Robert Walser: Ὁ χορευτής

 

 

Ρόμ­περτ Βάλ­ζερ (Robert Walser)

 

Ὁ χο­ρευ­τής

(Der Tänzer)

 

ΙΔΑ ΚΑΠΟΤΕ ἕ­ναν χο­ρευ­τὴ ποὺ προ­ξέ­νη­σε σ’ ἐ­μέ­να, ἀλ­λὰ καὶ σὲ πολ­λὰ ἄλ­λα ἄ­το­μα ποὺ ἐ­πί­σης τὸν εἶ­δαν, τὴν ἴ­δια βα­θιὰ ἐν­τύ­πω­ση. Γνώ­ρι­ζε τό­σο λί­γο τὴ βα­ρύ­τη­τα καὶ βά­δι­ζε μὲ τέ­τοι­α ἐ­λα­φρά­δα στὸ ἔ­δα­φος ποὺ λὲς καὶ τὸ χλεύ­α­ζε μὲ τὰ πό­δια του. Εὐ­φρό­συ­νη μου­σι­κὴ συ­νό­δευ­ε τὸ χο­ρό του, καὶ ὅ­λοι ἐ­μεῖς ποὺ βρι­σκό­μα­σταν στὸ θέ­α­τρο, σκε­φτό­μα­σταν τί ἀ­πὸ τὰ δύ­ο θὰ μπο­ροῦ­σε ἄ­ρα­γε νὰ θε­ω­ρη­θεῖ ὡ­ραι­ό­τε­ρο καὶ θελ­κτι­κό­τε­ρο: οἱ ἐ­πι­πό­λαι­οι τερ­πνοὶ ἦ­χοι ἢ τὸ παι­χνί­δι τῶν πο­δι­ῶν τοῦ ἀ­γα­πη­μέ­νου, ὡ­ραί­ου χο­ρευ­τῆ. Πη­δοῦ­σε σὰν φρό­νι­μο, γυ­μνα­σμέ­νο, κα­λο­α­να­θρεμ­μέ­νο σκυ­λά­κι πού, ἐ­νῶ χο­ρο­πη­δά­ει ζω­η­ρὰ ἐ­δῶ κι ἐ­κεῖ, ἐ­γεί­ρει συγ­κί­νη­ση καὶ συμ­πά­θεια. Ἔ­τρε­χε πά­νω στὴ σκη­νὴ ὅ­πως ἡ νυ­φί­τσα στὸ δά­σος, καὶ σὰν τὸν ἀ­χα­λί­νω­το ἄ­νε­μο, ἐμ­φα­νι­ζό­ταν κι ἐ­ξα­φα­νι­ζό­ταν. – Κα­νεὶς ἀ­πὸ ὅ­λους ὅ­σοι βρί­σκον­ταν στὸ θέ­α­τρο δὲν φαι­νό­ταν νὰ εἶ­χε πο­τέ του δεῖ ἢ δι­α­νο­η­θεῖ πα­ρό­μοι­α εὐ­θυ­μί­α. Ὁ χο­ρὸς ἐ­πε­νερ­γοῦ­σε σὰν πα­ρα­μύ­θι ἀ­πὸ τὸν πα­λιὸ ἀ­θῶ­ο και­ρὸ ὅ­ταν οἱ ἄν­θρω­ποι, γε­μά­τοι δύ­να­μη καὶ ὑ­γεί­α, ἦ­ταν παι­διὰ ποὺ ἔ­παι­ζαν με­τα­ξύ τους μὲ ἡ­γε­μο­νι­κὴ ἐ­λευ­θε­ρί­α. Ὁ ἴ­διος ὁ χο­ρευ­τὴς δροῦ­σε σὰν παι­δὶ θαῦ­μα ἀ­πὸ ὑ­πέ­ρο­χες πε­ρι­ο­χές. Σὰν ἄγ­γε­λος ἔ­σκι­ζε πε­τών­τας τὸν ἀ­έ­ρα, τὸν ὁ­ποῖο ἔ­μοια­ζε νὰ ἀ­ση­μώ­νει, νὰ χρυ­σώ­νει καὶ νὰ δο­ξά­ζει μὲ τὸ κάλ­λος του. Ἦ­ταν σὰν ὁ ἀ­έ­ρας ν’ ἀ­γα­ποῦ­σε τὸν ἐ­κλε­κτό του, τὸν θε­ϊ­κὸ χο­ρευ­τή. Ὅ­ταν κα­τέ­βαι­νε ἀ­πὸ ψη­λά, αὐ­τὸ ἦ­ταν πε­ρισ­σό­τε­ρο πέ­ταγ­μα πα­ρὰ πτώ­ση, πα­ρό­μοι­ο μὲ τὸ πέ­ταγ­μα ἑ­νὸς με­γά­λου που­λιοῦ ποὺ δὲν γί­νε­ται νὰ πέ­σει· καὶ μό­λις ἄγ­γι­ζε καὶ πά­λι ἀ­νά­λα­φρα τὸ ἔ­δα­φος μὲ τὰ πό­δια του, ξα­νάρ­χι­ζε ἀ­μέ­σως και­νούρ­για πα­ρά­τολ­μα βή­μα­τα καὶ ἅλ­μα­τα, λὲς καὶ τοῦ ἦ­ταν ἀ­δύ­να­το νὰ στα­μα­τή­σει νὰ χο­ρεύ­ει καὶ νὰ με­τε­ω­ρί­ζε­ται, λὲς καὶ ἤ­θε­λε, ὄ­φει­λε κι ἔ­πρε­πε νὰ ἐ­ξα­κο­λου­θεῖ νὰ χο­ρεύ­ει ἀ­δι­ά­κο­πα. Ἐ­νῶ χό­ρευ­ε, προ­ξε­νοῦ­σε τὴν ὡ­ραι­ό­τε­ρη ἐν­τύ­πω­ση ποὺ ἕ­νας νε­α­ρὸς χο­ρευ­τὴς εἶ­ναι ἱ­κα­νός νὰ προ­ξε­νή­σει, δη­λα­δὴ τὴν ἐν­τύ­πω­ση πὼς εἶ­ναι εὐ­τυ­χι­σμέ­νος ὅ­ταν χο­ρεύ­ει. Ἦ­ταν τρι­σευ­τυ­χι­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴν ἄ­σκη­ση τοῦ ἐ­παγ­γέλ­μα­τός του. Στὴν πε­ρί­πτω­σή του, ἡ συ­νή­θης κα­θη­με­ρι­νὴ ἐρ­γα­σί­α ἔ­κα­νε κά­ποι­ον ἐ­πι­τέ­λους τρι­σευ­τυ­χι­σμέ­νο – ὅ­μως ὁ χο­ρὸς δὲν ἦ­ταν βέ­βαι­α ἡ ἐρ­γα­σί­α ἤ, ἐ­φό­σον ἦ­ταν, τὴ δι­εκ­πε­ραί­ω­νε παί­ζον­τας, λὲς κι ἀ­στει­ευ­ό­ταν καὶ χα­ρι­εν­τι­ζό­ταν μὲ τὶς δυ­σκο­λί­ες, καὶ σὰν νὰ ἀ­σπα­ζό­ταν τὰ ἐμ­πό­δια μὲ τέ­τοι­ον τρό­πο ποὺ κι αὐ­τὰ ἔ­πρε­πε νὰ τὸν ἀ­γα­πή­σουν καὶ νὰ τὸν ἀ­σπα­στοῦν μὲ τὴ σει­ρά τους. Ἔ­μοια­ζε μὲ ἱ­λα­ρὸ καὶ πέ­ρα ὣς πέ­ρα χα­ρι­σμα­τι­κὸ βα­σι­λό­που­λο τοῦ χρυ­σοῦ αἰ­ώ­να, κι ὅ­σοι τὸν ἔ­βλε­παν ξε­χνοῦ­σαν ἔ­γνοι­ες καὶ στε­νο­χώ­ρι­ες, καὶ κά­θε ἄ­σχη­μη σκέ­ψη τους ἐ­ξα­φα­νι­ζό­ταν. Πα­ρα­κο­λου­θών­τας τον, τὸν εἶ­χες ἤ­δη ἀ­γα­πή­σει καὶ λα­τρέ­ψει καὶ θαυ­μά­σει. Βλέ­πον­τάς τον νὰ ἀ­σκεῖ τὴν τέ­χνη του, κα­τα­γο­η­τευ­ό­σουν ἀ­π’ αὐ­τόν. Ὅ­ποι­ος τὸν εἶ­χε δεῖ, τὸν ὀ­νει­ρευ­ό­ταν καὶ τὸν ὀ­νει­ρο­πο­λοῦ­σε γιὰ πο­λὺν και­ρὸ με­τά.

 

 

Πη­γή: D­i­c­h­t­u­n­g­en in P­r­o­sa I (A­u­f­s­ä­t­ze. K­l­e­i­ne D­i­c­h­t­u­n­g­en). Hrsg. v. C­a­rl Se­elig. H­o­l­le V­e­r­l­ag, G­e­nf-D­a­r­m­s­t­a­dt, 1953 * Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση: K­l­e­i­ne D­i­c­h­t­u­n­g­en, K­u­rt W­o­l­ff V­e­r­l­ag, L­e­i­p­z­ig, 1914.

 

R­o­b­e­rt W­a­l­s­er (15 Ἀ­πρι­λί­ου 1878 στὸ Μπὶλ [B­i­el] τῆς Δυ­τι­κῆς Ἐλ­βε­τί­ας-25 Δε­κεμ­βρί­ου 1956 στὸ Χε­ρι­ζά­ου [H­e­r­i­s­au] τῆς βο­ρει­ο­α­να­το­λι­κῆς Ἐλ­βε­τί­ας). Δι­α­κρί­θη­κε ὡς γερ­μα­νό­φω­νος πε­ζο­γρά­φος.

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ γερ­μα­νι­κά:

Φοῖ­βος Ι. Πι­ομ­πῖ­νος (Ἀ­θή­να, 1945). Συγ­γρα­φέ­ας καὶ με­τα­φρα­στὴς λο­γο­τε­χνί­ας ἀ­πὸ τὰ γαλ­λι­κά, τὰ γερ­μα­νι­κὰ καὶ τὰ ἰ­τα­λι­κά.

