Ἀντώνης Ζέρβας: [Σὰν ὅλους τοὺς μεγαλομανεῖς…]

 

 

Ἀν­τώ­νης Ζέρ­βας

 

[Σὰν ὅ­λους τοὺς με­γα­λο­μα­νεῖς.­.­.]

 

ΑΝ Ο­ΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ­ΓΑ­ΛΟ­ΜΑ­ΝΕΙΣ, ἐ­πι­σκέ­πτο­μαι συ­χνὰ τοὺς πρού­χον­τες τοῦ κό­σμου καὶ τοὺς ἐκ­θέ­τω τὶς ἀ­πό­ψεις μου γιὰ τὴν πο­ρεί­α τῶν πραγ­μά­των.

        Μπο­ρεῖ στὸν ξύ­πνιο μου ν’ ἀ­γα­να­κτῶ μα­ζί τους, νὰ τοὺς ἐ­χθρεύ­ο­μαι καὶ νὰ τοὺς ἐ­πι­κρί­νω, ἀλ­λὰ στὸν ὕ­πνο μου νοι­ώ­θω με­γά­λη ὑ­πε­ρη­φά­νεια ποὺ γί­νο­μαι δε­κτὸς καὶ ὁ­μο­τρά­πε­ζος.

         Χθές, ἤ­μουν προ­σκε­κλη­μέ­νος στοὺς κή­πους τοῦ Προ­έ­δρου Σαρ­κο­ζὶ καὶ τῆς κομ­ψο­τά­της Κάρ­λας. «Μὴν εἶ­σαι φαν­φα­ρό­νος», μοῦ ψι­θύ­ρι­σε στ΄ αὐ­τί, σὰν πρό­σε­ξε μὲ τὰ πολ­λὰ πὼς προ­σπα­θοῦ­σα ν’ ἀ­πο­φύ­γω τὸ ἀ­πορ­ρο­φη­τι­κὸ βλέμ­μα τῆς συ­ζύ­γου.

        Φο­βή­θη­κα μὴ μὲ πε­ρά­σει γι’ ἀ­γροῖ­κο κι ἀ­κοι­νώ­νη­το. Ἔ­βα­λα τὰ δυ­να­τά μου ν’ ἀ­ψη­φή­σω τὴ σα­γή­νη αὐ­τοῦ τοῦ στό­μα­τος ποὺ γιὰ νὰ σὲ κα­τα­πι­εῖ, παίρ­νει τὸ σχῆ­μα τῆς πιὸ τρα­νῆς καὶ πρό­χει­ρης θε­ᾶς.

        Ξέ­ρω πὼς μᾶλ­λον δὲν πρό­κει­ται νὰ τοὺς ξα­να­δῶ πιὰ στὸν ὕ­πνο μου. Ἀλ­λὰ ποιά μέ­ρα θὰ μὲ σώ­σει ἀ­π’ αὐ­τὸ τὸ βλέμ­μα ποὺ εἶ­ναι ὅ­λο ἕ­να στό­μα ἀ­νοι­κτὸ καὶ πε­ρι­μέ­νει!

  

 

Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση.

 

Ἀν­τώ­νης Ζέρ­βας (Πει­ραι­ᾶς, 1953). Ποι­η­τής, δο­κι­μι­ο­γρά­φος, με­τα­φρα­στής. Σπού­δα­σε Κοι­νω­νι­ο­λο­γί­α τῆς Λο­γο­τε­χνί­ας στὸ Πα­ρί­σι καὶ Ἀγ­γλι­κὴ Φι­λο­λο­γί­α στὸ Λον­δί­νο. Ἐμ­φα­νί­στη­κε στὰ γράμ­μα­τα μὲ τὰ ποι­η­τι­κὰ βι­βλί­α Τε­τρά­διο καὶ Τελ­χῖ­νες (1972). Συγ­κεν­τρω­τι­κὴ ἔκδο­ση τῶν ποι­η­μά­των του Οἱ Συλ­λο­γές, 1983-2006 (Ἴν­δι­κτος, Ἀ­θή­να, 2008). Τα­κτι­κὸς συ­νερ­γά­της τοῦ Πλα­νό­διου.

 

Advertisements
%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: