Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag): Ἕ­να χω­ρι­ου­δά­κι

    Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag)   Ἕ­να χω­ρι­ου­δά­κι (Un Tirguşor)   Α ΣΠΙΤΙΑ δὲν ἔ­χουν πόρ­τα. Δὲν ἔ­χουν πα­ρὰ μο­νά­χα ἕ­να πα­ρα­θύ­ρι κι ἐ­κεῖ­νο μι­κρὸ καὶ στρα­βο­το­πο­θε­τη­μέ­νο. Σπί­τια σὰν τῶν πι­θή­κων, μὲ σκε­πές, κόκ­κι­νες λαμ­πε­ρὲς ἀ­πὸ κε­ρα­μί­δια καὶ κε­ρα­μό­πλα­κες. Στὰ σο­κά­κια, ἢ κα­λύ­τε­ρα στὰ πε­ρά­σμα­τα ἀ­νά­με­σα στὰ σπί­τια, πά­νω σὲ τεν­τω­μέ­να σκοι­νιὰ ἀ­πὸ τὴν [...]

Ντουμίτρου Τσεπενιάγκ (Dumitru Ţepeneag): Τὸ νεκρὸ ψάρι

      Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag)   Τὸ Νε­κρὸ Ψά­ρι (Peşte Mort)   ΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ, στὴν πρό­σο­ψη τοῦ ἑ­στι­α­το­ρί­ου, μα­ζὶ μὲ τὸ τσοῦρ­μο τῶν πε­ρί­ερ­γων ποὺ συ­νω­στί­ζον­ταν νὰ ἰ­δοῦν τὰ ψά­ρια πά­νω στὸ πε­ζο­δρό­μιο. Ἀλ­λη­λο­σπρω­χνό­με­νος, ἀ­κρο­πα­τοῦ­σα μὰ δὲν ἀ­πο­φά­σι­ζα ν’ ἀ­πο­χω­ρή­σω. Στὸ πλά­ι ὁ σω­ρὸς με­γά­λω­νε, τὸν ἐ­νί­σχυ­ε μί­α χον­τρὴ κυ­ρά­τσα, μὲ [...]