 

Filippos Filippou: The Heat

 

 

Filippos Filippou

 

The Heat

 

he apartment had two small bedrooms. The balcony overlooked the street where cars and motorbikes never stopped passing by. The tent had been lowered and was now touching the railings. The sun was ablaze, even though the twilight was approaching. The balcony door stood open. Due to the July heat the tenants in the balconies across the street were enjoying the cool, sitting on their white plastic chairs. The men were drinking coffee and beer. Others were talking about football or playing backgammon. They were wearing shorts and singlets and were wiping the sweat off their foreheads with handkerchiefs. They were also sighing from time to time, while some others were cursing at the heat. The women, who were constantly carrying glasses and bottles filled with refreshments were also sweaty.

«Are you going out tonight?» the man asked.

The girl looked at him.

«And where will I go?»

«You’re asking me? Go find your friends, just like everybody else.»

«I’m in no mood.»

«What for?»

«There is no special reason. I just don’t feel like going out.»

The man was holding a black sock in his hands and was looking for a needle in the bedside table drawer. The girl gave him a dismissive look.

«Let me mend it.»

«There’s no need,» he told her, «I learnt to do all kinds of things in prison.»

«Yes, but we women are better at some things.»

Her expression was so determined that he let her take the torn sock off his hand. She was mending it and he started emptying his suitcase and putting all his personal belongings in the commode where they kept the drinks and the glasses. When he finished he lay down on the couch, which would be his bed for the night, he placed a pillow under his head and closed his eyes. He was in need of some tranquility; he had to find out what he would do next. Several minutes passed and then he opened his eyes. The girl was leaning on the commode, watching him very inquisitively. She was barefoot and was wearing only a white bra and white underpants.

«What on earth are you doing there?» he asked.

«I am looking at you.»

«I mean why you are wearing those things.»

«What should I be wearing then?»

«Go get dressed,» he curtly ordered her.

«Why? This is my place.»

«I told you to get dressed.»

«I don’t want to get dressed. It’s hot.»

«Go get dressed, I said.»

«Leave me alone.»

«Don’t make me get up.»

«What are you going to do to me?» said the girl curtly, almost provocatively, and walked toward the balcony door.

«I will beat you bad.»

The man closed his eyes again and settled his feet on the couch. The calm was creating a suffocating atmosphere inside the room, which had no air conditioning. His trousers were too tight and his navy T-shirt was damp with sweat. When he opened his eyes again, the girl was standing near the balcony door with her gaze focused somewhere outside. She seemed distracted. She was tanned all down her back and thighs. She had a lovely, well-proportioned figure, her white underwear emphasising her shapely body. After a while, she turned and looked at him:

«We’re fine here,» said the girl.

«It’s very boring,» said he.

He was looking meditatively at her, and his gaze run along her whole body again.

«Didn’t I tell you to get dressed?» he asked softly, after a while.

«I’m hot,» she replied coyly.

«How long are you going to stay like that?»

«All night. Until this heat subsides.»

They were staring at each other’s eyes, weighing each other up in silence. It was the girl who first moved toward him. He was waiting, almost indifferent. Then he raised his head, stretched his body and touched the floor with his bare feet. When he stood up, she had already come too close. The moment she reached and hesitantly touched his chest, he jerked his hand and slapped her right on the right cheek and then on the left. Then he started slapping her more and more and more. He was hitting her with rage, vehemence, anguish, one would say. During this slapping they did not exchange a single word. When he stopped, she stumbled and fell on the floor. A few drops of blood rolled from her nose down to her half open mouth.

The man went to the bathroom and returned with a wet towel. He wiped the girl’s face from all the blood and then folded it and placed it on her forehead.

«Do you feel better now?» he asked.

«I’m fine.»

«I told you I would beat you up,» he told her.

A few silent seconds passed. Their breathing was heavy and audible.

«Mother will come in about an hour,» she told him.

«Where is she?»

«At aunt’s. She will call, before she leaves.»

 

 

Source: First edited

 

Filippou Filippos (Corfu, 1948). Writer, detective stories writer, columnist. First book: Knites, tekna tis anagkis i orima tekna tis orgis? [Left-wing youths, children of need or mature children of rage?] (A testament), Pyxida, Athens, 1983.

 

Translated from the Greek by

Vassilis Manoussakis (Athens, 1972). Poet, short-story writer, translator. He studied English Language and Literature. He currently teaches at the University of Peloponnese in Kalamata.

 

 Βλ. ἀκόμη ἐδῶ , Ἡμερολόγιο Καταστρώματος (ἐγγραφὴ 06-04-2010).

 

Φίλιππος Φιλίππου: Ἡ κάψα

 

 

Φί­λιπ­πος Φι­λίπ­που

 

Ἡ κά­ψα

 

Ο ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ἦ­ταν ἕ­να μι­κρὸ δυά­ρι. Τὸ μπαλ­κό­νι ἔ­βλε­πε στὸν δρό­μο ἀ­π’ ὅ­που περ­νοῦ­σαν συ­νε­χῶς αὐ­το­κί­νη­τα καὶ μη­χα­νά­κια. Ἡ τέν­τα ἦ­ταν κα­τε­βα­σμέ­νη μέ­χρι τὰ κιγ­κλι­δώ­μα­τα. Ὁ ἥ­λιος ἔ­και­γε, ἂν καὶ σου­ρού­πω­νε. Ἡ μπαλ­κο­νό­πορ­τα ἦ­ταν ἀ­νοι­χτή. Στὰ ἀ­πέ­ναν­τι μπαλ­κό­νια λό­γω τῆς ἰ­ου­λι­ά­τι­κης κά­ψας οἱ ἔ­νοι­κοι ἀ­πο­λάμ­βα­ναν τὴ δρο­σιά, κα­θι­σμέ­νοι σὲ ἄ­σπρες πλα­στι­κὲς κα­ρέ­κλες. Οἱ ἄν­δρες ἔ­πι­ναν κα­φέ­δες καὶ μπί­ρες. Ἄλ­λοι συ­ζη­τοῦ­σαν γιὰ πο­δό­σφαι­ρο κι ἄλ­λοι παί­ζα­νε τά­βλι. Φο­ροῦ­σαν σορ­τσά­κια καὶ ἀ­θλη­τι­κὰ φα­νε­λά­κια καὶ σκού­πι­ζαν μ’ ἕ­να μαν­τή­λι τὸν ἱ­δρώ­τα ποὺ ἔ­τρε­χε στὸ μέ­τω­πό τους. Ἀ­πὸ και­ρὸ σὲ και­ρὸ ἀ­να­στέ­να­ζαν καὶ ξε­φυ­σοῦ­σαν, ἐ­νῶ κά­ποι­οι βλα­στη­μοῦ­σαν τὴ ζέ­στη. Οἱ γυ­ναῖ­κες ποὺ πη­γαι­νο­έρ­χον­ταν κου­βα­λών­τας πο­τή­ρια καὶ μπου­κά­λια μὲ ἀ­να­ψυ­κτι­κὰ ἦ­ταν ἐ­πί­σης ἱ­δρω­μέ­νες.

       «Θὰ βγεῖς ἀ­πό­ψε;» ρώ­τη­σε ὁ ἄν­τρας.

       Ἡ κο­πέ­λα τὸν κοί­τα­ξε.

      «Καὶ ποῦ νὰ πά­ω;»

      «Ἐ­μέ­να ρω­τᾶς; Νὰ πᾶς νὰ βρεῖς τὴν πα­ρέ­α σου, ὅ­πως ὅ­λος ὁ κό­σμος.»

      «Δὲν ἔ­χω δι­ά­θε­ση.»

      «Κι ὁ λό­γος;»

      «Δὲν ὑ­πάρ­χει εἰ­δι­κὸς λό­γος. Ἁ­πλῶς δὲν ἔ­χω ὄ­ρε­ξη γιὰ ἔ­ξο­δο.»

      Ὁ ἄν­τρας κρα­τοῦ­σε μιὰ μαύ­ρη κάλ­τσα στὰ χέ­ρια του κι ἀ­να­ζη­τοῦ­σε βε­λό­νι στὸ συρ­τά­ρι τοῦ κο­μο­δί­νου. Ἡ κο­πέ­λα τὸν κοί­τα­ξε ἐ­πι­τι­μη­τι­κά.

      «Ἄ­σε, θὰ τὴν μπα­λώ­σω ἐ­γώ».

      «Δὲν χρει­ά­ζε­ται,» τῆς εἶ­πε, «στὴ φυ­λα­κὴ ἔ­μα­θα νὰ κά­νω ἕ­να σω­ρὸ δου­λει­ές.»

      «Ναί, ἀλ­λὰ ὁ­ρι­σμέ­νες δου­λει­ὲς τὶς κά­νου­με κα­λύ­τε­ρα ἐ­μεῖς οἱ γυ­ναῖ­κες.»

      Τὸ ὕ­φος της ἦ­ταν τό­σο ἀ­πο­φα­σι­στι­κὸ ποὺ τὴν ἄ­φη­σε νὰ τοῦ πά­ρει τὴν ξη­λω­μέ­νη κάλ­τσα ἀ­πὸ τὸ χέ­ρι. Ἐ­κεί­νη μπά­λω­νε κι αὐ­τὸς ἄρ­χι­σε ν’ ἀ­δειά­ζει τὴ βα­λί­τσα του καὶ νὰ τα­κτο­ποι­εῖ τὰ προ­σω­πι­κά του ἀν­τι­κεί­με­να στὰ συρ­τά­ρια τοῦ σύν­θε­του μὲ τὰ πο­τή­ρια καὶ τὰ πο­τά. Ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε, ξά­πλω­σε στὸν κα­να­πὲ στὸν ὁ­ποῖ­ο θὰ κοι­μό­ταν τὸ βρά­δυ, ἔ­βα­λε ἕ­να μα­ξι­λά­ρι κά­τω ἀ­πὸ τὸ κε­φά­λι του κι ἔ­κλει­σε τὰ μά­τια. Εἶ­χε ἀ­νάγ­κη ἀ­πὸ ἠ­ρε­μία, ἔ­πρε­πε νὰ δεῖ τί θά ’­κα­νε ἀ­πὸ δῶ καὶ πέ­ρα. Πέ­ρα­σαν κάμ­πο­σα λε­πτὰ κι ὕ­στε­ρα ἄ­νοι­ξε τὰ μά­τια του. Ἡ κο­πέ­λα στε­κό­ταν ὄρ­θια, ἀ­κουμ­πι­σμέ­νη στὸ ἔ­πι­πλο, καὶ τὸν πα­ρα­τη­ροῦ­σε ἐ­ξε­τα­στι­κά. Ἦ­ταν ξυ­πό­λη­τη καὶ φο­ροῦ­σε μό­νο ἕ­να ἄ­σπρο σου­τι­ὲν κι ἕ­να ἄ­σπρο κι­λο­τά­κι.

