Albert García Elena: Ἡ μεταμόρφωση

 

 

Ἀλμπὲρτ Γκαρσία Ἐλένα (Albert García Elena)

 

Ἡ με­τα­μόρ­φω­ση

(La metamorfosis)

 

ΥΠΝΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΠΡΩΪ ὁ Γκρεγ­κὸρ Σάμ­σα, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ ἕ­να ἀ­νή­συ­χο ὕ­πνο, βρέ­θη­κε στὸ κρε­βά­τι του με­τα­μορ­φω­μέ­νος σὲ τε­ρα­τῶ­δες ἔν­το­μο. Μό­λις ἀν­τι­λή­φθη­κε ὅ­τι εἶ­χε φτε­ρά, δὲν τὸ σκέ­φτη­κε πο­λύ, καὶ χω­ρὶς κα­θυ­στέ­ρη­ση ἔ­φυ­γε γιὰ τὴ δου­λειὰ πε­τών­τας ἀ­πὸ τὸ πα­ρά­θυ­ρο, πη­δών­τας πά­νω ἀ­πὸ τὰ φα­νά­ρια καὶ τὴ Ρόν­τα Λι­το­ράλ. Οἱ προ­ϊ­στά­με­νοί του ἐ­ξε­πλά­γη­σαν τό­σο εὐ­χά­ρι­στα ἀ­πὸ τὴ συ­νέ­πειά του, ὥ­στε τὸν ἀ­να­κή­ρυ­ξα­ν Ὑ­πάλ­λη­λο τοῦ Μή­να, σὲ ἐ­πί­ση­μη τε­λε­τὴ —πα­ρου­σί­ᾳ ὅ­λης τῆς οἰ­κο­γέ­νειάς του καὶ ση­μαν­τι­κῶν ἐκ­προ­σώ­πων τῆς οἰ­κο­νο­μι­κῆς καὶ πο­λι­τι­στι­κῆς ζω­ῆς τῆς πό­λης— στὴν ὁ­ποί­α ὁ Πρό­ε­δρος αὐ­το­προ­σώ­πως τοῦ καρ­φί­τσω­σε τὸ σῆ­μα τῆς ἑ­ται­ρί­ας στὸ μέ­σο τοῦ θώ­ρα­κα, γε­γο­νὸς ποὺ τοῦ προ­κά­λε­σε τὸν ἀ­κα­ρια­ῖο θά­να­το καὶ τὸν προ­ε­τοί­μα­σε στὴν ἐν­τέ­λεια γιὰ νὰ ἐ­κτε­θεῖ σὲ κά­σα μὲ γυ­ά­λι­νο σκέ­πα­σμα, ποὺ μπο­ρεῖ νὰ ἐ­πι­σκε­φτεῖ κα­νείς, ὅ­πως ὅ­λοι οἱ συλ­λέ­κτες γνω­ρί­ζουν, ἀ­πὸ τὶς ἐν­νέ­α ὣς τὶς πέν­τε τὸ ἀ­πό­γευ­μα, Δευ­τέ­ρα ἕ­ως Πα­ρα­σκευ­ὴ καὶ τὸ πρῶ­το Σάβ­βα­το κά­θε μή­να, στὴν κύ­ρια εἴ­σο­δο τῆς ἑ­ται­ρί­ας. Μει­ω­μέ­νες τι­μὲς γιὰ γκρούπ.

 

 

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴν ἀν­θο­λο­γί­α D­os V­e­c­es C­u­e­n­to. A­n­t­o­l­o­g­ía D­e M­i­c­r­o­r­r­e­l­a­t­os (ἐπ. Jo­s­e­l­u­ís G­o­n­z­á­l­ez, E­d­i­c­i­o­n­es I­n­t­e­r­n­a­c­i­o­n­a­l­es U­n­i­v­e­r­s­i­t­a­r­i­as, M­a­d­r­id, 1998).

 

Ὁ Albert García Elena γεν­νή­θη­κε στὴ Βαρ­κε­λώ­νη. Γρά­φει δι­η­γή­μα­τα στὰ ἰ­σπα­νι­κὰ καὶ τὰ κα­τα­λα­νι­κά.

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ Ἰ­σπα­νι­κά:

Ἀ­πὸ τὰ σε­μι­νά­ρια λο­γο­τε­χνι­κῆς με­τά­φρα­σης τοῦ ἱ­σπα­νι­κοῦ τμή­μα­τος τοῦ Ε­ΚΕ­ΜΕΛ κα­τὰ τὸ ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κὸ ἔ­τος 2009-2010. Συμ­με­τεῖ­χαν οἱ σπου­δα­στὲς Κα­τε­ρί­να Κα­ρα­γε­ώρ­γου, Δή­μη­τρα Λαμ­πρί­δου, Εἰ­ρή­νη Μαυ­ρο­μά­ρα, Μα­ρί­α-Ἑ­λέ­νη Φλέσ­σα, Μαν­τὼ Χρή­στου, ὑ­πὸ τὴν ἐ­πο­πτεί­α τοῦ δι­δά­σκον­τα Κων­σταν­τί­νου Πα­λαι­ο­λό­γου.

 

Διαφημίσεις

Ἕλενα Μουλιάροβα: Αὐτὸ εἶναι ἱερό

 

 

Ἕλε­να Μου­λι­ά­ρο­βα (Е­л­е­на М­у­л­я­р­о­ва)

 

Αὐ­τὸ εἶ­ναι ἱ­ε­ρό

(Э­то с­в­я­т­ое) 

 

ΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΣ μὴ μᾶς ἐ­νο­χλεῖ­τε. Τὰ βρά­δια τῆς Δευ­τέ­ρας εἶ­ναι κα­νο­νι­σμέ­να γιὰ δυ­ὸ χρό­νια μπρο­στά. Ἀλ­λι­ῶς δὲ γί­νε­ται. Ἡ ἑ­βδο­μά­δα ξε­κι­νά­ει μὲ τὴν ἐ­πί­σκε­ψη στὸν ψυ­χα­να­λυ­τή. Εἶ­ναι μιὰ ἱ­ε­ρὴ στιγ­μή, ἀλ­λι­ῶς δὲ γί­νε­ται. Ἑ­πτὰ μὲ ὀ­χτώ – κα­νέ­να ἐ­παγ­γελ­μα­τι­κὸ ἢ αἰ­σθη­μα­τι­κὸ ραν­τε­βοὺ ἢ ρο­μαν­τι­κὸ τα­ξί­δι στὸ τζὰζ κλάμπ. Ἡ ψυ­χὴ πο­νά­ει καὶ τὴ κου­βα­λᾶ­με, τὴν φου­κα­ριά­ρα, ἀγ­κα­λιά, σὰν ἄρ­ρω­στο παι­δί. Τὴν πα­ρα­δί­δου­με, πλη­ρώ­νον­τας κά­ποι­ο πο­σό, ποὺ μα­ζεύ­ου­με ὅ­λη τὴν ἑ­βδο­μά­δα. Πάρ­τε την, λέ­με, κάν­τε της κά­τι, ἂς κλά­ψει του­λά­χι­στον στὸν ὦ­μο σας, για­τὶ ἀλ­λοῦ δὲν μπο­ρεῖ. Ἀλ­λοῦ εἴ­μα­στε κυ­νι­κὲς γυ­ναῖ­κες καὶ συγ­κρα­τη­μέ­νοι ἄν­δρες.

