Ἀμάντα Μιχαλοπούλου: Τὸ χέρι τοῦ πατέρα μου

    Ἀμάντα Μιχαλοπούλου   Τὸ χέρι τοῦ πατέρα μου                                                               Τὸ ξέ­ρω πὼς ἐ­νή­με­ροι τε­λεῖ­τε                                                             κι ἐ­νή­με­ρους μᾶς παίρ­νε­τε, πα­τέ­ρες,                                                             ἐ­κεῖ ποὺ ἀ­ο­ρί­στως κα­τοι­κεῖ­τε,                                                             ψη­λὰ στοὺς πει­σι­θά­να­τους αἰ­θέ­ρες                                                                      Δι­ο­νύ­σης Κα­ψά­λης, Ὑπὸ κλίμακα   ΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ κοι­μό­μουν μὲ πολ­λούς. Ἤ­μουν εἴ­κο­σι χρο­νῶν, ταγ­μέ­νη στὶς ἐμ­πει­ρί­ες. Εἶ­χα γνω­ρί­σει ἀ­γό­ρια καὶ [...]