Κατερίνα Παπαντωνίου Ἡ κόρη τοῦ παπᾶ ΡΩΜΙΑΡΗ ΜΟΥΓΓΑΘΗΚΕΣ τώρα, μὰ τί νὰ πεῖς, νὰ πεῖς φχαριστῶ κυρὰ Παναγιώτα, ποὺ σὲ βρῆκα πεινασμένο στὴ δημοσιὰ μετὰ τὸ Γεράκι, σ’ ἐτάϊσα, χόρτασες ἔρημε δυὸ χρόνια κοντά μου, ἔπιασε κρέας τὸ πετσί σου, μυαλὸ δὲν εἶχες ὅμως, παπούτσια σοῦ ἔδωκα νὰ φορέσεις, τὰ ροῦχα [...]
Ἀρχειοθετήθηκε ὡς: Αισθήματα-Πάθη,Ερωτας,Ελληνικά,Θάνατος,Μονόλογος,Ξένοι-Ξενιτειά,Οικογένεια,Παπαντωνίου Κατερίνα,Παραβατικότητα | Ἐτικέττες: Διήγημα,Κατερίνα Παπαντωνίου,Λογοτεχνία | Τὰ σχόλια ἔχουν κλείσει