         Πα­λιὰ πι­στεύ­α­με ὅ­τι οἱ ξέ­νοι δὲ χρει­ά­ζον­ται τοὺς πα­πά­δες, για­τὶ ἔ­χουν τοὺς ψυ­χα­να­λυ­τές, κι ἐ­μεῖς δὲ χρει­α­ζό­μα­στε τοὺς ψυ­χα­να­λυ­τές, για­τὶ ἔ­χου­με τοὺς πα­πά­δες. Ἀλ­λὰ τε­λι­κὰ μπο­ροῦ­με νὰ ἔ­χου­με καὶ τοὺς δυ­ό, ἀρ­κεῖ νὰ μὴ μπερ­δεύ­ου­με τί πρέ­πει νὰ κου­βα­λᾶ­με σὲ ποι­όν. Ὁ ψυ­χα­να­λυ­τὴς δι­ορ­θώ­νει τὸ σε­νά­ριο τῶν σχέ­σε­ων μὲ τοὺς ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ ἄλ­λου φύλ­λου, κι ὁ πα­πὰς δὲν ἀ­φή­νει νὰ κα­κα­ρώ­σει ἡ ἐ­πι­δί­ω­ξη τῆς πνευ­μα­τι­κό­τη­τας. Ὅ­λα πᾶ­νε ρο­λό­ι. Γιὰ νὰ συμ­πλη­ρώ­σου­με τὸ πρό­γραμ­μα πρέ­πει κα­νο­νι­κὰ νὰ γρα­φτοῦ­με στὸ γυ­μνα­στή­ριο ἢ γιὰ μα­σάζ. Οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι τὸ κά­νουν. Καὶ μέ­νουν πο­λὺ εὐ­χα­ρι­στη­μέ­νοι. Κά­θε λε­πτὸ τῆς ἑ­βδο­μά­δας εἶ­ναι ὑ­πο­λο­γι­σμέ­νο, λύ­νε­ται καὶ τὸ πρό­βλη­μα τοῦ ἐ­λευ­θέ­ρου χρό­νου. Δευ­τέ­ρα – ψυ­χα­να­λυ­τής, Τρί­τη – σο­λά­ριουμ, με­τά – ἀ­ε­ρο­βι­κὴ ἢ π.χ. πέ­ιντ­μπολ, Κυ­ρια­κή – ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση. Αὐ­τὸ ση­μαί­νει, ὅ­τι ­κά­νω ὅ,τι μπο­ρῶ. Ἀ­φῆ­στε με ἥ­συ­χη.

 

 

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ О­ч­е­нь к­о­р­о­т­к­ие т­е­к­с­ты: В с­т­о­р­о­ну а­н­т­о­л­о­г­ии. – М.: Н­ЛО, 2000. – с.233 (Πο­λὺ σύν­το­μα κεί­με­να. Προ­σπά­θεια ἀν­θο­λό­γη­σης, Μό­σχα, ἐκδ. ΝΛΟ, 2000, σ. 233).

 

Ἕλε­να Μου­λι­ά­ρο­βα (Е­л­е­на М­у­л­я­р­о­ва) (Μόσχα, 1964). Σπού­δα­σε στὴ γε­ω­λο­γι­κὴ σχο­λὴ καὶ στὸ Λο­γο­τε­χνι­κὸ Ἰν­στι­τοῦ­το τοῦ Γκόρ­κι, σή­με­ρα ἐρ­γά­ζε­ται ὡς δη­μο­σι­ο­γρά­φος στὴ τη­λε­ό­ρα­ση.

 

Μετάφραση ἀπὸ τὰ ρωσικά:

Εὐγενία Κριτσέφτσκαγια (Μόσχα, 1958). Φιλόλογος, με­τα­φρά­στρια, δη­μο­σι­ογράφος. Σπού­δα­σε Κλασικὴ Φιλολογία καὶ Νέα Ἑλληνικὰ στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Λομονόσοφ τῆς Μόσχας. Ἀ­πὸ τὸ 1983 ζεῖ καὶ ἐργάζεται στὴν Ἑλλάδα.

 

Marios Hakkas: A Separation

 

 

Marios Hakkas

 

 A Separation

 

OU PUT THE CAT in the bandbox and the panties next, while your new lover was honking outside.

        You were in such hurry that you wore your high heels first, before the tights.

       You went away and left me with a smudge on my nose (from your eye make-up while you were crying), your cat’s hair, as well as a taste of deodorant on my lips.

       I was left an old clown looking for a brush and a small mirror in the disordered room, in an effort to brush your last remains off me.

       I said to myself that I would be rid of you, but I can feel your cat burying its claws in my flesh and the smudge curling up beside me at nights, staying there most often like a permanent mark – a snare to suggest one of your thousand breakups.

       You remembered the pot, the very last minute, and the bloke outside was ceaselessly honking. The room an open sore, the drawers gutted, everything disordered and ruined.

       You forgot a bra along with three panties, drenching in the bidet. I was always telling you to buy panties that reach up to your waist, not those, which are only 4 centimetres high. You will catch a cold and start the visits to the doctors. But what do I care now? For me now there exists only a dot, a human leaving in the distance, the heartsease is a heartsease, and the butterfly is simply a butterfly. You were more of a winner in this situation. You kept Keramikos and, you the dead held the dead me in your arms, a small slope filled with pines and the excavations below, and the patched marbles from the reconstructions a bit further down. You also took the handless statue, showering in the rain, touching breasts and thighs (the back is always difficult to touch). What for? You went away and left me without hands unable to keep it company anymore, to walk in the rain or dry steaming alongside it in the sun, enjoying a bit of freedom.

       And most importantly: you took the pot with the butterflies, which looked like heartseases.

       I am thinking of leaving. But, oh yes, I am like a swallow without wings of strength over the sea, without any courage left. I think I’ll stay in this room to winter. Not that I care so much about your absence. Don’t even think that the situation is unbearable. A little forgetting, a slight adjustment and the hard times will pass. The winter might even be mild with light rains and a little mud and everything dries out in the visitor sun anyway; soul, wings and eyes.

       The ashtrays are filled with cigarette butts, the windows are closed but the smell of smoke cannot cover your aroma.

       I am thinking of hiring a cleaning lady to clean the room. And then I will untidy everything, as if you were here, messy and wild, not in order to remember your presence though, but to give her some work to do.

       There are benefits in this separation as well. I get to see the sunrise, something I couldn’t do while you were here, even though I have to wait since midnight. But I tell you, my head got fat from sleeping next to you, and even if I stay up all night now it is because I am waiting for the sunrise; there is no other reason at all.

       All the bookmarks in the porn scenes of Henry Miller. All your cheap and sexy pulp fiction, “la belle du jour”, “the bloody slip”. Your favourite Kama Sutra, all torn apart, you even devoured the covers. But the Thucydides I gave you is all intact. Every time I mentioned it you were telling me that you had lost the paper-knife. I am looking now and I am finding five paper-knifes shoved under the bed. 

       You weren’t a human being, you were not. Even in the museums I took you, you only cared about satyrs and phalluses. Even though you stood for a long time looking at the handless statue, it was its genitals that riveted your attention, portrayed in the moment right before the erection.

       I cannot fit in bed, your space and your power; I admit it, they make me give up. If we exclude the chairs that your cat might be sitting on, I can only pace the room until dawn.

       Your face is the night; your hair is the day. If I ever be with a woman again, her hair will be the night, and her face the day. I will make sure she can read Thucydides and look at statues in the face. When we go out, she’ll be placing her purse on her knees. I am not jealous or prude, but I need peace and quiet, even if it comes from a graveyard.

       Anyway, I drink my milk, I go to work and in the evenings I take walks toward Keramikos, seeking for new paths. I am thinking, she didn’t step on this stone, this patch of grass she didn’t see, even though I am not sure, how would I know where your eyes roamed? As far as your foot is concerned, since it stepped on my heart, it stepped all over the place and crushed it.

       I observe the marbles’ veins and I rejoice in the thought that some day your legs will be full of small veins. Then you will come to erase this permanent smudge from my nose, this permanent haze from my mind. You walk among the ancient graves, burying your dead cat, which in turn buried its claws into a thousand lovers, which saw you lying on a thousand different beds and played with a thousand of your panties that got tangled in the sheets and the abandonment. You return holding the pot in your arms and I say to myself, the dot in the distance is a human coming and those heartseases look a lot like butterflies.

 

 

Source: A short story from the collection The Bidet and other stories,2nd edition, Kedros publications, Athens, 1920. 1st edition: Kedros, 1970.

 

Hakkas Marios (Makrakomi, Fthiotida 1931-Athens 1972). Poet, short-story writer, playwright. His books include: Omorfo Kalokairi [Pretty Summer] (1965, poetry), O tifekioforos tou exthrou [The rifleman of the enemy] (1966, short stories) etc., now collected in his Collected works (Kedros, Athens, 1986).

 

Translated from the Greek by

Vassilis Manoussakis (Athens, 1972). Poet, short-story writer, translator. He studied English Language and Literature. He currently teaches at the University of Peloponnese in Kalamata.

