Ἀλέξανδρος Βαναργιώτης: 11-9-2001

    Ἀ­λέ­ξαν­δρος Βα­ναρ­γι­ώ­της   11-9-2001   ΑΛΕΨΑ ΠΟΛΥ γι’ αὐ­τὴ τὴ σχέ­ση. Τὰ χρό­νια ποὺ ὑ­πη­ρε­τού­σα­με μα­ζί, ἐ­νῶ στὴν ἀρ­χὴ δὲν ἔ­δει­ξε κα­νέ­να ἐν­δι­α­φέ­ρον γιὰ μέ­να, κα­τά­φε­ρα σι­γὰ-σι­γὰ μὲ σχέ­δια καὶ προ­σε­κτι­κὲς κι­νή­σεις, βῆ­μα-βῆ­μα, νὰ τὴν κά­νω πρῶ­τα νὰ μὲ προ­σέ­ξει καὶ ἀρ­γό­τε­ρα νὰ συ­ζοῦ­με. Ἦ­ταν καλ­λι­τε­χνι­κὴ φύ­ση καὶ γιὰ νὰ τὴν κερ­δί­σω ἔ­βγα­λα [...]

Ἀλέξανδρος Βαναργιώτης: Μικρὴ ἱστορία

    Ἀ­λέ­ξαν­δρος Βα­ναρ­γι­ώ­της   Μι­κρὴ ἱ­στο­ρί­α   ΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ τῆς μη­τέ­ρας δι­ά­λε­ξα κά­ποι­α ἀ­πὸ τὰ πράγ­μα­τά της γιὰ ἐν­θύ­μια. Με­τα­ξὺ ἄλ­λων πῆ­ρα καὶ ἕ­ναν πί­να­κα ζω­γρα­φι­κῆς. Ἦ­ταν ἕ­να φτη­νὸ ἀν­τί­γρα­φο, ἀ­πὸ αὐ­τὰ μὲ τὰ ὁ­ποῖ­α ἡ μη­τέ­ρα στό­λι­ζε τοὺς τοί­χους τοῦ σπι­τιοῦ μας, τὸ ὁ­ποῖ­ο ὅ­μως μοῦ θύ­μι­ζε πολ­λά. Ἀ­πει­κό­νι­ζε ἕ­να σπί­τι πί­σω ἀ­πὸ μιὰ [...]