Οὔρσουλα Φωσκόλου: Χέρια σε κινέζικο φόντο

    Οὔρ­σου­λα Φω­σκό­λου                 Χέ­ρια σὲ κι­νέ­ζι­κο φόν­το   Α ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ἔ­παι­ξαν γιὰ λί­γο, μι­κροὶ καὶ με­γά­λοι μαῦ­ροι καὶ κί­τρι­νοι κύ­κλοι ἔ­κα­ναν τὴν ἐμ­φά­νι­σή τους ἐ­δῶ κι ἐ­κεῖ στὸ φὶλμ καὶ ἡ με­γά­λη ἐ­πι­γρα­φὴ συ­νο­δεύ­τη­κε ἀ­πὸ τὸ ἄ­ναμ­μα τῶν φώ­των στὴ σχε­δὸν ἄ­δεια αἴ­θου­σα. Στὸν συ­νοι­κια­κὸ κι­νη­μα­το­γρά­φο «Ἀ­να­ΐς» εἶ­χε φτά­σει ἡ ὥ­ρα [...]

Βασίλης Γκουρογιάννης: Ὁδηγώντας ὁ τυφλός

      Βασίλης Γκουρογιάννης   Ὁδηγώντας ὁ τυφλός   ΤΗΡΙΖΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ στὶς πα­λά­μες καὶ προ­σπα­θῶ νὰ ἀ­να­κα­λέ­σω τὸ κλί­μα καὶ τὴν ψυ­χο­λο­γί­α ἐ­κεί­νου τοῦ και­ροῦ, ὄ­χι τό­σο μα­κρι­νοῦ και­ροῦ ἀλ­λὰ ἀ­νά­με­σα Χρι­στού­γεν­να καὶ Ὀ­λυμ­πια­κοὺς ἀ­γῶ­νες τοῦ 2004. Θυ­μᾶ­στε, τό­τε ἦ­ταν σὰ νὰ βρι­σκό­μα­σταν ὅ­λοι οἱ Ἕλ­λη­νες σ΄ἕ­να νη­σι­ώ­τι­κο τα­βερ­νά­κι μὲ θέ­α καὶ κοι­τά­ζα­με [...]

Φώτης Μηκερόζης: Μπρὸς στὸ φωτεινό σηματοδότη

    Φώτης Μηκερόζης   Μπρὸς στὸ φωτεινὸ σηματοδότη   Α ΞΥΛΑ ΣΤΟ ΤΖΑΚΙ, σώ­θη­καν. Ἔ­σβη­σε ἡ φω­τιά. Σι­γὰ-σι­γὰ ἁ­πλώ­θη­κε στὴν κά­μα­ρα, μιὰ νο­τι­σμέ­νη ψύ­χρα. Κρυ­ῶ­σαν, ἔ­τσι ὅ­πως ἦ­ταν ξε­σκέ­πα­στα, τὰ γυ­μνὰ κοι­μι­σμέ­να κορ­μιά τους. Ξυ­πνῆ­σαν, τὴν ἴ­δια στιγ­μή. Ἔ­ξω χι­ό­νι­ζε. Σι­ω­πη­λά, σχε­δὸν ὑ­πο­δό­ρια. Ἐ­κεί­νη τρά­βη­ξε ἀ­πά­νω τους τὸ βα­ρὺ πά­πλω­μα. Γυ­ρί­σαν στὸ πλά­ι καὶ [...]

Τόλης Καζαντζῆς: Ὁ λάκκος

    Τό­λης Κα­ζαν­τζῆς   Ὁ λάκ­κος   ­πέ­ναν­τι στὸ σπί­τι μας ἦ­ταν ὁ λάκ­κος. Ἦ­ταν γιὰ τὰ θε­μέ­λια τοῦ σπι­τιοῦ ποὺ δὲν τὸ χτί­σα­νε για­τὶ ἦρ­θε ἡ κα­το­χή. Ἔ­τσι ἀ­πό­μει­νε μο­νά­χα ὁ λάκ­κος, σκαμ­μέ­νος κα­νο­νι­κὰ ἀ­π’ τὶς δυ­ὸ με­ρι­ές, κα­τη­φο­ρι­κὸς ἀ­π’ τὶς ἄλ­λες, πρὸς τὸ σταυ­ρο­δρό­μι, γιὰ νὰ κα­τε­βαί­νου­νε, ὡς φαί­νε­ται, τὰ φορ­τη­γὰ ποὺ [...]

Μιχαήλ Μήτρας: Ὅπως συμβαίνει συχνά

    Μι­χα­ὴλ Μή­τρας   Ὅ­πως συμ­βαί­νει συ­χνά   δὲν εἶ­χαν ἀν­ταλ­λά­ξει ἀ­κό­μα οὔ­τε—θυ­μή­θη­κε πα­ρό­μοι­ες σκη­νές—με­τά—σὲ δι­α­φο­ρε­τι­κὰ ση­μεῖ­α τῆς πό­λης—μιὰ ἁ­πλὴ πρό­τα­ση—ἂν καὶ νύ­χτα τὰ κύ­μα­τα φαί­νον­ταν στὴν ἀ­κτή—νὰ πα­ρα­τεί­νουν τὴν πα­ρα­μο­νή τους—ἡ αἰ­τί­α ποὺ δέν—μιὰ ἀ­κό­μα εὐ­και­ρί­α—συ­νή­θι­ζε ν’ ἀ­κού­ει τὴν ἐκ­πομ­πή—ἀρ­γό­τε­ρα—μιὰ ἀ­λα­ζο­νι­κὴ ἔκ­φρα­ση πού—ἔ­πρε­πε νὰ συμ­πλη­ρώ­σει τὸ ἔν­τυ­πο—ἕ­να τη­λε­φώ­νη­μα τὸ βρά­δυ—ἔ­μοια­ζε πὼς ἔ­ψα­χνε κά­ποιον [...]