 

Μάριος Χάκκας: Ἕνας χωρισμός

 

 

Μά­ριος Χάκ­κας

 

Ἕ­νας χω­ρι­σμός

 

ΒΑΛΕΣ ΤΗ ΓΑΤΑ στὴν κα­πε­λι­έ­ρα, με­τὰ τὴν κυ­λό­τα, ἐ­νῶ ἔ­ξω ὁ νέ­ος ἐ­ρα­στής σου κόρ­να­ρε. Βι­α­ζό­σου­να τό­σο ποὺ φό­ρε­σες πρῶ­τα τὶς γό­βες καὶ με­τὰ τὸ καλ­τσόν.

       Ἔ­φυ­γες καὶ μ’ ἄ­φη­σες μιὰ μουτ­ζού­ρα στὴ μύ­τη (ἀ­πὸ τὰ μά­τια σου ποὺ ξε­βά­ψα­νε κλαί­γον­τας), τὶς τρί­χες τῆς γά­τας σου, κα­θὼς καὶ μιὰ γεύ­ση ἀ­πο­σμη­τι­κοῦ στὰ χεί­λη.

      Ἀ­πό­μει­να ἕ­νας γερο-πα­λιά­τσος ζη­τών­τας βούρ­τσα καὶ κα­θρε­φτά­κι στ’ ἀ­να­στα­τω­μέ­νο δω­μά­τιο, προ­σπα­θών­τας νὰ βγά­λω ἀ­πὸ πά­νω μου τὰ τε­λευ­ταῖ­α ἀ­πο­μει­νά­ρια σου.

      Εἶ­πα νὰ γλι­τώ­σω ἀ­πὸ σέ­να, ὅ­μως νι­ώ­θω τὴ γά­τα σου νὰ μπή­γει τὰ νύ­χια στὶς σάρ­κες μου, κι ἡ μουτ­ζού­ρα νὰ κου­λου­ρι­ά­ζε­ται δί­πλα μου στὶς νύ­χτες, πολ­λὲς φο­ρὲς νὰ πα­ρα­μέ­νει ἐ­κεῖ ἀ­νε­ξί­τη­λο στίγ­μα, – τσα­κά­ρι­σμα γιὰ νὰ δη­λώ­νει ἕ­ναν ἀ­πὸ τοὺς χί­λιους χω­ρι­σμούς σου.

     Τὴν τε­λευ­ταί­α στιγ­μὴ θυ­μή­θη­κες τὴ γλά­στρα κι ἔ­ξω κόρ­να­ρε ἀ­στα­μά­τη­τα ὁ μαν­τρά­χα­λος. Χαί­νου­σα πλη­γὴ ἡ κά­μα­ρα, ξε­κοι­λι­α­σμέ­να τὰ συρ­τά­ρια, ὅ­λ’ ἀ­να­κα­τω­μέ­να καὶ ρη­μά­δια.

     Ξέ­χα­σες κι ἕ­να στη­θό­δε­σμο μα­ζὶ μὲ τρί­α κυ­λο­τά­κια, νὰ μου­λιά­ζουν στὸν μπιν­τέ. Πάν­τα σοῦ ἔ­λε­γα νὰ πά­ρεις βρα­κιὰ ποὺ νὰ φτά­νουν ὣς τὴ μέ­ση σου, ὄ­χι αὐ­τά, τέσ­σε­ρα δά­χτυ­λα ὕ­ψος. Θὰ μοῦ κρυ­ώ­σεις καὶ θὰ τρέ­χεις στοὺς για­τρούς. Ἀλ­λὰ τί μὲ νοιά­ζει τώ­ρα; Τώ­ρα γιὰ μέ­να μιὰ κουκ­κί­δα, στὴν ἀ­πό­στα­ση εἶ­ναι ἕ­νας ἄν­θρω­πος ποὺ φεύ­γει, ὁ παν­σὲς παν­σές, κι ἡ πε­τα­λού­δα πε­τα­λού­δα.

     Ἀ­πὸ αὐ­τὴ τὴν ἱ­στο­ρί­α βγῆ­κες πιὸ κερ­δι­σμέ­νη. Κρά­τη­σες τὸν Κε­ρα­μει­κὸ κι ἐ­μέ­να τὸ νε­κρὸ ἐ­σὺ ἡ νε­κρή στὴν ἀγ­κα­λιά σου, μιὰ μι­κρὴ πευ­κό­φυ­τη πλα­γιὰ μὲ κά­τω τὶς ἀ­να­σκα­φές, πιὸ πέ­ρα μπα­λω­μέ­να μάρ­μα­ρα ἀ­π’ τὶς ἀ­να­στη­λώ­σεις. Πῆ­ρες καὶ τὸ κου­λὸ ἄ­γαλ­μα ποὺ στε­κό­ταν στὴ βρο­χὴ κά­νον­τας ντούς, φέρ­νον­τας τὰ χέ­ρια σὲ στή­θη καὶ γο­φοὺς (στὴν πλά­τη πάν­τα δύ­σκο­λα). Τί κα­τά­λα­βες; Ἔ­φυ­γες καὶ μ’ ἄ­φη­σες χω­ρὶς χέ­ρια, νὰ μὴ μπο­ρῶ πιὰ νὰ τὸ συν­τρο­φέ­ψω, νὰ περ­πα­τή­σω στὴ βρο­χὴ ἢ νὰ στε­γνώ­σω ἀ­χνί­ζον­τας μα­ζί του στὴ λι­α­κά­δα, ἀ­πο­λαμ­βά­νον­τας μιὰ κά­ποι­α ἐ­λευ­θε­ρί­α.

     Τὸ κυ­ρι­ό­τε­ρο: Πῆ­ρες τὴ γλά­στρα μὲ τὶς πε­τα­λοῦ­δες ποὔ­μοια­ζαν παν­σέ­δες.

     Λέ­ω νὰ φύ­γω. Μά, νά, εἶ­μαι σὰ γε­ρα­σμέ­νο χε­λι­δό­νι, καὶ ποῦ ἀ­κμῆς φτε­ρὰ πά­νω ἀ­π’ τὸ πέ­λα­γο, καὶ ποῦ κου­ρά­γιο; Μᾶλ­λον θὰ μεί­νω γιὰ ξε­χει­μώ­νια­σμα σὲ τοῦ­το τὸ δω­μά­τιο. Ὄ­χι πὼς μὲ νοιά­ζει καὶ πο­λὺ ἡ ἀ­που­σί­α σου. Μὴ νο­μί­σεις πὼς εἶ­ναι ἀ­βά­στα­χτες οἱ συν­θῆ­κες. Κά­πως νὰ ξε­χά­σω, μιὰ μι­κρὴ προ­σαρ­μο­γὴ καὶ θὰ πε­ρά­σει ὁ δύ­σκο­λος και­ρός. Ἄλ­λω­στε, μπο­ρεῖ ὁ χει­μώ­νας νἄ­ναι ἤ­πιος μὲ σι­γα­νὲς βρο­χὲς καὶ λί­γες λά­σπες κι ὅ­λα στε­γνώ­νου­νε στὸν ἐ­πι­σκέ­πτη ἥ­λιο, ψυ­χή, φτε­ρά, καὶ μά­τια.

     Γέ­μι­σαν τὰ στα­χτο­δο­χεῖ­α ἀ­πο­τσί­γα­ρα, κλει­σμέ­να τὰ πα­ρά­θυ­ρα κι ἡ τσιγα­ρί­λα δὲ λέ­ει νὰ σκε­πά­σει τ’ ἄ­ρω­μά σου.

     Λέ­ω νὰ φέρ­νω κα­μιὰ γυ­ναί­κα νὰ μοῦ συ­γυ­ρί­ζει. Με­τὰ θὰ τ’ ἀ­να­κα­τώ­νω σὰ νἄ­σου­να ἐ­σύ, ἄ­στα­τη κι ἀ­κα­τά­στα­τη, ὄ­χι γιὰ νὰ θυ­μᾶ­μαι τὴν πα­ρου­σί­α σου, ἀλ­λὰ ἔ­τσι, γιὰ νἄ­χει καὶ κά­ποια δου­λειὰ ἡ γυ­ναί­κα ποὺ θὰ συ­γυ­ρί­ζει.

     Ἔ­χει καὶ κά­ποι­ο ὄ­φε­λος αὐ­τὸς ὁ χω­ρι­σμός. Βλέ­πω πιὰ τὴν ἀ­να­το­λὴ τοῦ ἥ­λιου, κά­τι ποὺ τὄ­χα στε­ρη­θεῖ μα­ζί σου, ἄ­σχε­τα βέ­βαι­α ἂν πε­ρι­μέ­νω ἀ­π’ τὰ με­σά­νυ­χτα. Ὅ­μως στὸ λέ­ω, κον­τά σου εἶ­χε χον­τρή­νει τὸ κε­φά­λι μου ἀ­π’ τὸν ὕ­πνο, κι ἂν ξα­γρυ­πνά­ω τώ­ρα εἶ­ναι ποὺ πε­ρι­μέ­νω τὴν ἀ­να­το­λὴ καὶ τί­πο­τε ἄλ­λο.

     Ὅ­λοι οἱ σε­λι­δο­δεῖ­χτες στὶς πορ­νι­κὲς σκη­νὲς τοῦ Χέν­ρυ Μίλ­λερ. Ὅ­λα σου τὰ βι­βλί­α φτη­νὰ σέ­ξυ ρο­μάν­τζα, «ἡ ὡ­ραί­α τῆς ἡ­μέ­ρας», «ἡ μα­τω­μέ­νη κομ­πι­νε­ζόν». Τὸ προ­σφι­λές σου βι­βλί­ο Κά­μα Σού­τρα, δι­α­λυ­μέ­νο, φύλ­λα καὶ φτε­ρά, ρού­φη­ξες μέ­χρι τὰ ἐ­ξώ­φυλ­λα. Ὅ­μως ὁ Θου­κυ­δί­δης ποὺ σοῦ χά­ρι­σα, ἄ­κο­πος. Κά­θε φο­ρὰ ποὺ τὸ πα­ρα­τη­ροῦ­σα μοὔ­λε­γες πὼς εἶ­χε χα­θεῖ ὁ χαρ­τοκό­πτης. Τώ­ρα ψά­χνω καὶ βρί­σκω κά­τω ἀ­π’ τὸ κρε­βά­τι τρυ­πω­μέ­νους πέν­τε χαρ­το­κό­πτες.

     Δὲν ἤ­σουν ἄν­θρω­πος ἐ­σύ, δὲν ἤ­σουν. Καὶ στὰ μου­σεῖ­α ποὺ σὲ πή­γαι­να, μό­νο γιὰ σά­τυ­ρους νοι­α­ζό­σου­να καὶ γιὰ φαλ­λούς. Κι ἂν στά­θη­κες γιὰ ὥ­ρα μπρὸς στὸ κου­λὸ ἄ­γαλ­μα, ἦ­ταν τὰ γεν­νη­τι­κά του ὄρ­γα­να ποὺ σὲ κα­θή­λω­σαν, ἐγ­κυ­μο­νού­σα στιγ­μὴ πρὶν ἀ­π’ τὴ στύ­ση.

     Δὲ μὲ χω­ρά­ει τὸ κρε­βά­τι, ὁ χῶ­ρος σου κι ἡ δύ­να­μή σου, ὁ­μο­λο­γῶ, ἐ­κεῖ πά­νω πα­ρα­δί­νο­μαι. Ἂν ἑ­ξαι­ρέ­σου­με καὶ τὶς κα­ρέ­κλες ποὺ φο­βᾶ­μαι ὅ­τι μπο­ρεῖ νὰ κά­θε­ται ἡ γά­τα σου, δὲ μέ­νει πα­ρὰ νὰ βη­μα­τί­ζω ὥ­σπου νὰ φέ­ξει.

     Τὸ πρό­σω­πό σου ἡ νύ­χτα· ἡ μέ­ρα, τὰ μαλ­λιά σου. Ἂν ξα­ναμ­πλέ­ξω μὲ γυ­ναί­κα θἄ­ναι νύ­χτα τὰ μαλ­λιά της, τὸ πρό­σω­πό της μέ­ρα. Θὰ βε­βαι­ω­θῶ ὅ­τι μπο­ρεῖ νὰ δι­α­βά­σει Θου­κυ­δί­δη κι ὅ­τι κοι­τά­ει τ’ ἀ­γάλ­μα­τα στὸ πρό­σω­πο. Ὅ­ταν βγαί­νου­με, θ’ ἀ­κουμ­πά­ει στὰ γό­να­τα τὴν τσάν­τα. Δὲν εἶ­μαι ζη­λιά­ρης καὶ σε­μνό­τυ­φος, ἀλ­λὰ θέ­λω ἡ­συ­χί­α κι ἠ­ρε­μί­α, ἔ­στω ἂς εἶ­ναι καὶ νε­κρο­τα­φεί­ου.

     Κα­τὰ τὰ ἄλ­λα, πί­νω τὸ γά­λα μου, πη­γαί­νω στὴ δου­λειά, τ’ ἀ­πο­γεύ­μα­τα κά­νω κι ἕ­ναν πε­ρί­πα­το πρὸς τὸν Κε­ρα­μει­κό, ἀ­να­ζη­τών­τας και­νού­ργια μο­νο­πά­τια. Σκέ­φτο­μαι, ἐ­δῶ δὲν πά­τη­σε αὐ­τὴ τὴν πέ­τρα, ἐ­κεῖ­νο τὸ χορ­τά­ρι δὲν τὸ εἶ­δε, ἂν καὶ δὲν εἶ­μαι βέ­βαι­ος ἀ­πό­λυ­τα, ξέ­ρω γὼ ποῦ ἔ­πε­φτε τὸ μά­τι σου; Ὅ­σο γιὰ τὸ πό­δι σου, ἀ­φοῦ πά­τη­σε πά­νω στὴν καρ­διά μου, σ’ ὅ­λο τὸ χῶ­ρο πά­τη­σε καὶ τὸν ἐ­κα­τα­πά­τη­σε.

     Πα­ρα­τη­ρῶ τὶς φλέ­βες τῶν μαρ­μά­ρων κι ἀ­γάλ­λο­μαι στὴ σκέ­ψη πὼς κά­ποι­α μέ­ρα θὰ γε­μί­σου­νε τὰ πό­δια σου μι­κρὲς φλε­βί­τσες. Τό­τε ἔρ­χε­σαι καὶ σβή­νεις ἀ­π’ τὴ μύ­τη μου αὐ­τὴ τὴ μό­νι­μη μουτ­ζού­ρα, ἀ­π’ τὸ μυα­λό μου αὐ­τὴ τὴ μό­νι­μη θο­λού­ρα. Περ­πα­τᾶς ἀ­νά­με­σα στ’ ἀρ­χαῖ­α μνή­μα­τα ἐ­να­πο­θέ­τον­τας τὴν ψό­φια γά­τα σου σὲ κάποια σαρκοφάγο, αὐτὴν τὴ γάτα ποὺ ἔμ­πη­ξε τὰ νύ­χια της σὲ χί­λιους ἐ­ρα­στές, ποὺ σὲ εἶ­δε ξα­πλω­μέ­νη σὲ χί­λια δι­α­φο­ρε­τι­κὰ κρε­βά­τια κι ἔ­παι­ξε μὲ χί­λι­ες κυ­λό­τες σου ποὺ μπερ­δεύ­τη­καν μὲ τὰ σεν­τό­νια καὶ τὶς ἐγ­κα­τά­λει­ψες. Ἐ­πι­στρέ­φεις κρα­τών­τας ἀγ­κα­λιὰ τὴ γλά­στρα κι ἐ­γὼ λέ­ω στὸν ἑ­αυ­τό μου, μιὰ κουκ­κί­δα στὴν ἀ­πό­στα­ση εἶ­ναι ἕ­νας ἄν­θρω­πος ποὺ ἔρ­χε­ται κι αὐ­τοὶ οἱ παν­σέ­δες μοι­ά­ζου­νε πο­λὺ μὲ πε­τα­λού­δες.

 

 

Πη­γή: Ἀπὸ τὴ συλλογὴ διηγημάτων Ὁ μπιντές καὶ ἄλλες ἱ­στορίες, Β΄ ἔκ­δοση, Κέδρος, Ἀ­θή­να, 1972. Πρώτη ἔκδοση: Κέδρος, 1970.

 

Χάκκας Μάριος (Μακρακώμη Φθιώτιδας 1931-Ἀθὴνα 1972). Ποιητής, διηγηματογράφος καὶ θεατρικός συγγραφέας. Βιβλία του:  Ὄμορφο καλοκαίρι (1965, ποίηση), Ὁ τυφεκιοφόρος τοῦ ἐχθροῦ (1966, διηγήματα) κ.ἄ., τώρα συγκεντρωμένα στὰ Ἅπαντά του (Κέδρος, Ἀθήνα, 1986).

 

Σίγκα Ναόγια: Ἕνα παράξενο ὄνειρο

 

 

Σίγ­κα Να­ό­για (志賀 直哉)

 

Ἕ­να πα­ρά­ξε­νο ὄ­νει­ρο

(妙な夢)

 

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ ἡ γυ­ναί­κα μου εἶ­χε γί­νει ἡ μη­τέ­ρα μου. Γύ­ρω της δυ­ὸ-τρεῖς ἄν­θρω­ποι τὴν πε­ρι­ποι­οῦν­ταν, κα­θὼς αὐ­τὴ ὑ­πέ­φε­ρε ἄρ­ρω­στη. Ἐ­γώ, ἔ­χον­τας ἀ­νοί­ξει λί­γο τὴ συ­ρό­με­νη πόρ­τα, κρυ­φο­κοίτ­α­ζα φο­βι­σμέ­νος αὐ­τὴ τὴ σκη­νή. Ἡ μη­τέ­ρα μου, μὲ ξέ­πλε­κα τὰ μαλ­λιά, μὲ τυ­λιγ­μέ­νους τοὺς ὤ­μους σὲ μιὰ λε­πτὴ ἐ­σάρ­πα, εἶ­χε τὸ σῶ­μα της δι­πλω­μέ­νο σὰν ἀ­στα­κός, ἀ­πὸ τὸν πό­νο. Μὴ ἀν­τέ­χον­τας τὸ θέ­α­μα, ἔ­κα­να πρὸς στιγ­μὴ νὰ φύ­γω. Ὅ­μως ἀ­πρό­θυ­μα ἄλ­λα­ξα γνώ­μη καὶ μπῆ­κα στὸ δω­μά­τιο. Κά­θι­σα δί­πλα στὸ στρῶ­μα της ἄρ­ρω­στης καὶ πά­νω ἀ­πὸ τὴν ἐ­σάρ­πα τῆς ἔ­τρι­βα ἀ­πα­λὰ τὴν πλά­τη.

          Στὸ δι­πλα­νὸ δω­μά­τιο ὑ­πῆρ­χε ἕ­να τε­τρά­γω­νο μαγ­κά­λι, ὅ­που ἔ­και­γε ζω­η­ρὰ μιὰ φω­τιά. Μιὰ γυ­ναί­κα γύ­ρω στὰ σα­ράν­τα, μέ­σα σὲ ἕ­να με­γά­λο τη­γά­νι, ἔ­φτια­χνε ἐ­κεῖ ἕ­να γλυ­κὸ ποὺ ἔ­μοια­ζε σὰν μι­κρὸ κέ­ϊκ. Μιὰ ἀ­κό­μη γυ­ναί­κα, ποὺ βο­η­θοῦ­σε στὸ φτι­ά­ξι­μο τοῦ γλυ­κοῦ, ἔ­βα­λε ἕ­να πε­ρι­χυ­μέ­νο μὲ λι­ω­μέ­νη ζά­χα­ρη, σχή­μα­τος ὀ­βὰλ κομ­μά­τι σ’ ἕ­να πι­α­τά­κι καὶ τό ‘­φε­ρε στὸ δω­μά­τιο τῆς ἄρ­ρω­στης. Κι ἐ­νῶ ἐ­γὼ σκέ­φτη­κα ὅ­τι, τό­σο ποὺ ὑ­πο­φέ­ρει, ποῦ νὰ μπο­ρέ­σει νὰ φά­ει γλυ­κό, ἡ ἄρ­ρω­στη ἀ­να­ση­κώ­θη­κε λί­γο στὸ στρῶ­μα, κι ἔ­τσι ὅ­πως ἦ­ταν, μπρού­μυ­τα, ἄρ­χι­σε νὰ τρώ­ει. Φαί­νε­ται δὲν εἶ­χε καὶ με­γά­λους πό­νους. Ἡ σα­ραν­τά­ρα ἀ­πὸ τὸ δι­πλα­νὸ δω­μά­τιο, βλέ­πον­τας αὐ­τό, χα­μο­γέ­λα­σε. Ἀ­φοῦ ξύ­πνη­σα, προ­σπά­θη­σα νὰ κα­τα­λά­βω ποι­ὰ ἦ­ταν αὐ­τὴ ἡ γυ­ναί­κα, ἀλ­λὰ μά­ται­α. Φαί­νε­ται ἦ­ταν μιὰ ἄ­γνω­στη.

          Κα­θὼς πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σα τὴν κα­τά­στα­ση τῆς μη­τέ­ρας μου —ποὺ στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἦ­ταν ἡ γυ­ναί­κα μου— σκέ­φτη­κα ὅ­τι κα­λύ­τε­ρα νὰ χώ­ρι­ζε ἀ­π’ τὸν πα­τέ­ρα μου, ὅ­τι μα­ζί του ἡ μη­τέ­ρα μου ἁ­πλῶς κα­κο­μοί­ρια­ζε κι ἔ­χα­νε σι­γὰ-σι­γὰ τὴ ζω­ή της, ὅ­τι δὲν ὑ­πῆρ­χε κα­μιὰ ἄλ­λη λύ­ση, πα­ρὰ νὰ χω­ρί­σει ἀπ’ τὸν πα­τέ­ρα μου. ––– Ὅ­μως ἡ μη­τέ­ρα μου ἴ­σως νὰ μὴ συμ­φω­νοῦ­σε μ’ αὐ­τό. Αὐ­τὸ σκε­φτό­μου­να, ὅ­ταν ξύ­πνη­σα.

          Βέ­βαι­α, ἦ­ταν πα­ρά­ξε­νο ποὺ στὸ ὄ­νει­ρο ἡ ἄρ­ρω­στη, ἐ­νῶ ἦ­ταν ἡ γυ­ναί­κα μου, ὡς πρὸς τὴ σχέ­ση της μ’ ἐ­μέ­να εἶ­χε γί­νει ἡ μη­τέ­ρα μου. Ἀλ­λὰ ἀ­κό­μη πιὸ πα­ρά­ξε­νο ἦ­ταν ποὺ ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ θε­ω­ρεῖ­ται ὁ πα­τέ­ρας μου, ὡς πρὸς τὴ σχέ­ση του μὲ τὴ μη­τέ­ρα μου, ἤ­μουν ἐ­γὼ ὁ ἴ­διος. Ὁ­πό­τε, τε­λι­κά, αὐ­τὸς ποὺ κα­τη­γο­ροῦ­σα μέ­σα ἀ­πὸ τὰ ἔγ­κα­τά μου ἦ­ταν ὁ ἐ­αυ­τός μου, ποὺ στὸ ὄ­νει­ρο εἶ­χε γί­νει ὁ πα­τέ­ρας μου.

          Ἡ ζέ­στη τοῦ φε­τι­νοῦ κα­λο­και­ριοῦ μοῦ εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­φό­ρη­τη. Αὐ­τὴ ἡ ὑ­γρὴ ζέ­στη μὲ κά­νει νὰ κου­ρά­ζο­μαι εὔ­κο­λα, κι ὅ­πως δὲν εἶ­μαι κι ἀ­π’ τὴ φύ­ση μου ἄν­θρω­πος ποὺ ἀν­τέ­χει, βγά­ζω τὴ δυ­σα­ρέ­σκειά μου σὲ ὅ­λους. Ὅ­μως, ἐ­πει­δὴ δὲ γί­νε­ται νὰ τὴ βγά­ζω ἀ­κρι­βῶς σὲ ὅ­λους, συγ­κεν­τρώ­νω τὰ πυ­ρὰ στὸ εὐ­κο­λό­τε­ρο θύ­μα, τὴ γυ­ναί­κα μου, τὴν ὁ­ποί­α βρί­σκω ἐ­πί­τη­δες συ­νέ­χεια ἀ­φορ­μὲς γιὰ νὰ γκρι­νιά­ζω. Αὐ­τὸ δη­μι­ουρ­γεῖ βέ­βαι­α ἕ­να φαῦ­λο κύ­κλο, ἀ­φοῦ ἐ­κεί­νη, ἔ­τσι ὅ­πως στρι­μώ­χνε­ται στὴ γω­νί­α, κά­νει ὅ­λο καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρες ἀ­νο­η­σί­ες.