      «Τί κά­νεις ἐ­κεῖ;» τὴ ρώ­τη­σε.

      «Σὲ κοι­τά­ζω.»

      «Ἐν­νο­ῶ για­τὶ φο­ρᾶς αὐ­τὰ τὰ πράγ­μα­τα.»

      «Τί νὰ φο­ρέ­σω, δη­λα­δή;»

      «Νὰ πᾶς νὰ ντυ­θεῖς», τῆς εἶ­πε αὐ­στη­ρά.

      «Για­τί; Στὸ σπί­τι μου εἶ­μαι.»

      «Σοῦ εἶ­πα νὰ ντυ­θεῖς.»

      «Δὲν θέ­λω νὰ ντυ­θῶ. Κά­νει ζέ­στη.»

      «Ἄν­τε ντύ­σου, εἶ­πα.»

      «Ἄ­σε με ἥ­συ­χη.»

      «Μὴ μὲ ἀ­ναγ­κά­ζεις νὰ ση­κω­θῶ.»

      «Τί θὰ μοῦ κά­νεις;» ἔ­κα­νε ἡ κο­πέ­λα ἀ­πό­το­μα, σχε­δὸν προ­κλη­τι­κά, καὶ προ­χώ­ρη­σε πρὸς τὴν μπαλ­κο­νό­πορ­τα.

      «Θὰ σὲ δεί­ρω ἄ­σχη­μα.»

      Ὁ ἄν­τρας ξα­νά­κλει­σε τὰ μά­τια καὶ τα­κτο­ποί­η­σε τὰ πό­δια του στὸν κα­να­πέ. Ἡ ἄ­πνοι­α δη­μι­ουρ­γοῦ­σε μιὰ πνι­γη­ρὴ ἀ­τμό­σφαι­ρα στὸ δω­μά­τιο ποὺ δὲν ἦ­ταν ἐ­ξο­πλι­σμέ­νο μὲ συ­σκευ­ὴ κλι­μα­τι­σμοῦ. Τὸ παν­τε­λό­νι τὸν στέ­νευ­ε καὶ ἡ ναυ­τι­κὴ φα­νέ­λα του εἶ­χε ἐ­λα­φρῶς μου­σκέ­ψει ἀ­πὸ τὸν ἱ­δρώ­τα. Ὅ­ταν ἄ­νοι­ξε πά­λι τὰ μά­τια του, ἡ κο­πέ­λα στε­κό­ταν κον­τὰ στὴν μπαλ­κο­νό­πορ­τα μὲ τὸ βλέμ­μα στραμ­μέ­νο ἔ­ξω. Φαι­νό­ταν ἀ­φη­ρη­μέ­νη. Τὸ χρῶ­μα τῆς ἐ­πι­δερ­μί­δας της σὲ ὅ­λο τὸ μῆ­κος τῆς πλά­της κα­θὼς καὶ στοὺς γλου­τοὺς ἦ­ταν ἡ­λι­ο­ψη­μέ­νο. Εἶ­χε ἁρ­μο­νι­κὸ κορ­μί, μὲ σω­στὲς ἀ­να­λο­γί­ες, τὰ ἄ­σπρα ἐ­σώ­ρου­χα τό­νι­ζαν τὶς γραμ­μές της. Με­τὰ ἀ­πὸ ἕ­να λε­πτὸ γύ­ρι­σε καὶ τὸν κοί­τα­ξε:

      «Κα­λὰ εἴ­μα­στε ἐ­δῶ», εἶ­πε ἡ κο­πέ­λα.

      «Σκέ­τη πλή­ξη εἶ­ναι», εἶ­πε ὁ ἄν­τρας.

      Τὴν πα­ρα­τη­ροῦ­σε στο­χα­στι­κά, τὸ βλέμ­μα του δι­έ­τρε­ξε ξα­νὰ ὅ­λο της τὸ κορ­μί.

      «Δὲν σοῦ εἶ­πα νὰ ντυ­θεῖς;» τὴ ρώ­τη­σε μα­λα­κά, ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ λί­γο.

      «Ζε­σταί­νο­μαι», τοῦ ἀ­πάν­τη­σε να­ζι­ά­ρι­κα.

      «Πό­σο θὰ μεί­νεις ἔ­τσι;»

      «Ὅ­λη τὴ νύ­χτα. Μέ­χρι νὰ ὑ­πο­χω­ρή­σει αὐ­τὴ ἡ κά­ψα.»

      Κοι­τά­ζον­ταν στὰ μά­τια, ἀ­να­με­τρι­όν­ταν βου­βοί. Πρώ­τη ἡ κο­πέ­λα κι­νή­θη­κε πρὸς τὸ μέ­ρος του. Ἐ­κεῖ­νος πε­ρί­με­νε, σχε­δὸν ἀ­πα­θής. Ὕ­στε­ρα ἀ­να­σή­κω­σε τὸ κε­φά­λι, τέν­τω­σε τὸ κορ­μί του καὶ στή­ρι­ξε τὰ γυ­μνά του πό­δια στὸ πά­τω­μα. Ὅ­ταν στά­θη­κε ὄρ­θιος, ἐ­κεί­νη εἶ­χε πλη­σιά­σει πο­λύ. Τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἅ­πλω­σε τὸ χέ­ρι της καὶ ἄγ­γι­ξε δι­στα­κτι­κὰ τὸ στῆ­θος του, τὸ δι­κό του τι­νά­χτη­κε πρὸς τὸ πρό­σω­πό της, τῆς ἄ­στρα­ψε ἕ­να χα­στού­κι στὸ δε­ξὶ μά­γου­λο κι ἕ­να στὸ ἀ­ρι­στε­ρό. Ἔ­πει­τα κι ἄλ­λο κι ἄλ­λο κι ἄλ­λο. Τὴ χτύ­πα­γε μὲ λύσ­σα, μὲ ὁρ­μή, μὲ σπα­ραγ­μό, θά ’­λε­γε κα­νείς. Ὅ­ση ὥ­ρα τὰ χα­στού­κια δι­α­δέ­χον­ταν τὸ ἕ­να τὸ ἄλ­λο δὲν ἀν­τάλ­λα­ξαν λέ­ξη. Με­τά, ἐ­κεί­νη πα­ρα­πά­τη­σε καὶ σω­ρι­ά­στη­κε στὸ πά­τω­μα. Με­ρι­κὲς στα­γό­νες αἷ­μα κύ­λι­σαν ἀ­πὸ τὴ μύ­τη πρὸς τὸ μι­σά­νοι­χτο στό­μα της.

      Ὁ ἄν­τρας πῆ­γε στὸ μπά­νιο καὶ γύ­ρι­σε μὲ μιὰ βρεγ­μέ­νη πε­τσέ­τα. Σκού­πι­σε τὸ πρό­σω­πο τῆς κο­πέ­λας ἀ­πὸ τὰ αἵ­μα­τα καὶ με­τὰ τὴν δί­πλω­σε καὶ τὴν ἀ­κούμ­πη­σε στὸ μέ­τω­πό της.

      «Νι­ώ­θεις κα­λύ­τε­ρα;» τὴ ρώ­τη­σε.

      «Εἶ­μαι μιὰ χα­ρά.»

      «Σοῦ τό ’­πα πὼς θὰ σὲ δεί­ρω», τῆς εἶ­πε.

      Πέ­ρα­σαν με­ρι­κὰ δευ­τε­ρό­λε­πτα σι­ω­πῆς. Ἀ­κού­γον­ταν οἱ ἀ­να­πνο­ές τους.

      «Ἡ μά­να θὰ ἔρ­θει σὲ κα­μιὰ ὥ­ρα», τοῦ εἶ­πε.

      «Ποῦ εἶ­ναι;»

      «Στὴ θεί­α. Θὰ τη­λε­φω­νή­σει, μό­λις ξε­κι­νή­σει».

 

 

Πη­γή: Πρώτη δημοσίευση.

 

Φιλίππου Φίλιππος (Κέρκυρα, 1948). Πεζογράφος, συγγραφέας ἀ­στυ­νο­μι­κῶν μυ­θι­στο­ρη­μά­των, ἀρθρογράφος. Πρῶτο του βιβλίο: Οἱ Κνίτες, τέκνα τῆς ἀνάγκης ἢ ὥριμα τέκνα τῆς ὀργῆς;, (Μαρτυρία), Πυξίδα, Aθήνα, 1983.

 

Ernest Hemingway: Ἕνα πολὺ σύντομο διήγημα

 

 

Ἔρ­νε­στ Χέ­μιν­γου­ε­ϊ  (Ernest Hemingway)

 

Ἕνα πολὺ σύντομο διήγημα

(A Very Short Story)

 

ΝΑ ΠΟΛΥ ΖΕΣΤΟ ΒΡΑΔΥ στὴν Πά­δο­βα τὸν κου­βά­λη­σαν ὣς τὴ στέ­γη καὶ ἀ­πὸ ἐ­κεῖ μπο­ροῦ­σε νὰ δεῖ τὴν πό­λη ἀ­πὸ ψη­λά. Κα­πνοὶ ἔ­βγαι­ναν ἀ­πὸ τὶς κα­μι­νά­δες στὸν οὐ­ρα­νό. Ἔ­πει­τα ἀ­πὸ λί­γο σκο­τεί­νια­σε καὶ φά­νη­καν οἱ προ­βο­λεῖς. Οἱ ἄλ­λοι κα­τέ­βη­καν κά­τω καὶ πῆ­ραν μα­ζί τους τὰ μπου­κά­λια. Τοὺς ἄ­κου­γαν μὲ τὴ Λοὺθ στὸ μπαλ­κό­νι ἀ­πὸ κά­τω. Ἡ Λοὺθ κά­θι­σε στὸ κρε­βά­τι. Ἦ­ταν δρο­σε­ρὴ καὶ φρέ­σκια μέ­σα στὴν καυ­τὴ νύ­χτα.

       Ἡ Λοὺθ ἔ­κα­νε τὴ νυ­χτε­ρι­νὴ βάρ­δια ἐ­πὶ τρεῖς συ­νε­χό­με­νους μῆ­νες. Οἱ ἄλ­λοι τὴν ἄ­φη­ναν μὲ χα­ρά. Ὅ­ταν τὸν ἐγ­χεί­ρη­σαν, ἐ­κεί­νη τὸν ἑ­τοί­μα­σε γιὰ τὸ χει­ρουρ­γεῖ­ο· καὶ ἔ­κα­ναν ἕ­να ἀ­στεῖ­ο γιὰ τὸ ὀρ­θὸν καὶ τὸ λά­θος. Πῆ­ρε τὴν ἀ­ναι­σθη­σί­α πι­έ­ζον­τας τὸν ἑ­αυ­τό του γιὰ νὰ μὴν ἀρ­χί­σει νὰ φλυα­ρεῖ στὴ διά­ρκεια τῆς ζά­λης του. Μό­λις μπό­ρε­σε νὰ περ­πα­τή­σει μὲ πα­τε­ρί­τσες ἄρ­χι­σε νὰ βά­ζει ἐ­κεῖ­νος θερ­μό­με­τρο στοὺς ἄλ­λους ἀ­σθε­νεῖς, γιὰ νὰ μὴ χρει­ά­ζε­ται ἡ Λοὺθ νὰ ση­κώ­νε­ται ἀ­πὸ τὸ κρε­βά­τι. Οἱ ἀ­σθε­νεῖς ἦ­ταν λί­γοι μό­νο καὶ ὅ­λοι τὸ ἤ­ξε­ραν. Ὅ­λοι συμ­πα­θοῦ­σαν τὴ Λούθ. Κα­θὼς ἐ­πέ­στρε­φε ἀ­πὸ τὴ βόλ­τα στοὺς δι­α­δρό­μους, σκε­φτό­ταν τὴ Λοὺθ ξα­πλω­μέ­νη στὸ κρε­βά­τι του.

       Προ­τοῦ ἐ­πι­στρέ­ψει στὸ μέ­τω­πο πῆ­γαν στὴν ἐκ­κλη­σί­α καὶ προ­σευ­χή­θη­καν. Τὸ φῶς ἦ­ταν ἀ­χνὸ καὶ εἶ­χε ἡ­συ­χί­α, ἐ­νῶ ὑ­πῆρ­χαν κι ἄλ­λοι ποὺ προ­σεύ­χον­ταν. Ἤ­θε­λαν νὰ παν­τρευ­τοῦν, ἀλ­λὰ δὲν ὑ­πῆρ­χε χρό­νος γιὰ ἀ­ναγ­γε­λί­ες καὶ κα­νεὶς ἀ­πὸ τοὺς δυ­ὸ δὲν εἶ­χε πι­στο­ποι­η­τι­κὸ γέν­νη­σης. Ἔ­νι­ω­θαν σὰν νὰ ἦ­ταν παν­τρε­μέ­νοι, ἀλ­λὰ ἤ­θε­λαν νὰ τὸ μά­θουν ὅ­λοι καὶ νὰ γί­νει ἔ­τσι, ὥ­στε νὰ μὴν μπο­ρεῖ νὰ χα­θεῖ.

      Ἡ Λοὺθ τοῦ ἔ­γρα­ψε πολ­λὰ γράμ­μα­τα, τὰ ὁ­ποί­α δὲν πῆ­ρε πο­τὲ πα­ρὰ μό­νο ὅ­ταν ἔ­γι­νε ἐ­κε­χει­ρί­α. Ἔ­φτα­σαν δε­κα­πέν­τε ἀ­πὸ αὐ­τὰ στὸ μέ­τω­πο καὶ ἐ­κεῖ­νος τὰ τα­ξι­νό­μη­σε σύμ­φω­να μὲ τὴν ἡ­με­ρο­μη­νί­α, ἐ­νῶ τὰ δι­ά­βα­σε ὅ­λα ἀ­πνευ­στί. Ὅ­λα μι­λοῦ­σαν γιὰ τὸ νο­σο­κο­μεῖ­ο καὶ γιὰ τὸ πό­σο τὸν ἀ­γα­ποῦ­σε καὶ πό­σο ἀ­δύ­να­το ἦ­ταν νὰ ζή­σει χω­ρὶς αὐ­τὸν καὶ πό­σο φρι­κτὰ τῆς ἔ­λει­πε τὴ νύ­χτα.

       Ἔ­πει­τα ἀ­πὸ τὴν ἐ­κε­χει­ρί­α συμ­φώ­νη­σαν πὼς θὰ ἐ­πέ­στρε­φε στὴν πα­τρί­δα γιὰ νὰ βρεῖ μιὰ δου­λειά, ὥ­στε νὰ μπο­ρέ­σουν νὰ παν­τρευ­τοῦν. Ἡ Λοὺθ δὲν θὰ ἐρ­χό­ταν, ὥ­σπου νὰ ἔ­βρι­σκε ἐ­κεῖ­νος δου­λειά, γιὰ νὰ ἔρ­θει στὴ Νέ­α Ὑ­όρ­κη νὰ τὴ βρεῖ. Συμ­φώ­νη­σαν πὼς δὲν θὰ ἔ­πι­νε, ἐ­νῶ δὲν ἤ­θε­λε νὰ δεῖ τοὺς φί­λους του στὶς Ἡ­νω­μέ­νες Πο­λι­τεῖ­ες. Θὰ ἔ­βρι­σκε μό­νο μιὰ δου­λειὰ καὶ θὰ παν­τρεύ­ον­ταν. Στὸ τρέ­νο ἀ­πὸ τὴν Πά­δο­βα στὸ Μι­λά­νο λο­γο­μά­χη­σαν λό­γω τῆς ἀ­προ­θυ­μί­ας της νὰ ἐ­πι­στρέ­ψει ἀ­μέ­σως πί­σω. Ὅ­ταν ἀ­ναγ­κά­στη­καν νὰ ἀ­πο­χω­ρι­στοῦν ὁ ἕ­νας τὸν ἄλ­λο, σὲ ἕ­να σταθ­μὸ στὸ Μι­λά­νο, φι­λή­θη­καν, ἀλ­λὰ δὲν εἶ­χαν τε­λει­ώ­σει μὲ τὸν τσα­κω­μό. Ἐ­κεῖ­νος ἔ­νι­ω­σε ἀ­η­δί­α ποὺ ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­πο­χαι­ρε­τι­στοῦν κα­τ’ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο.

      Ἐ­πέ­στρε­ψε στὴν Ἀ­με­ρι­κὴ μὲ ἕ­να πλοῖ­ο ἀ­πὸ τὴ Γέ­νο­βα. Ἡ Λοὺθ γύ­ρι­σε πί­σω στὸ Πορ­ντε­νό­νε γιὰ νὰ ἀ­νοί­ξει νο­σο­κο­μεῖ­ο. Ἦ­ταν μο­να­χι­κὰ καὶ βρο­χε­ρὰ ἐ­κεῖ καὶ ὑ­πῆρ­χε ἕ­να τάγ­μα τῶν Ἐ­πί­λε­κτων Εἰ­δι­κῶν Δυ­νά­με­ων στὴν πό­λη. Ζών­τας στὴ λα­σπω­μέ­νη καὶ βρο­χε­ρὴ πό­λη τὸ χει­μώ­να, ὁ ταγ­μα­τάρ­χης ἔ­κα­νε ἔ­ρω­τα στὴ Λούθ, ἐ­νῶ ἐ­κεί­νη δὲν εἶ­χε ξα­να­πά­ει μὲ Ἰ­τα­λούς, καὶ τε­λι­κὰ ἔ­γρα­ψε στὶς Ἡ­νω­μέ­νες Πο­λι­τεῖ­ες πὼς ἡ δι­κή τους σχέ­ση ἦ­ταν ἕ­νας ἁ­πλὸς δε­σμὸς με­τα­ξὺ ἑ­νὸς ἀ­γο­ριοῦ καὶ ἑ­νὸς κο­ρι­τσιοῦ. Λυ­πό­ταν καὶ ἤ­ξε­ρε πὼς ἦ­ταν πο­λὺ πι­θα­νὸ ἐ­κεῖ­νος νὰ μὴν κα­τα­λά­βαι­νε, ἀλ­λὰ ἴ­σως κά­ποι­α μέ­ρα τὴ συγ­χω­ροῦ­σε καὶ τῆς ἦ­ταν εὐ­γνώ­μων, ἐ­νῶ ἐν­τε­λῶς ἀ­να­πάν­τε­χα ἀ­να­με­νό­ταν νὰ παν­τρευ­τεῖ τὴν ἄ­νοι­ξη. Τὸν ἀ­γα­ποῦ­σε ὅ­πως πάν­τα, ἀλ­λὰ συ­νει­δη­το­ποι­οῦ­σε τώ­ρα πὼς ἐ­πρό­κει­το γιὰ παι­δι­κὴ ἀ­γά­πη. Ἤλ­πι­ζε νὰ κά­νει με­γά­λη κα­ρι­έ­ρα καὶ πάν­τα πί­στευ­ε ἀ­πο­λύ­τως σ’ ἐ­κεῖ­νον. Ἤ­ξε­ρε πὼς ἦ­ταν κα­λύ­τε­ρα ἔ­τσι.

