Ζέτα Κουντούρη Τριτοκοσμικὲς ἱστορίες ΟΙΤΑΖΩ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥστὸν καθρέφτη. Τὸ τόξο στὰ χείλη γυρτό, τὸ δέρμα μουντὸ καὶ μνησίκακο. Ἡ βοηθὸς τοῦ ἄντρα μου, ἡ Ψιψινέλ, χαμογελάει γαλαζοπράσινα κάθε φορὰ ποὺ μὲ συναντάει στὸ πολυτελὲς ἰατρεῖο του. Τί ψηλοτάκουνες γόβες, τί φινετσάτα καλσὸν παρατηρεῖ μ’ ὀξυδέρκεια, ἀλήθεια τί τυρὶ εἶχες βάλει [...]
Ἀρχειοθετήθηκε ὡς: Αισθήματα-Πάθη,Ερωτας,Ελληνικά,Κουντούρη Ζέτα,Κοινωνικοί κώδικες,Μονόλογος,Νοσήματα,Οικογένεια,Ψυχογραφία | Ἐτικέττες: Διήγημα,Ζέτα Κουντούρη,Λογοτεχνία | Τὰ σχόλια ἔχουν κλείσει