          Κά­τι τέ­τοι­ο ἔ­γι­νε καὶ τὶς προ­άλ­λες, δὲ θυ­μᾶ­μαι τώ­ρα για­τί. Ὅ­πως εἶ­πα καὶ πρίν, ὁ λό­γος ποὺ βα­σα­νί­ζω τὴ γυ­ναί­κα μου δὲν εἶ­ναι ὅ­τι εἶ­ναι κα­κιά, ἀλ­λὰ ὅ­τι ἐ­μέ­να τὸ κε­φά­λι μου παύ­ει νὰ λει­τουρ­γεῖ ἀ­π’ τὴν κού­ρα­ση καὶ χά­νω τὸν ἔ­λεγ­χο. Ὅ­τι αὐ­τὸ εἶ­ναι ἄ­δι­κο τὸ ξέ­ρω κι ὁ ἴ­διος κα­λά.

          Ὁ παπ­πούς μου ἦ­ταν κα­λὸς σύ­ζυ­γος ἀ­πέ­ναν­τι στὴ για­γιά μου. Στὴ δι­κή μου μνή­μη του­λά­χι­στο δὲν ὑ­πάρ­χει οὔ­τε μιὰ φο­ρὰ ποὺ νὰ τὴν ἔ­χει μα­λώ­σει. Ὅ­μως ὁ δι­κός μου πα­τέ­ρας ὀρ­γι­ζό­ταν συ­χνὰ μὲ τὴ μη­τρι­ά μου. Ἔ­χω δεῖ ἀ­κό­μη καὶ νὰ τῆς πε­τά­ει πράγ­μα­τα. Θά­ ‘θε­λα νὰ πῶ ὅ­τι ἐ­γὼ εἶ­μαι κά­τι ἀ­νά­με­σα στὸν παπ­ποὺ καὶ στὸν πα­τέ­ρα μου, ὅ­μως, στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εἶ­μαι μᾶλ­λον κον­τὰ στὸν πα­τέ­ρα μου, ἀ­φοῦ τὴ γυ­ναί­κα μου ὄ­χι μό­νο τὴν ἔ­βρι­ζα συ­χνά, ἀλ­λὰ καὶ πράγ­μα­τα τῆς ἔ­χω πε­τά­ξει.

         Τὰ τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια ἔ­χω γί­νει ἠ­πι­ό­τε­ρος. Ὅ­μως, ὅ­ταν τὸ κε­φά­λι μου κου­ρα­στεῖ, σπᾶ­νε τὰ νεῦ­ρα μου καὶ γί­νο­μαι κα­κός, χω­ρὶς λό­γο καὶ αἰ­τί­α. Ἔ­τσι καὶ χθὲς τὸ βρά­δυ, πε­ρι­ῆλ­θα σὲ μιὰ τέ­τοι­α κα­τά­στα­ση. Κά­τι μο­χθη­ρὸ ἔ­βα­λα στὸ νοῦ μου καὶ σκε­φτό­μουν νὰ τὸ πῶ στὴ γυ­ναί­κα μου, ὅ­μως, πραγ­μα­τι­κά, ἦ­ταν τό­σο κα­κό­βου­λο, ποὺ τε­λι­κὰ δὲν τῆς τό ‘­πα.

          Αὐ­τὸ ἦ­ταν τὸ ἑ­ξῆς: Εἶ­χα σκε­φτεῖ νὰ τῆς πῶ ὅ­τι, ἂν λά­βαι­να ἀ­πὸ κά­ποι­ο γυ­ναι­κεῖ­ο πε­ρι­ο­δι­κὸ κα­νέ­να ἀ­πὸ αὐ­τὰ τὰ ἐ­ρω­τη­μα­το­λό­για ποὺ εἶ­ναι τῆς μό­δας τε­λευ­ταῖ­α, μὲ τὴν ἐ­ρώ­τη­ση: «Ἂν ξα­να­γεν­νι­ό­σα­σταν, θὰ θέ­λα­τε νὰ ξα­να­παν­τρευ­τεῖ­τε τὴν τω­ρι­νὴ γυ­ναί­κα σας;­», ξέ­ρεις ποι­ὰ ἀ­πάν­τη­ση θὰ ἔ­δι­να; Ἀ­κό­μα εἶ­χα σκε­φτεῖ ὅ­τι, ἂν τῆς ἔ­λε­γα ὅ­τι ἔ­χω ἤ­δη ἕ­τοι­μη τὴν ἀ­πάν­τη­ση, σί­γου­ρα θὰ ἔ­σκα­γε ἀ­π’­ τὴ στε­νο­χώ­ρια της. Τε­λι­κὰ δὲν τῆς τὸ εἶ­πα, τὸ πράγ­μα φαί­νε­ται ὅ­μως ὅ­τι πῆ­ρε τὴ μορ­φὴ ποὺ πε­ρι­έ­γρα­ψα, στὸ ὄ­νει­ρο.

          Ἡ ἤ­δη ἕ­τοι­μη ἀ­πάν­τη­σή μου ἦ­ταν «ἂν ἡ γυ­ναί­κα μου τὸ ἐ­πι­θυ­μεῖ, δὲν ἔ­χω πρό­βλη­μα νὰ τὴν ξα­να­παν­τρευ­τῶ, ἀλ­λὰ ἂν δὲ θέ­λει, καὶ πά­λι δὲν ἔ­χω κα­νέ­να πρό­βλη­μα». Ἦ­ταν δη­λα­δὴ μιὰ ἀ­πάν­τη­ση ποὺ ὄ­χι μό­νο ἡ γυ­ναί­κα μου, ἀλ­λὰ καὶ τὰ παι­διά μου, ἂν τὴν ἄ­κου­γαν, σί­γου­ρα θὰ ἀ­γα­να­κτοῦ­σαν. Αὐ­τὸ φαί­νε­ται ὅ­τι προ­κά­λε­σε στὸ παι­δὶ ποὺ ἤ­μουν στὸ ὄ­νει­ρο, πρὸς τὸν πα­τέ­ρα ποὺ ἤ­μουν ἐ­πί­σης ὁ ἴ­διος, μιὰ ἀν­τι­πά­θεια, ἔ­τσι ὥ­στε νὰ μὲ κά­νει νὰ σκε­φτῶ ὅ­τι κα­λύ­τε­ρα θὰ ἦ­ταν οἱ δυ­ό τους νὰ χω­ρί­σουν. Ἐν­δι­α­φέ­ρον­τα πράγ­μα­τα τὰ ὄνειρα!

 

 

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὸν τό­μο 灰色の月-万­暦­赤絵 (H­ai i­ro no t­s­u­ki – B­a­n­r­e­ki a­k­ae), ἔκ­δο­ση τσέ­πης τῆς S­h­i­n­c­ō­s­ha, 1968.

 

Σίγ­κα Να­ό­για (Ἰ­σι­νο­μά­κι, Ἰ­α­πω­νί­α, 1883-Τό­κιο, 1971). Ἰ­ά­πω­νας δι­η­γη­μα­το­γρά­φος, ἰ­δι­αί­τε­ρα γνω­στὸς γιὰ τὸ μο­να­δι­κὸ μυ­θι­στό­ρη­μά του A­n­’­ya k­ô­ro (Τὸ τα­ξί­δι μιᾶς σκο­τει­νῆς νύ­χτας, 1921-1937). Δι­η­γή­μα­τά του στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ στὸ Πλα­νό­διον, ἀρ, 32, Ἰ­ού­νιος 2001 (μτφ. Στέ­λιος Πα­πα­λε­ξαν­δρό­που­λος).