      Ὁ ταγ­μα­τάρ­χης δὲν τὴν παν­τρεύ­τη­κε τὴν ἄ­νοι­ξη, οὔ­τε κα­μιὰ ἄλ­λη ἐ­πο­χή. Ἡ Λοὺθ δὲν πῆ­ρε πο­τὲ ἀ­πάν­τη­ση στὸ γράμ­μα της στὸ Σι­κά­γο, στὸ ὁ­ποῖ­ο μι­λοῦ­σε γιὰ ὅ­λα αὐ­τά. Λί­γο και­ρὸ με­τὰ ἐ­κεῖ­νος κόλ­λη­σε γο­νόρ­ροι­α ἀ­πὸ μιὰ πω­λή­τρια σὲ πο­λυ­κα­τά­στη­μα, ἐ­νῶ δι­έ­σχι­ζε μὲ τα­ξὶ τὸ Λίν­κολν Πάρκ.

 

 

Πη­γή: Ἀπὸ τὸν τόμο S­u­d­d­en F­i­c­t­i­on: A­m­e­r­i­c­an S­h­o­rt-S­h­o­rt S­t­o­r­i­es, R­o­b­e­rt S­h­a­p­a­rd & J­a­m­es T­h­o­m­as, e­ds., G­i­b­bs-S­m­i­th P­u­b­l­i­s­h­er, S­a­lt L­a­ke C­i­ty, 1986. * Πρώ­τη δημοσίευση: In Our Time, 1925.

 

Ernest Hemingway (Oak Park, Illinois, 1899-Ketchum, Idaho 1961). Ἀμερικανὸς μυ­θιστοριογράφος, διηγηματογράφος καὶ δημοσιογράφος. Βραβεῖο Νόμπελ γιὰ τὴ λογοτεχνία τὸ 1954.

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ ἀγ­γλι­κά:

Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης (Ἀ­θή­να, 1972). Ποι­η­τής, δι­η­γη­μα­το­γρά­φος, με­τα­φρα­στής. Σπού­δα­σε Ἀγ­γλι­κὴ Φι­λο­λο­γί­α. Δι­δά­σκει στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Πε­λο­πον­νή­σου στὴν Κα­λα­μά­τα.

 

J. Thomas & R. Shapard: [Τὰ ὑπερμικρὰ διηγήματα…]

 

 

Τζαίημς Τόμας (James Thomas) & Ρόμπερτ Σάπαρντ (Robert Sha­pard)

  

[Τὰ ὑ­περ­μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα βρί­σκον­ται παν­τοῦ τώ­ρα…]

 

ΤΑ ΥΠΕΡΜΙΚΡΑ δι­η­γή­μα­τα βρί­σκον­ται παν­τοῦ τώ­ρα – στὸ ρα­δι­ό­φω­νο, στὰ πε­ρι­ο­δι­κά, στὸ Δι­α­δί­κτυ­ο. Ὅ­ταν ξε­κι­νή­σα­με τὴν ἔ­ρευ­να γιὰ αὐ­τὸ τὸ βι­βλί­ο, ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νοι νὰ σᾶς χα­ρί­σου­με τὰ κα­λύ­τε­ρα ὑ­περ­μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα ἀ­πὸ τὴν Ἀ­με­ρι­κὴ τοῦ εἰ­κο­στοῦ πρώ­του αἰ­ώ­να, γε­μί­σα­με χα­ρὰ βλέ­πον­τας τὴν αὔ­ξη­ση τοῦ ἐν­δι­α­φέ­ρον­τος ἀ­πὸ τοὺς συγ­γρα­φεῖς, τοὺς ἀ­να­γνῶ­στες, τοὺς φοι­τη­τὲς καὶ τοὺς κα­θη­γη­τὲς με­τὰ τὴν ἔκ­δο­ση τοῦ βι­βλί­ου Flash Fi­ction πρὶν ἀ­πὸ μιὰ δε­κα­ε­τί­α πε­ρί­που. Ἐν­τυ­πω­σι­α­στή­κα­με ὅ­ταν εἴ­δα­με σε­λί­δες ἐ­πὶ σε­λί­δων κα­τα­χω­ρη­μέ­νων στὴ μη­χα­νὴ ἀ­να­ζή­τη­σης G­o­o­g­le μὲ ἀν­τα­γω­νι­στι­κὲς ἀ­πο­δό­σεις τοῦ ὅ­ρου «f­l­a­sh», δι­α­γω­νι­σμούς, ἐρ­γα­στή­ρια καὶ συ­νέ­δρια. Ἦ­ταν τό­σο ποι­κί­λες οἱ ἀ­πό­ψεις ποὺ ἀρ­χί­σα­με νὰ ἀ­να­ρω­τι­ό­μα­στε πά­λι: Τί ἀ­κρι­βῶς εἶ­ναι τὸ ὑ­περ­μι­κρὸ δι­ή­γη­μα;

       Τὸ συμ­πέ­ρα­σμά μας, στὴν πρώ­τη ἀν­θο­λο­γί­α μὲ τίτ­λο Flash Fi­ction, ἦ­ταν πὼς ἁ­πλῶς ἐ­πρό­κει­το γιὰ πο­λὺ μι­κρὲς ἱ­στο­ρί­ες. Δε­δο­μέ­νου ὅ­τι μέ­ρος τῆς πλο­κῆς τους ἔ­μοια­ζε νὰ ὑ­πο­νο­εῖ­ται κα­τὰ κύ­ριο λό­γο. Ὅ,τι κι ἂν συ­νέ­βαι­νε —εἴ­τε δη­μι­ουρ­γοῦ­σαν μιὰ δι­ά­θε­ση εἴ­τε προ­κα­λοῦ­σαν τὴ λο­γι­κή, μᾶς εἰ­σή­γα­γαν ἀν­θρώ­πους τοὺς ὁ­ποί­ους ἐν­δι­α­φε­ρό­μα­σταν νὰ συ­ναν­τή­σου­με ἢ πε­ρι­έ­γρα­φαν γιὰ μᾶς κά­ποι­α ἀ­συ­νή­θι­στα, ἀλ­λὰ κα­τα­νο­η­τὰ φαι­νό­με­να— ἡ ἐ­πι­τυ­χί­α τους ἐ­ξαρ­τι­ό­ταν πε­ρισ­σό­τε­ρο ὄ­χι ἀ­πὸ τὴν ἔ­κτα­σή τους, ἀλ­λὰ ἀ­πὸ τὸ βά­θος, τὴν κα­θα­ρό­τη­τα τῆς ὀ­πτι­κῆς τους καὶ τὴ ση­μα­σί­α ποὺ τοὺς προ­σέ­δι­δαν οἱ ἀ­να­γνῶ­στες. Αὐ­τὸ ἦ­ταν ὅ,τι χρει­α­ζό­ταν νὰ ξέ­ρου­με. Ὡς ἐ­πι­με­λη­τὲς τῆς ἀν­θο­λο­γί­ας ἤ­μα­σταν ἀ­νοι­χτοὶ σὲ ὁ­τι­δή­πο­τε. Ὡ­στό­σο, αὐ­τὴ τὴ φο­ρὰ εἴ­χα­με καὶ δι­ά­φο­ρους ἀ­να­γνῶ­στες ἀ­πὸ ὅ­λη τὴ χώ­ρα ποὺ μᾶς βο­η­θοῦ­σαν καὶ πι­στεύ­α­με πὼς θέ­λα­με ἀ­κό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρους —ἕ­να κλει­δί, κά­ποι­ο ζω­τι­κὸ στοι­χεῖ­ο σχε­τι­κὰ μὲ τὸ δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πή— ὥ­στε νὰ τοὺς κα­θο­δη­γοῦ­με.

      Πρῶ­τα ἀ­σχο­λη­θή­κα­με μὲ τὴν ἔ­κτα­ση. Τὸ ἐ­λά­χι­στο ὅ­ριο λέ­ξε­ων ποὺ εἴ­χα­με θέ­σει πρὶν ἀ­πὸ μία δε­κα­ε­τί­α ἔ­μοια­ζε κα­τάλ­λη­λο. Ἐ­πει­δὴ δὲν θέ­λα­με νὰ φα­νοῦ­με πο­λὺ πε­ρι­ο­ρι­στι­κοί, βα­σί­σα­με τὴν ἔ­κτα­ση σὲ μιὰ ἐ­ρώ­τη­ση: Πό­σο σύν­το­μη μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι μιὰ ἱ­στο­ρί­α, ἀλ­λὰ νὰ πα­ρα­μέ­νει ἱ­στο­ρί­α; Κά­ποι­οι θὰ ἔ­λε­γαν πὼς ἰ­δα­νι­κὰ θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι τό­σο σύν­το­μη ὅ­σο μιὰ πρό­τα­ση, ἀλ­λὰ συ­νει­δη­το­ποι­ή­σα­με στὴν πρά­ξη πὼς ὁ­τι­δή­πο­τε πιὸ μι­κρὸ ἀ­πὸ τὸ ἕ­να τρί­το τῆς σε­λί­δας εἶ­ναι πι­θα­νὸν νὰ ἀ­πο­τε­λεῖ μιὰ ἁ­πλὴ πε­ρί­λη­ψη, ἢ ἀ­κό­μα καὶ ἀ­νέκ­δο­το. (Στὸ βι­βλί­ο του C­r­e­a­t­i­ve N­o­n­f­i­c­t­i­on ὁ Φί­λιπ Τζέ­ραρντ, μι­λών­τας στοὺς μα­θη­τές του σχε­τι­κὰ μὲ κά­θε εἴ­δους συγ­γρα­φι­κὴ προ­σπά­θεια το­νί­ζει πὼς κά­θε σπου­δαῖ­ο βι­βλί­ο μπο­ρεῖ νὰ πε­ρι­γρα­φεῖ μὲ μιὰ σύν­το­μη πρό­τα­ση· ἐ­κεῖ­νοι θε­ω­ροῦν τὴ δι­α­τύ­πω­σή του αὐ­τὴ γε­λοί­α καὶ τὸν προ­κα­λοῦν μὲ τὴν ἑ­ξῆς ἐ­ρώ­τη­ση: «Καὶ τί ἔ­χε­τε νὰ πεῖ­τε γιὰ τὴν Ὀ­δύσ­σεια;» Καὶ ἐ­κεῖ­νος ἀ­παν­τᾶ: «Ἕ­νας τύ­πος ποὺ γυ­ρί­ζει σπί­τι ἀ­πὸ τὴ δου­λειά».) Ὡς μέ­γι­στο ὅ­ριο λέ­ξε­ων δι­α­τη­ρή­σα­με τὶς ἀρ­χι­κὲς 750 λέ­ξεις (ὅ­πως τὸ κλα­σι­κὸ πιὰ δι­ή­γη­μα τοῦ Χέ­μιν­γου­ε­ϊ, «Ἕ­να Πο­λὺ Σύν­το­μο Δι­ή­γη­μα»­), κά­τι ποὺ εἶ­χε καὶ πρα­κτι­κὴ βά­ση – γιὰ νὰ τε­λει­ώ­σει κά­ποι­ος τὴν ἀ­νά­γνω­ση ἑ­νὸς ὑ­περ­μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος δὲν θὰ ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­ναι ἀ­ναγ­κα­σμέ­νος νὰ γυ­ρί­σει τὴ σε­λί­δα πά­νω ἀ­πὸ μιὰ φο­ρά. Σή­με­ρα ὅ­μως αὐ­τὸ μπο­ρεῖ νὰ ἀ­πο­δει­χθεῖ προ­βλη­μα­τι­κό. Τί γί­νε­ται μὲ τὸ ρα­δι­ό­φω­νο; Καὶ μὲ τὰ ἠ­λε­κτρο­νι­κὰ πε­ρι­ο­δι­κὰ ποὺ οἱ σε­λί­δες μπο­ροῦν νὰ κυ­λή­σουν ὄ­χι μό­νο κά­θε­τα, ἀλ­λὰ καὶ ὁ­ρι­ζόν­τια; Εὐ­τυ­χῶς γιὰ ἐ­μᾶς, με­ρι­κοὶ ἀ­πὸ τοὺς κα­λύ­τε­ρους συγ­γρα­φεῖς τῆς Ἀ­με­ρι­κῆς εἶ­χαν νὰ δη­λώ­σουν κά­τι, ὄ­χι σχε­τι­κὰ μὲ τὴν ἔ­κτα­ση ἀλ­λὰ σχε­τι­κὰ μὲ τὴ φύ­ση τῆς πο­λὺ σύν­το­μης ἀ­φή­γη­σης.

      Ὁ Ρί­τσαρτ Μπά­ους, πο­λὺ γνω­στὸς γιὰ τὶς με­γα­λύ­τε­ρης ἔ­κτα­σης ἱ­στο­ρί­ες του, πρό­σθε­σε μιὰ ἄλ­λη δι­ά­στα­ση ἀ­φό­του ἀ­πο­δέ­χτη­κε τὴν πρό­κλη­ση ἀ­πὸ τὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ F­i­ve P­o­i­n­ts νὰ γρά­ψει ἕ­να ὑ­περ­μι­κρὸ δι­ή­γη­μα (ποὺ βρί­σκε­ται στὴν ἀν­θο­λο­γί­α ποὺ κρα­τᾶ­τε στὰ χέ­ρια σας) καὶ ἀ­να­κά­λυ­ψε πὼς «ὅ­ταν μιὰ ἱ­στο­ρί­α εἶ­ναι τό­σο συμ­πυ­κνω­μέ­νη, ἡ οὐ­σί­α της τεί­νει νὰ παίρ­νει με­γα­λύ­τε­ρες δι­α­στά­σεις· δη­λα­δὴ γιὰ νὰ λει­τουρ­γή­σει μιὰ τέ­τοι­α ἱ­στο­ρί­α σὲ τό­σο λί­γο χῶ­ρο τὸ πραγ­μα­τι­κὸ θέ­μα της πρέ­πει νὰ εἶ­ναι ἀ­να­λο­γι­κὰ με­γα­λύ­τε­ρο». Αὐ­τὸ ἔ­χει δύο ση­μαν­τι­κὲς προ­ε­κτά­σεις, πρῶ­τον ὅ­τι τὸ θέ­μα ἑ­νὸς ὑ­περ­μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος δὲν πρέ­πει νὰ εἶ­ναι πο­λὺ μι­κρό, ἢ ἀ­σή­μαν­το, ὅ­πως τὸ ἴ­διο ἰ­σχύ­ει καὶ σὲ ἕ­να ποί­η­μα, καὶ δεύ­τε­ρον ἡ οὐ­σί­α τῆς ἱ­στο­ρί­ας (συμ­πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου καὶ τοῦ «πραγ­μα­τι­κοῦ θέ­μα­τός της») ὑ­πάρ­χει ὄ­χι μό­νο λό­γῳ τῆς πο­σό­τη­τας με­λά­νης στὴ σε­λί­δα —τῆς ἔ­κτα­σης— ἀλ­λὰ στὸ μυα­λὸ τοῦ συγ­γρα­φέ­α καὶ συ­νε­πῶς καὶ τοῦ ἀ­να­γνώ­στη. Ὁ Τσὰρλς Μπάξ­τερ υἱ­ο­θε­τεῖ αὐ­τὴ τὴν προ­σέγ­γι­ση ἀ­πὸ τὴ σκο­πιὰ τοῦ ἀ­να­γνώ­στη στὴν εἰ­σα­γω­γή του μὲ τίτ­λο S­u­d­d­en F­i­c­t­i­on I­n­t­e­r­n­a­t­i­o­n­al ὅ­ταν ἀν­τι­κρού­ει τὴ θε­ω­ρί­α ὅ­τι τὰ ὑ­περ­μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα ἔ­χουν γί­νει πο­λὺ δη­μο­φι­λῆ ἐ­πει­δὴ μᾶς ἔ­χει χα­ζέ­ψει ἡ τη­λε­ό­ρα­ση. Ἀν­τι­θέ­τως, λέ­ει, οἱ ἀ­να­γνῶ­στες ἐ­πε­ξερ­γά­ζον­ται τὶς πλη­ρο­φο­ρί­ες πο­λὺ πιὸ γρή­γο­ρα τώ­ρα (ἄλ­λω­στε ζοῦ­με στὴν Ἐ­πο­χὴ τῆς Πλη­ρο­φο­ρί­ας)· πολ­λοὶ ἔ­χουν ἀρ­χί­σει νὰ γί­νον­ται ἀ­νυ­πό­μο­νοι μὲ τὶς με­γα­λύ­τε­ρες ἀ­φη­γή­σεις, ἐ­πει­δὴ ἔ­χουν συ­νη­θί­σει νὰ γί­νον­ται ὅ­λα γρή­γο­ρα, σχε­δὸν μο­νο­μιᾶς. Τὸ ὑ­περ­μι­κρὸ δι­ή­γη­μα, μὲ ἄλ­λα λό­για, ἴ­σως σχε­τί­ζε­ται λι­γό­τε­ρο μὲ τὴν ἔ­κτα­σή του καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρο μ’ ἐ­μᾶς. Ἡ Γκρέ­ις Πέ­ι­λι φαί­νε­ται νὰ συμ­φω­νεῖ μὲ τὰ πα­ρα­πά­νω, συν­δέ­ον­τας τοὺς ἀ­να­γνῶ­στες μὲ τὸ εἶ­δος ὅ­ταν λέ­ει: «Ἕ­να δι­ή­γη­μα βρί­σκε­ται πιὸ κον­τὰ στὸ ποί­η­μα πα­ρὰ σὲ ἕ­να μυ­θι­στό­ρη­μα (τὸ ἔ­χω πεῖ ἕ­να ἑ­κα­τομ­μύ­ριο φο­ρές) καὶ ὅ­ταν εἶ­ναι πά­ρα πο­λὺ σύν­το­μο —1,5, 2,5 σε­λί­δες— πρέ­πει νὰ δι­α­βά­ζε­ται σὰν ποί­η­μα. Δη­λα­δὴ ἀρ­γά. Οἱ ἀ­να­γνῶ­στες ποὺ τοὺς ἀ­ρέ­σει νὰ προ­σπερ­νοῦν πε­ρι­γρα­φὲς ἢ ἀ­φη­γή­σεις δὲν μπο­ροῦν νὰ τὸ κά­νουν σὲ μιὰ τρι­σέ­λι­δη ἱ­στο­ρί­α.»

      Αὐ­τὸ μᾶς θυ­μί­ζει ἕ­να πεί­ρα­μα τῆς ψυ­χο­λο­γί­ας στὸ ὁ­ποῖ­ο χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν δι­α­φο­ρε­τι­κὰ εἴ­δη λο­γο­τε­χνί­ας γιὰ νὰ δο­κι­μα­στοῦν οἱ δι­α­φο­ρε­τι­κοὶ τρό­ποι ποὺ θυ­μό­μα­στε τὰ πράγ­μα­τα. Ἀ­να­κα­λύ­φθη­κε πὼς οἱ ἀ­να­γνῶ­στες ἔ­τει­ναν νὰ θυ­μοῦν­ται λό­για ἀ­πὸ τὰ ποι­ή­μα­τα, εἴ­τε ἐ­πρό­κει­το γιὰ με­ρι­κὲς φρά­σεις εἴ­τε γιὰ ὁ­λό­κλη­ρους στί­χους. Φυ­σι­κά, αὐ­τὸ δὲν ἴ­σχυ­ε στὴν πρό­ζα, κα­θὼς προ­σπα­θοῦ­σαν νὰ θυ­μοῦν­ται κά­θε λέ­ξη κά­θε σε­λί­δας – ἀλ­λὰ ἦ­ταν πά­ρα πολ­λές. Ἀν­τι­θέ­τως, οἱ ἀ­να­γνῶ­στες συγ­κρά­τη­σαν πά­ρα πολ­λὲς λε­πτο­μέ­ρει­ες κα­τα­φεύ­γον­τας σὲ τε­χνι­κὲς ὀρ­γά­νω­σης τῆς μνή­μης, ποὺ σ’ ἐ­μᾶς εἶ­ναι γνω­στὲς μὲ τὰ πα­ρα­δο­σια­κά τους ὀ­νό­μα­τα, ὅ­πως χα­ρα­κτῆ­ρες καὶ πλο­κή. Ἑ­πο­μέ­νως μπο­ροῦ­με νὰ ξε­χά­σου­με μιὰ ὁ­λό­κλη­ρη σε­λί­δα σὲ ἕ­να μυ­θι­στό­ρη­μα, ἀλ­λὰ προ­σεγ­γί­ζου­με τὸ ὑ­περ­μι­κρὸ δι­ή­γη­μα σὰν νὰ μπο­ρεῖ νὰ μᾶς μεί­νει ὁ­λό­κλη­ρο ἀ­ξέ­χα­στο.

