ἐ­κεί­νη κα­θό­ταν ὡς συ­νή­θως στὸν ἀρ­γα­λει­ό της. «­Καὶ βέ­βαι­α τὴν γνω­ρί­ζω­», τῆς ἀ­πο­κρί­θη­κα, «­εἶ­ναι πλά­σμα τῆς φαν­τα­σί­ας τῶν προ­γό­νων μου­». Στρά­φη­κε πρὸς τὸ μέ­ρος μου καὶ εἶ­πε: «Δὲν σὲ ρω­τῶ γιὰ τὸν κό­σμο τοῦ Ὁ­μή­ρου. Τὴν δι­κή μας Κίρ­κη ἐν­νο­ῶ, τὸν δι­κό μας κό­σμο.» Ἔ­πει­τα γύ­ρι­σε τὴν κου­βέν­τα στὴν πρό­σφα­τη πο­λι­τι­κὴ ἐ­πι­και­ρό­τη­τα, σὲ τρέ­χον­τα ζη­τή­μα­τα τῶν ἐ­φη­με­ρί­δων, στὴ μό­δα καὶ τὰ καλ­λι­τε­χνι­κά.

       Ἀ­φοῦ συ­ζη­τή­σα­με κάμ­πο­ση ὥ­ρα, μοῦ ὑ­πεν­θύ­μι­σε ὅ­τι πρέ­πει νὰ βια­στῶ, νὰ πά­ω στὴ δου­λειά, στὸ δι­κό μου κα­θῆ­κον. Κι εἶ­χε δί­κιο. Ση­κώ­θη­κα καὶ μὲ βα­ριὰ καρ­διὰ βγῆ­κα ἀ­π’ τὸ σπί­τι. Δι­έ­σχι­σα τὸ δά­σος μὲ τοὺς λέ­ον­τες καὶ τοὺς λύ­κους κι ἔ­φτα­σα στὸ χοι­ρο­στά­σιο. Ἐ­κεῖ ἐρ­γά­ζο­μαι κά­θε μέ­ρα. Ταΐ­ζω τὰ γου­ρού­νια καὶ κλαί­ω ἀ­να­γνω­ρί­ζον­τας στὰ μά­τια τοὺς τσα­λα­πα­τη­μέ­νους μου συν­τρό­φους.

  

 

Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση

 

Χά­ρης Ψαρ­ρᾶς (Ἀ­θή­να, 1982). Σπού­δα­σε Νο­μι­κά στὰ πα­νε­πι­στή­μια τῆς Ἀ­θή­νας καὶ τῆς Ὀξ­φόρ­δης. Εἶναι ὑ­πο­ψή­φιος δι­δά­κτο­ρας Φι­λο­σο­φί­ας τοῦ Δι­καί­ου στὸ πα­νε­πι­στή­μιο τοῦ Ἐδιμ­βούρ­γου. Δη­μο­σί­ευ­σε τὶς ποι­η­τι­κές συλ­λο­γές Σπίρ­τα χει­ρός (Πλα­νό­διον, 2002), Στὴν ἀγ­κα­λιά τοῦ κύ­κλου (Κέ­δρος, 2004) καὶ Ἡ δό­ξα τῆς ἀ­νε­με­λιᾶς (Κέ­δρος, 2008). Με­τα­φρά­σεις καὶ δο­κί­μιά του ἔχουν κα­τὰ και­ροὺς δη­μο­σι­ευ­θεῖ σὲ λο­γο­τε­χνι­κὰ πε­ρι­ο­δι­κά.

 

Διαφημίσεις