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ Ἰ­α­πω­νι­κά:

Στέ­λιος Πα­πα­λε­ξαν­δρό­που­λος (Ἀ­στα­κὸς Αἰ­τω­λο­α­καρ­να­νί­ας, 1951). Σπού­δα­σε Θε­ο­λο­γί­α στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Ἀ­θη­νῶν καὶ Θρη­σκει­ο­λο­γί­α στὴν Ἰ­α­πω­νί­α. Δι­δά­σκει στὴ Θε­ο­λο­γι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ ΕΚ­ΠΑ Ἱ­στο­ρί­α Θρη­σκευ­μά­των (Ἰ­α­πω­νι­κὸ βου­δι­σμό).  Ἔ­χει δη­μο­σι­εύ­σει πολ­λὲς με­λέ­τες, δο­κί­μια, ἄρ­θρα καὶ με­τα­φρά­σεις ἀ­πὸ τὰ Ἰ­α­πω­νι­κά γιὰ τὸ περ. Πλα­νό­διον καὶ τὶς ἐκ­δό­σεις Ἄ­γρα.

 

Φω­το­γρα­φί­α: 1916. Ἡ οἰ­κο­γέ­νεια τοῦ Σίγ­κα Να­ο­χά­ρου, πα­τέ­ρα τοῦ Σίγ­κα Να­ό­για . Ὁ ἴ­διος ἀ­που­σιά­ζει λό­γῳ τῆς ἀν­τί­θε­σης τοῦ πα­τέ­ρα του στὸν γά­μο του.

 

Adolfo Bioy Casares: Θέμα γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου

 

 

Ἀν­τόλ­φο Μπι­ό­υ Κα­σά­ρες (A­d­o­l­fo B­i­oy C­a­s­a­r­es)

 

Θέ­μα γιὰ τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου

(T­e­ma d­el f­in d­el m­u­n­do)

 

Ο ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ἴ­σως δὲν εἶ­ναι εὔ­κο­λο νὰ τὸ φαν­τα­στεῖ κα­νείς. Ὁ Ρα­μί­ρες, ὑ­πεύ­θυ­νος στὴ γκαρ­ντα­ρόμ­πα τῆς λέ­σχης, μοῦ εἶ­πε ὅ­τι, σὲ κά­ποι­ο ἀπ’ αὐ­τὰ τὰ εὐ­τε­λῆ ρα­δι­ο­φω­νι­κὰ προ­γράμ­μα­τα ἔ­τυ­χε ν’ ἀ­κού­σει ἕ­ναν Βο­λι­βια­νὸ ὁ ὁ­ποῖ­ος προ­έ­βλε­ψε ὅ­τι τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου θὰ ἔρ­θει τὴν Κυ­ρια­κὴ στὶς 23. Ὁ συ­νέ­ται­ρός μου, ὁ Τζών­νυ, μὲ δι­α­βε­βαί­ω­σε ὅ­τι ὅ­λα αὐ­τὰ εἶ­ναι χα­ζο­μά­ρες. Ὁ Ρα­μί­ρες συμ­φώ­νη­σε λέ­γον­τας ὅ­τι δὲν θὰ ἔ­πρε­πε νὰ πι­στεύ­ου­με οὔ­τε λέ­ξη ἀ­πὸ τέ­τοι­ου εἴ­δους προ­βλέ­ψεις ἀλ­λὰ πρό­σθε­σε ὅ­τι γιὰ κά­θε ἐν­δε­χό­με­νο, τὸ Σάβ­βα­το τὸ βρά­δυ ὄ­χι μό­νο δὲ θὰ τσιγ­κου­νευ­ό­ταν τί­πο­τα, ἀλ­λὰ ἐ­πι­πλέ­ον ἦ­ταν δι­α­τε­θει­μέ­νος νὰ δι­ορ­γα­νώ­σει ἕ­να με­γά­λο φα­γο­πό­τι. Ἄν­θρω­πος αὐ­θόρ­μη­τος, δὲ δί­στα­σε νὰ δη­λώ­σει ὅ­τι τέ­τοι­ες ἀ­να­κοι­νώ­σεις θὰ ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­πα­γο­ρεύ­ον­ται ἐν­τε­λῶς «γιὰ νὰ μὴν τὶς ἀ­κού­σουν τὰ παι­διά». Θυ­μή­θη­κε τὴν πε­ρί­πτω­ση κά­ποι­ου ποὺ βι­ά­στη­κε νὰ προ­βλέ­ψει, δὲν ξέ­ρω κι ἐ­γὼ γιὰ ποι­ὰ ἡ­με­ρο­μη­νί­α, τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου καὶ μό­λις σή­μα­ναν με­σά­νυ­χτα «ἅρ­πα­ξε ἕ­να πε­ρί­στρο­φο καὶ σκο­τώ­θη­κε. Μό­λις βρῆ­κε τὴ δύ­να­μη, πά­τη­σε τὴ σκαν­δά­λη. Ἦ­ταν ἀ­να­με­νό­με­νο». Ὁ Τζών­νυ τὸν ρώ­τη­σε:

       — Κι ἐ­σεῖς; Τί θὰ κά­να­τε ἂν ξέ­ρα­τε μὲ βε­βαι­ό­τη­τα ὅ­τι τὴν τά­δε μέ­ρα τε­λει­ώ­νει ὁ κό­σμος;

      — Δὲν θὰ ἔ­λε­γα τί­πο­τα γιὰ νὰ μὴν τὸ ἀ­κού­σουν τὰ παι­διά – ἀ­πάν­τη­σε ὁ Ρα­μί­ρες, ἀλ­λὰ θὰ ἔ­γρα­φα σ’ ἕ­να μι­κρὸ ση­μεί­ω­μα ὅ­τι ἐ­κεί­νη τὴ συγ­κε­κρι­μέ­νη μέ­ρα ἦ­ταν τὸ τέ­λος τοῦ κό­σμου, γιὰ νὰ δοῦν ὅ­τι τὸ ἤ­ξε­ρα.

 

 

 Πη­γή: B­r­e­v­e­s­n­o­t­a­n­b­r­e­v­es.b­l­o­g­s­p­ot.c­om

 

A­d­o­l­fo B­i­oy C­a­s­a­r­es (Μπου­έ­νος Ἄι­ρες, 1914-1999). Ἔ­γρα­ψε δι­η­γή­μα­τα καὶ μυ­θι­στο­ρή­μα­τα. Ἰ­δι­αί­τε­ρα γνω­στὸς γιὰ τὸ μυ­θι­στό­ρη­μά του La i­n­v­e­n­c­i­ón de M­o­r­el (Ἡ ἐ­φεύ­ρε­ση τοῦ Μο­ρέλ, 1940). Τὸ 1991 τι­μή­θη­κε μὲ τὸ βρα­βεῖ­ο Θερ­βάν­τες γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Γνω­στὸς ἐ­πί­σης γιὰ τὴ φι­λί­α καὶ τὴ συ­νερ­γα­σί­α του μὲ τὸν Χόρ­χε Λου­ὶς Μπόρ­χες.

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ ἱ­σπα­νι­κά:

Στα­μά­της Πο­λε­νά­κης (Ἀ­θή­να, 1970). Σπού­δα­σε Ἱ­σπα­νι­κὴ Φι­λο­λο­γί­α στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο C­o­m­p­l­u­t­e­n­se τῆς Μα­δρί­της. Ἀ­σχο­λεῖ­ται μὲ τὴν ποί­η­ση, τὸ θέ­α­τρο καὶ τὴ με­τά­φρα­ση. Ἔ­χει με­τα­φρά­σει ἀ­πὸ τὰ ἱ­σπα­νι­κά, δι­η­γή­μα­τα γιὰ τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ Τὸ δέν­τρο· ἐ­πί­σης, τὸ θε­α­τρι­κὸ ἔρ­γο τοῦ Γκου­στά­βο Ὂττ Ἡ τρυ­φε­ρή σου Μο­λό­τωφ (Ἐκδ. Λα­γου­δέ­ρα, 2008).

