Οὔρσουλα Φωσκόλου: Χέρια σε κινέζικο φόντο

    Οὔρ­σου­λα Φω­σκό­λου                 Χέ­ρια σὲ κι­νέ­ζι­κο φόν­το   Α ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ἔ­παι­ξαν γιὰ λί­γο, μι­κροὶ καὶ με­γά­λοι μαῦ­ροι καὶ κί­τρι­νοι κύ­κλοι ἔ­κα­ναν τὴν ἐμ­φά­νι­σή τους ἐ­δῶ κι ἐ­κεῖ στὸ φὶλμ καὶ ἡ με­γά­λη ἐ­πι­γρα­φὴ συ­νο­δεύ­τη­κε ἀ­πὸ τὸ ἄ­ναμ­μα τῶν φώ­των στὴ σχε­δὸν ἄ­δεια αἴ­θου­σα. Στὸν συ­νοι­κια­κὸ κι­νη­μα­το­γρά­φο «Ἀ­να­ΐς» εἶ­χε φτά­σει ἡ ὥ­ρα [...]

Νίκος Κουφάκης: Μεταμορφώσεις

    Νί­κος Κου­φά­κης   Με­τα­μορ­φώ­σεις   ΕΤΑ ΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑ ὁ πα­τέ­ρας μου ἄρ­χι­σε νὰ ὑ­πο­δύ­ε­ται ὅ­λα τὰ πρό­σω­πα τῆς οἰ­κο­γέ­νειάς μας, ἀν­δρι­κὰ καὶ γυ­ναι­κεῖ­α, ὅ­πως ὁ Ἄ­λεκ Γκί­νες στὴν κω­μω­δί­α τῶν στούν­τιο τοῦ Ἴ­λινκ «Ὁ δέ­κα­τος τρί­τος κλη­ρο­νό­μος». Ὅ­σο περ­νοῦ­σαν τὰ χρό­νια τὸ κεί­με­νο τοῦ προ­σώ­που του ἔ­μοια­ζε νὰ σβή­νε­ται καὶ νὰ γρά­φε­ται κα­τὰ [...]

Τάκης Σιδέρης: Τὸ ζεϊμπέκικο

        Τά­κης Σι­δέ­ρης   Τὸ Ζε­ϊμ­πέ­κι­κο    ΠΑΠΠΟΥΣ ΣΟΥ, ἀ­γό­ρι μου, ἦ­ταν σπου­δαῖ­ος ἄν­θρω­πος. Ἕ­νας γνή­σιος καὶ αὐ­θεν­τι­κὸς λα­ϊ­κὸς ἀ­γω­νι­στής, χρό­νια ἀν­τάρ­της στὰ βου­νά, στὶς φυ­λα­κὲς καὶ στὶς ἐ­ξο­ρί­ες, μάρ­τυ­ρας τῶν ἰ­δε­ῶν ποὺ πί­στευ­ε τό­σο ἀ­κρά­δαν­τα. Πραγ­μα­τι­κὰ εἶ­χα ἕ­ναν πα­τέ­ρα ποὺ νιώ­θω ὑ­πε­ρή­φα­νος γι’ αὐ­τόν. Δὲν θὰ ξε­χά­σω πο­τὲ ἐ­κεί­νη τὴ μέ­ρα [...]

Ντὰν Κάπλαν (Dan Kaplan): Μπίλ

    Ντὰν Κάπλαν (Dan Kaplan)   Μπίλ (Bill)   ΟΡΩΝΤΑΣ ἕ­να ξε­φτι­σμέ­νο μάλ­λι­νο που­λό­βερ, ὁ Μπὶλ κό­βει στὰ δύο μιὰ κα­ρύ­δα ἀ­πὸ τὴ Χα­βά­η μὲ μιὰ σπά­θα. Ὁ Μπὶλ στὸ μπάρ, σκαρ­φα­λω­μέ­νος σὲ ἕ­να σκαμ­πό, μὲ τὶς κλει­δώ­σεις νὰ χτυ­ποῦν ἐ­λα­φρὰ καὶ τὴ βρο­χὴ νὰ σφυ­ρο­κο­πᾶ τὴν τσίγ­κι­νη ὀ­ρο­φή. Στὴν ἀ­σπρό­μαυ­ρη τη­λε­ό­ρα­ση τοῦ Μπὶλ [...]

Κατερίνα Ἠλιοπούλου: Jackson Road

    Κα­τε­ρί­να Ἠ­λι­ο­πού­λου   Jackson Road   ΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ἕ­ξι ὧρες με­τά, σκέ­φτο­μαι: Δὲν μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι αὐ­τό.  Ἀ­δύ­να­τον. Σκέ­φτο­μαι πὼς πρέ­πει νὰ εἶ­ναι ἕ­να εἶ­δος φάρ­σας, δο­κι­μα­σί­ας, ἔ­στω τι­μω­ρί­ας. Ὅ­τι θὰ μοῦ δo­θεῖ μιὰ ἀ­κό­μα εὐ­και­ρί­α. Τὸ μυα­λό μου δὲν μπο­ρεῖ νὰ χω­ρέ­σει τὴν ὁ­ρι­στι­κό­τη­τα τῆς κα­τά­στα­σης. Κι ἔ­τσι πε­ρι­μέ­νω. Γρά­φω στὸ [...]