      Αὐ­τὸ ἦ­ταν τὸ κλει­δὶ ποὺ ψά­χνα­με, ὥ­στε νὰ κα­θο­δη­γη­θοῦν ὅ­σοι μᾶς βο­η­θοῦ­σαν νὰ συγ­κεν­τρώ­σου­με δι­η­γή­μα­τα γιὰ τὸν πα­ρόν­τα τό­μο – ἕ­να ὑ­περ­μι­κρὸ δι­ή­γη­μα πρέ­πει νὰ μέ­νει ἀ­ξέ­χα­στο. Ὑ­πῆρ­χαν ἀ­σφα­λῶς καὶ ἄλ­λα κρι­τή­ρια – ἕ­να κα­λὸ τέ­τοι­ο δι­ή­γη­μα πρέ­πει νὰ συγ­κι­νεῖ τὸν ἀ­να­γνώ­στη ἢ νὰ τὸν ἐ­ρε­θί­ζει δι­α­νο­η­τι­κά, θὰ πρέ­πει νὰ εἶ­ναι κα­λο­γραμ­μέ­νο – καὶ τὸ σπου­δαῖ­ο ἦ­ταν πὼς ὅ­λοι εἶ­χαν τὴ δι­κή τους ἄ­πο­ψη γιὰ τὸ τί προ­κα­λοῦ­σε ψυ­χι­κὴ ἀ­νά­τα­ση, τί ἀ­η­δί­α, τί ἦ­ταν ὑ­περ­βο­λι­κὰ ἀ­στεῖ­ο καὶ τί πε­ρί­τε­χνα γραμ­μέ­νο.­.. ἐλ­πί­ζου­με οἱ ἀ­να­γνῶ­στες αὐ­τοῦ τοῦ βι­βλί­ου νὰ βροῦν με­ρι­κὲς ἀ­πὸ αὐ­τὲς τὶς ἱ­στο­ρί­ες ἀ­ξέ­χα­στες καὶ νὰ ἀν­τλή­σουν τὴν ἴ­δια εὐ­χα­ρί­στη­ση στὴν ἀ­να­κά­λυ­ψή τους ποὺ εἴ­χα­με ἐ­μεῖς ὅ­ταν φτι­ά­χνα­με τὸ βι­βλί­ο.

 

 

Πηγή: Τὸ πα­ρα­πά­νω κεί­με­νο ἀ­πο­τε­λεῖ τὸ Ση­μεί­ω­μα τοῦ Ἐ­πι­με­λη­τῆ στὸν τό­μο F­l­a­sh F­i­c­t­i­on F­o­r­w­a­rd, σὲ ἐ­πι­μέ­λεια Τζαίημς Τό­μας (J­a­m­es T­h­o­m­as) καὶ Ρόμ­περτ Σά­παρντ (Ro­b­e­rt S­h­a­p­a­rd). W­.W. Norton & Company, Νέα Ὑόρκη καὶ Λονδίνο, 2006.

         

R­o­b­e­rt S­h­a­p­a­rd. Δι­δά­σκει λο­γο­τε­χνί­α καὶ δη­μι­ουρ­γι­κὴ γρα­φή στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο τῆς Χα­βά­ης. Συ­νεκ­δό­της μὲ τὸν J­a­m­es T­h­o­m­as τοῦ τό­μου F­l­a­sh F­i­c­t­i­on F­o­r­w­a­rd (2006).

 

J­a­m­es T­h­o­m­as. Δι­δά­σκει λο­γο­τε­χνί­α καὶ δη­μι­ουρ­γι­κὴ γρα­φή στὸ Γέ­λο­ου Σπρίν­γκς τοῦ  Ὀ­χά­ι­ο. Συ­νεκ­δό­της μὲ τὸν J­a­m­es T­h­o­m­as τοῦ τό­μου F­l­a­sh F­i­c­t­i­on F­o­r­w­a­rd (2006).

 

Με­τά­φρα­ση ἀ­πὸ τὰ ἀγ­γλι­κά:

Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης (Ἀ­θή­να, 1972). Ποι­η­τής, δι­η­γη­μα­το­γρά­φος, με­τα­φρα­στής. Σπού­δα­σε Ἀγ­γλι­κὴ Φι­λο­λο­γί­α. Δι­δά­σκει στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Πε­λο­πον­νή­σου στὴν Κα­λα­μά­τα.

 

 Βλ. ἀκόμη ἐδῶ , Ἡμερολόγιο Καταστρώματος (ἐγγραφὴ 06-04-2010).

 

 

Wikipedia: Διήγημα-ἀστραπή (Flash Fiction)

 

W­i­k­i­p­e­d­ia: Δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πή

(F­l­a­sh F­i­c­t­i­on)

 

Τὰ Δι­η­γή­μα­τα­στρα­πὴ (F­l­a­sh F­i­c­t­i­on) εἶ­ναι ἐ­ξαι­ρε­τι­κὰ σύν­το­μα δι­η­γή­μα­τα. Δὲν ὑ­πάρ­χει εὐ­ρέ­ως ἀ­πο­δε­κτὸς ὁ­ρι­σμὸς τῆς ἔ­κτα­σης γιὰ αὐ­τὸ τὸ εἶ­δος. Με­ρι­κοὶ τό­ποι ποὺ αὐ­το­προσ­δι­ο­ρί­ζον­ται ὡς σχε­τι­κοὶ πρὸς τὸ δι­ή­γη­μα-ἀ­στραπὴ θέ­τουν ὅ­ρια λέ­ξε­ων πο­λὺ χα­μη­λά, ὅ­πως εἶ­ναι οἱ 300 λέ­ξεις, ἐ­νῶ ἄλ­λοι δέ­χον­ται ὅ­τι ἱστορίες 1.000 λέ­ξε­ων ἀ­πο­τε­λοῦν τέ­τοι­α δι­η­γή­μα­τα.(1)

 

      Ὁρολογία 

 

Ἀ­νά­με­σα στὶς ὀ­νο­μα­σί­ες γιὰ τὰ δι­η­γή­μα­τα-ἀ­στρα­πὴ εἶ­ναι οἱ ἀ­κό­λου­θες: ­να­πάν­τε­χο δι­ή­γη­μα (sudden fiction), μι­κροδι­ή­γη­μα (microfiction), μι­κρο-ἱ­στο­ρί­α (microstory), ἱ­στο­ρί­α κὰρτ πο­στάλ (postcard fiction), πεζοποίηση (prosetry* <pro­se+po­e­t­ry>), καὶ ὑ­περ­μι­κρὸ δι­ή­γη­μα (short short story), ἂν καὶ με­ρι­κὲς φο­ρὲς ὑ­πάρ­χουν δι­α­φο­ρὲς καὶ δι­α­κρί­σεις σὲ κά­ποι­ες ἀ­πὸ αὐ­τὲς τὶς ὀ­νο­μα­σί­ες.  Γιὰ πα­ρά­δειγ­μα, με­ρι­κὲς φο­ρὲς οἱ 1.000 λέ­ξεις θε­ω­ροῦν­ται τὸ ὅ­ριο ἀ­νά­με­σα στὰ δι­η­γή­μα­τα-ἀ­στρα­πὴ (flash fi­ction) καὶ στὰ ἐ­λα­φρῶς με­γα­λύ­τε­ρα ἀ­να­πάν­τε­χα δι­η­γή­μα­τα (sud­den fi­ction).

       Ὁ ὅ­ρος «δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πή» εἶ­ναι πι­θα­νὸν νὰ προ­έρ­χε­ται ἀ­πὸ μιὰ ὁ­μό­τιτ­λη ἀν­θο­λο­γί­α τοῦ 1992.(2) Ὅ­πως ἔ­γρα­φαν οἱ ἐ­πι­με­λη­τὲς τῆς ἔκ­δο­σης στὴν εἰ­σα­γω­γὴ τοῦ βι­βλί­ου, ὁ ὁ­ρι­σμὸς τοῦ «δι­η­γή­μα­τος-ἀ­στρα­πή» ἦ­ταν ὅ­τι πρό­κει­ται γιὰ μιὰ ἱ­στο­ρί­α ποὺ θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ χω­ρέ­σει στὶς δύο ἀντικριστὲς σε­λί­δες ἑ­νὸς με­σαίου με­γέ­θους λο­γο­τε­χνι­κοῦ πε­ρι­ο­δι­κοῦ (14 Χ 21 ἑκ.), δη­λα­δὴ ἔ­κτα­σης πε­ρί­που 750 λέ­ξε­ων.