Κατερίνα Ἠλιοπούλου: Jackson Road

    Κα­τε­ρί­να Ἠ­λι­ο­πού­λου   Jackson Road   ΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ἕ­ξι ὧρες με­τά, σκέ­φτο­μαι: Δὲν μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι αὐ­τό.  Ἀ­δύ­να­τον. Σκέ­φτο­μαι πὼς πρέ­πει νὰ εἶ­ναι ἕ­να εἶ­δος φάρ­σας, δο­κι­μα­σί­ας, ἔ­στω τι­μω­ρί­ας. Ὅ­τι θὰ μοῦ δo­θεῖ μιὰ ἀ­κό­μα εὐ­και­ρί­α. Τὸ μυα­λό μου δὲν μπο­ρεῖ νὰ χω­ρέ­σει τὴν ὁ­ρι­στι­κό­τη­τα τῆς κα­τά­στα­σης. Κι ἔ­τσι πε­ρι­μέ­νω. Γρά­φω στὸ [...]

Βασίλης Μανουσάκης: Ἀϋπνία

    Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης   Ἀ­ϋ­πνί­α   Α ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ δὲν ἔ­κλει­ναν πά­λι ἀ­πό­ψε. Γιὰ πολ­λο­στὴ νύ­χτα κα­θό­ταν σὰν ἀ­πο­σβο­λω­μέ­νη στὸ ἀ­πέ­ναν­τι μπαλ­κό­νι γιὰ νὰ μυ­ρί­σει θαρ­ρεῖς τὸ καυ­σα­έ­ριο ἀ­να­κα­τε­μέ­νο μὲ τὸ γλυ­κε­ρὸ γι­α­σε­μὶ τῆς δι­πλα­νῆς βε­ράν­τας.             Τὰ μά­τια μου δὲν ἔ­κλει­ναν πά­λι ἀ­πό­ψε. Στε­κό­μουν μπρο­στὰ στὸ πα­ρά­θυ­ρο τῆς κου­ζί­νας καὶ τὴν κοι­τοῦ­σα σὰν [...]

Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag): Ἕ­να χω­ρι­ου­δά­κι

    Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag)   Ἕ­να χω­ρι­ου­δά­κι (Un Tirguşor)   Α ΣΠΙΤΙΑ δὲν ἔ­χουν πόρ­τα. Δὲν ἔ­χουν πα­ρὰ μο­νά­χα ἕ­να πα­ρα­θύ­ρι κι ἐ­κεῖ­νο μι­κρὸ καὶ στρα­βο­το­πο­θε­τη­μέ­νο. Σπί­τια σὰν τῶν πι­θή­κων, μὲ σκε­πές, κόκ­κι­νες λαμ­πε­ρὲς ἀ­πὸ κε­ρα­μί­δια καὶ κε­ρα­μό­πλα­κες. Στὰ σο­κά­κια, ἢ κα­λύ­τε­ρα στὰ πε­ρά­σμα­τα ἀ­νά­με­σα στὰ σπί­τια, πά­νω σὲ τεν­τω­μέ­να σκοι­νιὰ ἀ­πὸ τὴν [...]

Χριστίνα Συμβουλίδου: Freerider

    Χριστίνα Συμβουλίδου   Freerider   ΗΝ ΠΟΛΗ ΑΥΤΗ τὴν ἔ­χεις ψη­λα­φή­σει. Στὸ σχό­λα­σμα ἁ­λω­νί­ζεις κά­θε μέ­ρα τὰ στε­νὰ ψά­χνον­τας μὲ τὸ βλέμ­μα τὶς γω­νί­ες. Πε­ζού­λια, κρά­σπε­δα, σκα­λιά, ὅ­που καὶ νὰ κοι­τά­ξεις βλέ­πεις μο­νά­χα εὐ­και­ρί­ες. Ὅ­ταν τὴν πρω­το­εῖ­δες, ἕ­ξι χρο­νῶν, σοῦ φά­νη­κε θη­ρί­ο· φῶ­τα, κόρ­νες, τό­σος κό­σμος, δὲν ἤ­τα­νε νὰ μεί­νε­τε, ἔ­λε­γαν, ἁ­πλὰ ἕ­νας [...]

Ἰωάννα Καρατζαφέρη: Ἡ Ἑνδεκάτη

    Ἰ­ω­άν­να Κα­ρα­τζα­φέ­ρη   Ἡ Ἑν­δε­κά­τη   ­ΠΕ­ΜΕ­ΝΑΝ καὶ τοὺς εἶ­πα, κα­λά. Κά­ποι­οι φί­λοι ἐ­ξα­κο­λου­θοῦν νὰ ἐ­πι­μέ­νουν νὰ μὲ ὑ­πο­δέ­χον­ται ἢ νὰ μὲ ἀ­πο­χαι­ρε­τοῦν στὸ ἕ­να ἀ­ε­ρο­δρό­μιο ἢ τὸ ἄλ­λο.        Δὲν βα­ρε­θή­κα­τε ἀ­κό­μα, τοὺς ρω­τά­ω, τά­χα πὼς τοὺς βά­ζω στὸν κό­πο.        Σὲ βο­η­θᾶ­με μὲ τὰ βά­ρη σου.        Ποι­ὰ βά­ρη, νό­μι­ζα ὅ­τι [...]