Τόμας Μπέρνχαρντ (Thomas Bernhard): Ἐπαναπατρισμός

    Τόμας Μπέρνχαρντ (Thomas Bernhard)   Ἐ­πα­να­πα­τρι­σμός (Zuruckgekehrt)   ΤΑΝ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ἐ­δῶ στὰ κα­θ’ ἡ­μᾶς μποῦν κὰν στὸν κό­πο νὰ γρά­ψουν γιὰ ἕ­ναν ἀ­πὸ τὴν ἴ­διαν αὐ­τὴ χώ­ρα προ­ερ­χό­με­νο καὶ δι­ε­θνοῦς φή­μης καὶ ἀ­κτι­νο­βο­λί­ας καλ­λι­τέ­χνη, γρά­φουν τό­τε ἁ­πλῶς καὶ μό­νον γιὰ τὸν ἐν λό­γῳ καλ­λι­τέ­χνη, κα­θὼς μέ­σῳ αὐ­τῆς τῆς μνεί­ας μπο­ροῦν νὰ τὸν [...]

Νικόλα Ράντεφ (Никола Радев): Σύζυγος καὶ ἐρωμένη

Νι­κό­λα Ράν­τεφ (Никола Радев)   Σύ­ζυ­γος καὶ ἐ­ρω­μέ­νη (Съпруга и любовница)   ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΜΙΜΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ καὶ ἡ λο­γο­τε­χνί­α ἡ ἐ­ρω­μέ­νη μου», λέ­ει ὁ Τσέ­χωφ γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό του. Κι ἔ­τσι ὅ­πως συμ­βαί­νει καὶ στὴ ζω­ή, οἱ ἔν­τι­μοι ἄν­δρες φέ­ρον­ται στὴ σύ­ζυ­γο μὲ σε­βα­σμό, ἐ­νῶ μὲ τὴν ἐ­ρω­μέ­νη ζοῦν.        Ἡ ζω­ὴ του [...]

Νικόλα Ράντεφ (Никола Радев): Αὐτὴ δὲν εἶναι Ἐκείνη

      Νι­κό­λα Ράν­τεφ (Никола Радев)   Αὐ­τὴ δὲν εἶ­ναι Ἐ­κεί­νη (Тази не е Оная)   ΑΙ Ο ΤΟΛΣΤΟΪ δὲν ἔ­πι­νε καὶ πά­λι δὲν ἦ­ταν εὐ­τυ­χι­σμέ­νος… Τά­χα μου κό­μης, ἀλ­λὰ ντυ­νό­ταν σὰν μου­ζί­κος. Βαμ­βα­κε­ρὴ που­κα­μί­σα, στὴ μέ­ση σχοι­νί. Μπό­τες. Ἀλ­λὰ στὰ νιά­τα του ὑ­πῆρ­ξε κομ­ψός. Ἦ­ταν τριά­ντα τεσ­σά­ρων, ὅ­ταν παν­τρεύ­τη­κε τὴ δε­κα­ο­κτά­χρο­νη Σο­φί­α Ἀν­τρέ­γι­εβ­να [...]

Ἀλεξάνδρα Δεληγιώργη: Ὁ μικρὸς Ὀρέστης ἤ Φυγὴ ποὺ σκοτώνει

        Ἀ­λε­ξάν­δρα Δε­λη­γι­ώρ­γη   Ὁ μι­κρὸς Ὀ­ρέ­στης ἢ Φυ­γὴ ποὺ σκο­τώ­νει   ΤΑΝ, ΚΑΠΟΤΕ, μιὰ μη­τέ­ρα ποὺ ἀ­γα­ποῦ­σε τὸν γιό της. Τοῦ ἦ­ταν ἀ­πό­λυ­τα ἀ­φο­σι­ω­μέ­νη καὶ τὸν προ­στά­τευ­ε, για­τὶ ἤ­ξε­ρε πό­σο θλι­βε­ρὸς καὶ ἄ­θλιος εἶ­ναι ὁ κό­σμος. Ὁ γιὸς της ἦ­ταν ἥ­συ­χος χα­ρα­κτή­ρας καὶ μᾶλ­λον εὐ­φυ­ής, ἀλ­λὰ δὲν τὸν ἐν­δι­έ­φε­ρε νὰ τὸν [...]

Μάνος Καλπαδάκης: Τὸ δίλημμα

    Μά­νος Καλ­πα­δά­κης   Τὸ δί­λημ­μα   ΓΝΩΣΤΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ Νί­κος Στά­μου (Β’ βρα­βεῖ­ο Φε­στι­βὰλ Θεσ/νί­κης, Γ’ Βρα­βεῖ­ο Φε­στι­βὰλ Νί­και­ας) κά­θε­ται ἀ­να­παυ­τι­κὰ στὴν πο­λυ­θρό­να, ρί­χνει ἕ­να αὐ­στη­ρὸ ἐ­ξε­τα­στι­κὸ βλέμ­μα τρι­γύ­ρω, ἐ­πι­θε­ω­ρεῖ. Ὅ­λοι κον­τά του κρέ­μον­ται μὲ ἀ­γω­νί­α ἀ­πὸ τὸ βλέμ­μα καὶ ἀ­πὸ τὸ στό­μα του. Ἱ­κα­νο­ποι­η­μέ­νος, νευ­ρι­κός, ἤ­ρε­μος, ὀρ­γι­σμέ­νος; Ὅ­μως ἕ­να συγ­κα­τα­βα­τι­κό του χα­μό­γε­λο τοὺς [...]