 

Ἀλκίφρων: [Σαλταδῶρος καὶ ἀνοιχτοχέρης]

 

 

Ἀλ­κί­φρων

 

[Σαλ­τα­δῶ­ρος καὶ ἀ­νοι­χτο­χέ­ρης]

 

ΘΕΣ ΚΑΡΙΩΝΟΣ πε­ρὶ τὸ φρέ­αρ ἀ­σχο­λου­μέ­νου εἰ­σέ­φρη­σα εἰς τοὐ­πτά­νιον· ἔ­πει­τα εὑ­ρὼν λο­πά­δα εὖ μά­λα κε­κα­ρυ­κευ­μέ­νην καὶ ἀ­λε­κτρυ­ό­να ὀ­πτὸν καὶ χύ­τραν μεμ­βρά­δας ἔ­χου­σαν καὶ ἀ­φύ­ας Με­γα­ρι­κὰς ἐ­ξήρ­πα­σα͵ καὶ ἀ­πο­πη­δή­σας͵ ποῖ κα­τα­χθε­ί­ην ἐ­ζή­τουν καὶ εὐ­κα­ί­ρως ἐμ­φά­γοι­μι μό­νος. Ἀ­πο­ρί­ᾳ δὲ τό­που δρα­μὼν ἐ­πὶ τὴν Ποι­κί­λην καὶ γὰρ οὐκ ἠ­νώ­χλει τα­ύ­την οὐ­δὲ εἷς τῶν ἀ­δο­λέ­σχων του­τω­νὶ φι­λο­σό­φων κεῖ­θι τῶν πό­νων ἀ­πέ­λαυ­ον. Ἀ­να­νε­ύ­σας δὲ τῆς λο­πά­δος ὁ­ρῶ προ­σι­ό­ντας τῶν ἀ­πὸ τῆς τη­λί­ας τι­νὰς νε­α­νί­σκων͵ καὶ δε­ί­σας τὰ μὲν βρώ­μα­τα ὄ­πι­σθεν ἀ­πε­θέ­μην͵ αὐ­τὸς δὲ εἰς τοὔ­δα­φος ἐ­κε­ί­μην κρύ­πτων τὰ κλέμ­μα­τα εὐ­χό­με­νός τε τοῖς Ἀ­πο­τρο­πα­ί­οις τὸ νέ­φος πα­ρελ­θεῖν͵ χόν­δρους ὑ­πο­σχό­με­νος λι­βα­νω­τοῦ ἱ­κα­νο­ύς͵ οὓς οἴ­κοι ἀ­να­λε­ξά­με­νος τῶν ἱ­ε­ρῶν ἔ­χω εὖ μά­λα εὐ­ρω­τι­ῶν­τας. Καὶ οὐκ ἠ­στό­χη­σα· οἱ θε­οὶ γὰρ αὐ­τοὺς ἄλ­λην ὁ­δὸν ἔ­τρε­ψαν. Κἀ­γὼ σπου­δῇ κα­τα­βρο­χθί­σας πάνθ΄ ὅ­σα ἐ­νέ­κει­το τοῖς σκε­ύ­ε­σι͵ φί­λῳ παν­δο­κεῖ τὴν χύ­τραν καὶ τὸ λο­πά­διον͵ τὰ λε­ί­ψα­να τῶν κλεμ­μά­των͵ χά­ρι­σμα δοὺς ἔ­χειν ἀ­πε­χώ­ρη­σα͵ ἐ­πι­ει­κής τις καὶ δε­ξιὸς ἐκ τῶν δω­ρη­μά­των ἀ­να­φα­νε­ίς.

 

* * *

 

[Ἀλ­κί­φρων, {Σαλ­τα­δῶ­ρος καὶ ἀ­νοι­χτο­χέ­ρης}

Με­τά­φρα­ση: Χρι­στό­φο­ρος Μη­λι­ώ­νης

 

ΕΧΤΕΣ, τὴν ὥ­ρα ποὺ ὁ Κα­ρί­ων ἦ­ταν ἀ­πα­σχο­λη­μέ­νος μὲ τὸ πη­γά­δι του, τρύ­πω­σα στὸ μα­γει­ριό του. Ἐ­κεῖ ἀ­να­κά­λυ­ψα ἕ­να πιά­το μα­γει­ρε­μέ­νο φα­γη­τὸ μὲ μπό­λι­κη σάλ­τσα, ἕ­ναν κό­κο­ρα ψη­τὸ καὶ μιὰ χύ­τρα λι­α­νό­ψα­ρα καὶ με­γα­ρί­τι­κες σαρ­δέ­λες. Τὰ ἅρ­πα­ξα καὶ πή­δη­σα ἔ­ξω κι ἔ­ψα­χνα νὰ βρῶ ἕ­να μέ­ρος γιὰ νὰ τὰ πε­ρι­δρο­μιά­σω, μό­νος μου καὶ μὲ τὴν ἡ­συ­χί­α μου.

       Κι ἐ­κεῖ ποὺ δὲν ἤ­ξε­ρα ποῦ νὰ πά­ω, ἔ­τρε­ξα στὴν Ποι­κί­λη Στο­ὰ —ἦ­ταν ὥ­ρα ποὺ δὲν ὑ­πῆρ­χε οὔ­τε ἕ­νας ἀ­πὸ κεί­νους τοὺς φι­λο­σό­φους, τοὺς φα­φλα­τά­δες, νὰ μ΄ ἐ­νο­χλή­σει— κι ἐ­κεῖ κά­θι­σα κι ἀ­πο­λάμ­βα­να τοὺς κό­πους μου. Κά­ποι­α στιγ­μὴ ποὺ σή­κω­σα τὸ κε­φά­λι μου ἀ­πὸ τὸ πιά­το, βλέ­πω κι ἐρ­χόν­του­σαν ἀ­πὸ τὴ μπαρ­μπου­τι­έ­ρα κά­τι νε­α­ροί. Φο­βή­θη­κα κι ἔ­βα­λα πί­σω μου τὰ φα­γώ­σι­μα, ἔ­πε­σα μπρού­μυ­τα στὸ ἔ­δα­φος κι ἔ­κρυ­βα τὰ κλεμ­μέ­να μου. Καὶ συ­νά­μα προ­σεύ­χο­μουν στοὺς Ἀ­πο­τρό­παι­ους θε­οὺς νὰ πε­ρά­σει ἡ μπό­ρα καὶ τοὺς ἔ­τα­ζα με­γά­λα σπει­ριὰ λι­βά­νι, ποὺ τὰ ξε­δι­ά­λε­ξα ἀ­πὸ τοὺς βω­μούς, ὅ­που μου­χλι­ά­ζα­νε, καὶ τὰ φυ­λά­ω στὸ σπί­τι μου. Καὶ δὲν ἐ­λά­θε­ψα, οἱ θε­οὶ τοὺς ἔ­κα­ναν νὰ πά­ρουν ἄλ­λο δρό­μο. Κι ἐ­γὼ κα­τα­βρό­χθι­σα στὰ γρή­γο­ρα ὅ,τι ὑ­πῆρ­χε καὶ δὲν ὑ­πῆρ­χε. Κι ὕ­στε­ρα, τὴ χύ­τρα καὶ τὸ πιά­το, τὰ μό­να ποὺ εἶ­χαν ἀ­πο­μεί­νει ἀ­πὸ τὰ κλο­πι­μαῖα, τά ΄δω­σα χά­ρι­σμα στὸν χα­νιτ­ζὴ νὰ τά ΄χεῖ κι ἔ­φυ­γα, πε­ρή­φα­νος ποὺ φά­νη­κα μὲ τὰ δῶ­ρα μου τό­σο κα­λὸς φί­λος κι ἀ­νοι­χτο­χέ­ρης.]

 

 

Πη­γή: T­LG [T­h­e­s­a­u­r­us L­i­n­g­u­ae G­r­a­e­c­ae], A­l­k­i­p­h­r­on, «Λο­πα­δί­ων Εὐ­κνίσ­σῳ», 3.17.1-3.17.4.

 

Ἀλ­κί­φρων (περ. 2ο-3ο αἰ. μ.Χ.­). Ἐ­ρω­τι­κὸς ποι­η­τὴς, ἐ­πι­στο­λο­γρά­φος καὶ σο­φι­στής. Ἰ­δι­αί­τε­ρα γνω­στὸς γιὰ τὶς δύ­ο ἐ­πι­νο­η­μέ­νες ἐ­πι­στο­λές του τοῦ Μέ­ναν­δρου πρὸς τὴ Γλυ­κέ­ρα.