 

      Ἱ­στο­ρί­α  

 

Τὸ δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πὴ ἔ­χει τὶς ρί­ζες του στοὺς Μύ­θους τοῦ Αἰ­σώ­που, ἐ­νῶ δι­η­γη­μα­το­γρά­φοι ποὺ ἔ­χει ἀ­πο­δει­χτεῖ πὼς ἔ­γρα­φαν τέ­τοι­ου εἴ­δους ὑ­περ­μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα εἶ­ναι οἱ ἀ­κό­λου­θοι: Μπό­λεσ­λαβ Προύς, Ἄν­τον Τσέ­χωφ, Ὀ. Χέν­ρι, Φρὰντς Κάφ­κα, Χ.Π. Λόβ­κρα­φτ, Ἔρ­νε­στ Χέ­μιν­γου­ε­ϊ, Ἄρ­θουρ Σ. Κλάρκ, Ρέ­ι Μπράντ­μπε­ρυ, Κοὺρτ Βό­νεγ­κατ ὁ νεώτερος, Φρέν­τρικ Μπρά­ουν καὶ Λύν­τια Ντέ­ι­βις. Τὸ δι­α­δί­κτυ­ο ἔ­δω­σε με­γά­λη πνο­ὴ σὲ αὐ­τὸ τὸ εἶ­δος, λό­γῳ τῆς ἀ­παί­τη­σης γιὰ σύν­το­μες καὶ πε­ρι­ε­κτι­κὲς ἱ­στο­ρί­ες. Τὰ ἠ­λε­κτρο­νι­κὰ πε­ρι­ο­δι­κὰ καὶ οἱ λο­γο­τε­χνι­κοὶ ἱ­στό­το­ποι, ὅ­πως τὸ in a (paragraph)(3), προ­σφέ­ρουν στοὺς συγ­γρα­φεῖς μιὰ ἕ­τοι­μη ἀ­γο­ρὰ γιὰ δι­η­γή­μα­τα-ἀ­στρα­πή. Ὡ­στό­σο, τέ­τοι­α δι­η­γή­μα­τα δη­μο­σι­εύ­ον­ται καὶ ἀ­πὸ πολ­λὰ ἔν­τυ­πα πε­ρι­ο­δι­κά. Οἱ λο­γο­τε­χνι­κοὶ τό­ποι ποὺ εἰ­δι­κεύ­ον­ται στὸ δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πὴ πε­ρι­λαμ­βά­νουν τὰ S­m­o­k­e­L­o­ng Q­u­a­r­t­e­r­ly(4), F­l­a­sh F­i­c­t­i­on O­n­l­i­ne(5) καὶ τὸ V­e­s­t­al R­e­v­i­ew(6). Τὸ πρό­γραμ­μα 365 Αὔ­ριο δη­μο­σι­εύ­ει κα­θη­με­ρι­νὰ ἀ­πὸ τὸ 2005 ἕ­να νέ­ο εἶ­δος δι­η­γή­μα­τος-ἀ­στρα­πὴ ἐ­πι­στη­μο­νι­κῆς φαν­τα­σί­ας.

      Ἕ­νας τύ­πος δι­η­γή­μα­τος-ἀ­στρα­πὴ εἶ­ναι τὸ δι­ή­γη­μα μὲ ἀ­κρι­βὴ ἀ­ριθ­μὸ λέ­ξε­ων. Πα­ρα­δείγ­μα­τα εἶ­ναι τὰ 55 F­i­c­t­i­on, D­r­a­b­b­le καὶ τὸ 69er. Οἱ να­νο-ἱ­στο­ρί­ες ἀ­πο­τε­λοῦν ὁ­λο­κλη­ρω­μέ­νες ἱ­στο­ρί­ες μὲ του­λά­χι­στον ἕ­να χα­ρα­κτή­ρα καὶ μιὰ δι­α­κρι­τὴ πλο­κή, ἔ­κτα­σης ἀ­κρι­βῶς 55 λέ­ξε­ων. Τὸ D­r­a­b­b­le εἶ­ναι μιὰ ἱ­στο­ρί­α 100 λέ­ξε­ων, ἐ­κτὸς τῶν τίτ­λων, καὶ τὸ 69er εἶ­ναι ἕ­να δι­ή­γη­μα ἀ­κρι­βῶς 69 λέ­ξε­ων, ἐ­ξαι­ρου­μέ­νων καὶ πά­λι τῶν τίτ­λων. Τὸ τε­λευ­ταῖ­ο εἶ­δος φι­λο­ξε­νοῦν­ταν τα­κτι­κὰ στὶς σε­λί­δες τοῦ κα­να­δι­κοῦ λο­γο­τε­χνι­κοῦ πε­ρι­ο­δι­κοῦ N­FG, στὸ ὁ­ποῖ­ο ὑ­πῆρ­χε εἰ­δι­κὴ στή­λη γιὰ τέ­τοι­ες ἱ­στο­ρί­ες σὲ κά­θε τεῦ­χος. Ὁ δι­η­γη­μα­το­γρά­φος Μπροὺς Χό­λαντ Ρότ­ζερς ἔ­χει γρά­ψει τὰ δι­η­γή­μα­τα «369» τὰ ὁ­ποί­α ἔ­χουν ἕ­ναν γε­νι­κὸ τίτ­λο καὶ ἔ­πει­τα χω­ρί­ζον­ται σὲ τρί­α θε­μα­τι­κὰ συ­να­φῆ δι­η­γή­μα­τα 69er, ποὺ τὸ κα­θέ­να ἔ­χει τὸν δι­κό του τίτ­λο.(7) Ὁ συγ­γρα­φέ­ας Μὰρκ Μπάν­τμαν ἔ­χει γρά­ψει μί­α νου­βέ­λα-ἀ­στρα­πή.

 

      Στιγ­μι­ό­τυ­πα (Vignettes)

 

Τὸ δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πὴ δι­α­φέ­ρει ἀ­πὸ τὰ στιγ­μι­ό­τυ­πα (Vignettes) λό­γῳ τοῦ ὅ­τι τὸ δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πὴ πε­ρι­έ­χει τὰ στοι­χεῖ­α μιᾶς κλα­σι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας: ἕ­ναν πρω­τα­γω­νι­στή, μιὰ σύγ­κρου­ση, ἐμ­πό­δια ἢ ἐ­πι­πλο­κὲς καὶ μιὰ κλι­μά­κω­ση ἢ κα­τά­λη­ξη τῆς ἱ­στο­ρί­ας. Ὡ­στό­σο, ἀν­τί­θε­τα ἀ­πὸ τὰ πα­ρα­δο­σια­κὰ δι­η­γή­μα­τα, ὁ πε­ρι­ο­ρι­σμέ­νος ἀ­ριθ­μὸς λέ­ξε­ων ἐ­πι­βάλ­λει συ­χνὰ κά­ποι­α ἀ­πὸ αὐ­τὰ τὰ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὰ νὰ πα­ρα­μεί­νουν κρυ­φὰ ἢ νὰ ὑ­πο­νο­οῦν­ται μέ­σα ἀ­πὸ τὴν πλο­κή. Ἡ ἀρ­χὴ αὐ­τή, στὴν ἀ­κραί­α ἔκ­φρα­σή της, γί­νε­ται ἀν­τι­λη­πτὴ σὲ μιὰ πι­θα­νὸν ἀ­να­λη­θῆ ἱ­στο­ρί­α σχε­τι­κὰ μὲ ἕ­να δι­ή­γη­μα-ἀ­στρα­πὴ ἕ­ξι λέ­ξε­ων ποὺ φη­μο­λο­γεῖ­ται πὼς ἔ­γρα­ψε ὁ Ἔρ­νε­στ Χέ­μιν­γου­ε­ϊ: «Γιὰ πού­λη­μα: παι­δι­κὰ πα­πού­τσια, ἐν­τε­λῶς ἀ­φό­ρε­τα.»

 

* * *

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
* Ση­μεί­ω­ση τοῦ με­τα­φρα­στῆ: Σύμ­φω­να μὲ ὁ­ρι­σμέ­νους «Pro­setry [“πε­ζο­ποί­η­ση”] εἶ­ναι λο­γο­τε­χνί­α γραμ­μέ­νη σὲ πε­ζὴ φόρ­μα μὲ ποι­η­τι­κὴ γλώσ­σα. Ἡ πε­ρισ­σό­τε­ρη πε­ζο­ποί­η­ση ἔ­χει ποι­ό­τη­τα ἰ­δι­αι­τέ­ρως ὑ­περ­ρε­α­λι­στι­κή. Ἡ πε­ζο­ποί­η­ση δὲν γρά­φε­ται ἐν­τε­λῶς σὲ ποι­η­τι­κὴ φόρ­μα, ἂν καὶ σὲ κά­ποι­ες στιγ­μές της μπο­ρεῖ νὰ παίρ­νει μιὰ τέ­τοι­α μορ­φή.» (Βλ. http://news.deviantart.com/article/81652/). Σύμ­φω­να μὲ ἕ­ναν ἄλ­λο ὁ­ρι­σμὸ πρό­κει­ται γιά «Γρα­πτὸ ἔρ­γο ποὺ συν­τί­θε­ται ἀ­πὸ ποί­η­ση καὶ πε­ζὸ ταυ­τό­χρο­να· φέρ’ εἰπεῖν: μιὰ παράγραφος μὲ μέτρο. Βλ. φρά­ση: Ἐ­ὰν μπο­ρεῖς νὰ γρά­ψεις μιὰ πα­ρά­γρα­φο χρη­σι­μο­ποι­ών­τας μέ­τρο, κι ὡστόσο νὰ μὴν τὴν ἔ­χεις κά­νει ποι­η­τι­κή, τό­τε ἔ­χεις δη­μι­ουρ­γή­σει πε­ζο­ποί­η­ση [pro­serty]­». (Βλ. http://www.addictionary.com/words/11378/Prosetry).
 
(1) http://www.percontra.net/flashfiction.htm
(2) Flash Fiction: 72 Very Short Stories, edited by James Thomas, Denise Tho­mas and Tom Ha­zuka, 1992
(3) in a (paragraph)
(4) Duotrope’s Digest – Publication Details: SmokeLong Quarterly
(5) Duotrope’s Digest – Publication Details: Flash Fiction Online
(6) Duotrope’s Digest – Publication Details: Vestal Review
(7) Word Games, The Writer, January 2006
(8) My Life at First Try, 2008
(9) Very Short Stories, Wired Magazine, November 2006
(10) Mikkelson, Barbara; David P. Mikkelson (2008-10-29). “Baby Shoes”. Snopes.com. http://www.snopes.com/language/literary/babyshoes.asp. Retrieved 2009-09-22.

 

 

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Flash_fiction

 

Μετάφραση ἀπὸ τὰ ἀγγλικά:

Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης (Ἀ­θή­να, 1972). Ποι­η­τής, δι­η­γη­μα­το­γρά­φος, με­τα­φρα­στής. Σπού­δα­σε Ἀγ­γλι­κὴ Φι­λο­λο­γί­α. Δι­δά­σκει στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Πε­λο­πον­νή­σου στὴν Κα­λα­μά­τα.

 

 Βλ. ἀκόμη ἐδῶ , Ἡμερολόγιο Καταστρώματος (ἐγγραφὴ 06-04-2010).