Γκὺ Ντὲ Μωπασσάν (Guy de Maupassant): Ὄνειρα

    Γκὺ Ντὲ Μωπασσάν (Guy de Maupassant)   Ὄνειρα (Rêves)   ΤΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΕΙΠΝΟ μὲ φί­λους, πα­λιοὺς φί­λους. Ἦ­ταν πέν­τε: ἕ­νας συγ­γρα­φέ­ας, ἕ­νας για­τρὸς καὶ τρεῖς ἀ­νύ­παν­δροι, ἀ­νε­πάγ­γελ­τοι πλού­σιοι ἄν­δρες.        Εἴ­χα­με μι­λή­σει πε­ρὶ παν­τὸς ἐ­πι­στη­τοῦ καὶ βρι­σκό­μα­σταν σὲ μιὰ κα­τά­στα­ση νω­χέ­λειας, ἐ­κεί­νη ἡ νω­χέ­λεια ποὺ προ­η­γεῖ­ται τῆς ἀ­να­χώ­ρη­σης με­τὰ τὸ γεῦ­μα. [...]

Ἠλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος: Μπάνιο μὲ τὸν Γιάννη

Ἠλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος   Μπάνιο μὲ τὸν Γιάννη   ΓΙΑΝΝΗΣ ἑ­τοι­μά­ζε­ται νὰ πά­ει γιὰ μπά­νιο στὴ θά­λασ­σα. Εἶ­ναι τὸ πρῶ­το του μπά­νιο, τε­λευ­ταί­α ἡ­μέ­ρα τοῦ Σε­πτεμ­βρί­ου σή­με­ρα. Φο­ρά­ει τὸ μαῦ­ρο του μα­γιό, βά­ζει τὶς κα­φὲ σα­γι­ο­νά­ρες του, παίρ­νει μιὰ πε­τσέ­τα καὶ κα­θα­ρί­ζει τὰ γυα­λιά του. Μὲ κυτ­τά­ζει με­λαγ­χο­λι­κά.        — Μὴ στε­να­χω­ρι­έ­σαι, τοῦ λέ­ω, σὲ [...]

Βασίλης Γκουρογιάννης: Ὁδηγώντας ὁ τυφλός

      Βασίλης Γκουρογιάννης   Ὁδηγώντας ὁ τυφλός   ΤΗΡΙΖΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ στὶς πα­λά­μες καὶ προ­σπα­θῶ νὰ ἀ­να­κα­λέ­σω τὸ κλί­μα καὶ τὴν ψυ­χο­λο­γί­α ἐ­κεί­νου τοῦ και­ροῦ, ὄ­χι τό­σο μα­κρι­νοῦ και­ροῦ ἀλ­λὰ ἀ­νά­με­σα Χρι­στού­γεν­να καὶ Ὀ­λυμ­πια­κοὺς ἀ­γῶ­νες τοῦ 2004. Θυ­μᾶ­στε, τό­τε ἦ­ταν σὰ νὰ βρι­σκό­μα­σταν ὅ­λοι οἱ Ἕλ­λη­νες σ΄ἕ­να νη­σι­ώ­τι­κο τα­βερ­νά­κι μὲ θέ­α καὶ κοι­τά­ζα­με [...]

Νιαράκη Άννα: Μετρημένες κουβέντες…

    Ἄν­να Νι­α­ρά­κη   Με­τρη­μέ­νες κου­βέν­τες…    ΚΥΡ-ΓΙΩΡΓΗΣ ἦ­ταν πιὰ πα­τη­μέ­να ἑ­ξην­τα­πέν­τε. Φαι­νό­ταν πιὸ γέ­ρος. Δὲν μί­λα­γε πο­τέ. Ὅ­λοι στὴν γει­το­νιὰ τὸν λέ­γαν Μουγ­κο­γι­ώ­ρη. Στὰ κου­τσομ­πο­λιὰ ἐ­πι­κρα­τοῦ­σαν δύο ἀ­πό­ψεις. Ἡ μί­α πλευ­ρὰ (τῆς κυ­ρα-Ἑ­λέ­νης τῆς κα­θα­ρί­στριας ποὺ ἔ­με­νε ἀ­πέ­ναν­τι ἀ­πὸ τὸν Μουγ­κο­γι­ώ­ρη), ὑ­πο­στή­ρι­ζε ὅ­τι ὁ κυρ-Γι­ώρ­γης μι­λοῦ­σε πα­λιά, ἀλ­λὰ με­τὰ ἀ­πὸ ἕ­να συμ­βὰν ποὺ [...]

Τζὰκ Χάντεϊ (Jack Handey): Οἱ φωνὲς μέσα στὸ κεφάλι μου

      Τζὰκ Χάντεϊ (Jack Handey)   Οἱ φωνὲς μέσα στὸ κεφάλι μου (T­he V­o­i­c­es in my H­e­ad)   ΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΩ πό­τε οἱ φω­νὲς μέ­σα στὸ κε­φά­λι μου θὰ ἀρ­χί­σουν νὰ μοῦ μι­λοῦν. Μπο­ρεῖ νὰ βγαί­νω ἀ­πὸ τὸ σπί­τι μου καὶ νὰ κοι­τά­ζω τὰ σύ­νε­φα. Ξαφ­νι­κά, οἱ φω­νὲς στὸ κε­φά­λι μου θὰ μοῦ [...]

Ζντράφκα Ἐφτίμοβα (Zdravka Evtimova): Αἷμα

      Ζντράφκα Ἐφτίμοβα (Zdravka Evtimova)   Αἷμα (Blood)   ΙΓΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ ἐ­πι­σκέ­πτον­ται τὸ μα­γα­ζί μου, τρεῖς-τέσ­σε­ρις ἄν­θρω­ποι τὴ μέ­ρα. Κοι­τά­ζουν τὰ ζῶ­α στὰ κλου­βιά, ἀλ­λὰ σπά­νια τὰ ἀ­γο­ρά­ζουν. Ὁ χῶ­ρος εἶ­ναι στε­νὸς καὶ δὲν χω­ρά­ω πί­σω ἀ­πὸ τὸν πάγ­κο, ὁ­πό­τε κά­θο­μαι συ­νή­θως στὴν πα­λιὰ σκο­ρο­φα­γω­μέ­νη κα­ρέ­κλα μου πί­σω ἀ­πὸ τὴν πόρ­τα. Ὧ­ρες ὁ­λό­κλη­ρες [...]

Τόμας Μπέρνχαρντ (Thomas Bernhard): Ἐπαναπατρισμός

    Τόμας Μπέρνχαρντ (Thomas Bernhard)   Ἐ­πα­να­πα­τρι­σμός (Zuruckgekehrt)   ΤΑΝ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ἐ­δῶ στὰ κα­θ’ ἡ­μᾶς μποῦν κὰν στὸν κό­πο νὰ γρά­ψουν γιὰ ἕ­ναν ἀ­πὸ τὴν ἴ­διαν αὐ­τὴ χώ­ρα προ­ερ­χό­με­νο καὶ δι­ε­θνοῦς φή­μης καὶ ἀ­κτι­νο­βο­λί­ας καλ­λι­τέ­χνη, γρά­φουν τό­τε ἁ­πλῶς καὶ μό­νον γιὰ τὸν ἐν λό­γῳ καλ­λι­τέ­χνη, κα­θὼς μέ­σῳ αὐ­τῆς τῆς μνεί­ας μπο­ροῦν νὰ τὸν [...]

Τόμας Μπέρνχαρντ (Thomas Bernhard): Φήμη

    Τόμας Μπέρνχαρντ (Thomas Bernhard)   Φή­μη (Beruhmt)   ΗΜΙΣΜΕΝΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ καὶ κά­το­χος πα­νε­πι­στη­μια­κῆς ἕ­δρας ἀ­ναγ­κά­στη­κε νὰ δι­α­κό­ψει μιὰ ἐγ­χεί­ρι­ση ρου­τί­νας, κα­θό­λου δύ­σκο­λη, οὔ­τε ἐ­πι­κίν­δυ­νη, καὶ νὰ ἀ­να­θέ­σει τὴν πε­ρά­τω­σή της στοὺς βο­η­θούς του, λό­γῳ ξαφ­νι­κῆς ἀ­δι­α­θε­σί­ας. Στὴ συ­νέ­χεια δὲν δι­έ­θε­τε τὸ σθέ­νος νὰ πα­ρα­δε­χτεῖ δη­μο­σί­ως καὶ στὴν ἴ­δια τὴν ἀ­σθε­νῆ, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­χε [...]

Ἀνδρέας Μαλόρης: Ἡ ἀναβολή

      Ἀνδρέας Μαλόρης   Ἡ ἀναβολή   Ι­ΝΑΙ ΓΕΡ­ΜΕ­ΝΟΣ ΣΤΟ ΔΕ­ΞΙ ΤΟΥ ΠΛΕΥ­ΡΟ καὶ κοι­τά­ζει μέ­σ’ ἀ­π’ τ’ ἀ­νοι­χτὸ πα­ρά­θυ­ρο τῆς κλι­νι­κῆς τὸ πε­ρί­πτε­ρο στὸν ἀ­πέ­ναν­τι δρό­μο. Μὰ εἶ­ναι τό­ση ἡ ὑ­πο­ξαι­μί­α στὸ μυα­λό του, ποὺ ζα­λι­σμέ­νος δὲν ἀ­κού­ει τί­πο­τα! Τί­πο­τα! Βλέ­πει μό­νο τὸ δρό­μο νὰ σφύ­ζει ἀ­πὸ βου­βὲς σπα­σμω­δι­κὲς κι­νή­σεις ἀν­θρώ­πι­νων φι­γού­ρων, [...]

Ἠλίας Χαραλαμπόπουλος: Τὰ κινητά

  Ἠ­λί­ας Χα­ρα­λαμ­πό­που­λος   Τὰ κι­νη­τά   ΕΝ ΕΙΧΑ πο­τὲ κα­λὴ σχέ­ση μὲ τὴν τε­χνο­λο­γί­α. Εἶ­ναι ποὺ μὲ ἔ­κα­νε νὰ νι­ώ­θω ἀ­νό­η­τος, γέ­ρος, πα­ρο­πλι­σμέ­νος. Κα­λώ­δια, φορ­τι­στές, κι­νη­τὰ τη­λέ­φω­να, μὲ κά­να­νε νὰ πι­στεύ­ω ὅ­τι δὲν ἔ­χω κα­θό­λου μυα­λὸ στὸ κε­φά­λι μου. Ἔ­τσι, ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ φερ­θῶ, ὅ­πως λέ­νε ἔ­ξυ­πνα καὶ νὰ προ­σαρ­μο­στῶ. Ὅ­πως αὐ­τὸς ποὺ φο­βᾶ­ται τὰ [...]