Βασίλης Μανουσάκης: Ἀϋπνία

    Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης   Ἀ­ϋ­πνί­α   Α ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ δὲν ἔ­κλει­ναν πά­λι ἀ­πό­ψε. Γιὰ πολ­λο­στὴ νύ­χτα κα­θό­ταν σὰν ἀ­πο­σβο­λω­μέ­νη στὸ ἀ­πέ­ναν­τι μπαλ­κό­νι γιὰ νὰ μυ­ρί­σει θαρ­ρεῖς τὸ καυ­σα­έ­ριο ἀ­να­κα­τε­μέ­νο μὲ τὸ γλυ­κε­ρὸ γι­α­σε­μὶ τῆς δι­πλα­νῆς βε­ράν­τας.             Τὰ μά­τια μου δὲν ἔ­κλει­ναν πά­λι ἀ­πό­ψε. Στε­κό­μουν μπρο­στὰ στὸ πα­ρά­θυ­ρο τῆς κου­ζί­νας καὶ τὴν κοι­τοῦ­σα σὰν [...]

Ἠλίας Χαραλαμπόπουλος: Τὰ κινητά

  Ἠ­λί­ας Χα­ρα­λαμ­πό­που­λος   Τὰ κι­νη­τά   ΕΝ ΕΙΧΑ πο­τὲ κα­λὴ σχέ­ση μὲ τὴν τε­χνο­λο­γί­α. Εἶ­ναι ποὺ μὲ ἔ­κα­νε νὰ νι­ώ­θω ἀ­νό­η­τος, γέ­ρος, πα­ρο­πλι­σμέ­νος. Κα­λώ­δια, φορ­τι­στές, κι­νη­τὰ τη­λέ­φω­να, μὲ κά­να­νε νὰ πι­στεύ­ω ὅ­τι δὲν ἔ­χω κα­θό­λου μυα­λὸ στὸ κε­φά­λι μου. Ἔ­τσι, ἀ­πο­φά­σι­σα νὰ φερ­θῶ, ὅ­πως λέ­νε ἔ­ξυ­πνα καὶ νὰ προ­σαρ­μο­στῶ. Ὅ­πως αὐ­τὸς ποὺ φο­βᾶ­ται τὰ [...]

Σαμάνθα Σούκ (Samantha Schoech): Γιατὶ δὲν ἔπρεπε νὰ ἔχεις πάει ἐξαρχῆς

    Σαμάνθα Σούκ (Samantha Schoech)   Γιατὶ δὲν ἔπρεπε νὰ ἔχεις πάει ἐξαρχῆς (Why you shouldn’t have gone in the first place)   ΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ μέ­χρι τὸ Βα­λέ­χο γιὰ νὰ τὸν συ­ναν­τή­σεις στὰ μι­σὰ τῆς δι­α­δρο­μῆς. Ἀ­κό­μη κι ἂν νι­ώ­θεις πνιγ­μέ­νη καὶ δὲν ἔ­χεις πη­δη­χτεῖ ἀ­πὸ τό­τε ποὺ χω­ρί­σα­τε πρὶν ἀ­πὸ δύ­ο μῆ­νες. Πρῶ­τον, [...]

Λεωνίδας Τούρλας: Μαζὶ δώδεκα μὲ δύο

    Λε­ω­νί­δας Τούρ­λας   Μα­ζί, δώ­δε­κα μὲ δύ­ο   ΠΗ­ΚΕ ΣΤΟ ΣΠΙ­ΤΙ καὶ κοι­τά­χτη­κε στὸν κα­θρέ­πτη τῆς εἰ­σό­δου. Κα­τσα­ρω­μέ­να τσου­λού­φια ἔ­πε­φταν στὸ μέ­τω­πό της. Προ­σπά­θη­σε μὲ τὰ δά­χτυ­λα νὰ τὰ ση­κώ­σει. Ἄ­δι­κος κό­πος. Εἶ­χε φύ­γει χω­ρὶς ὀμ­πρέ­λα καὶ στὸ γυ­ρι­σμὸ κρα­τοῦ­σε τὴ ζα­κέ­τα πά­νω ἀ­πὸ τὸ κε­φά­λι της, γιὰ νὰ προ­στα­τέ­ψει τὸ κτέ­νι­σμα. «Πε­τα­μέ­να [...]

Σταῦρος Δάλκος: Ἡ χρονομηχανή

    Σταῦρος Δάλκος   Ἡ χρονομηχανή   ­ΖΗ­ΣΕ ΚΑ­ΠΟ­ΤΕ, στὸ μα­κρι­νὸ τὸ μέλ­λον, ἕ­νας τρε­λὸς ἐ­πι­στή­μο­νας, ποὺ στό­χο τῆς ζω­ῆς του εἶ­χε βά­λει νὰ ἐ­φεύ­ρει κά­τι πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­σύλ­λη­πτο. Μιὰ χρο­νο­μη­χα­νή.         Τε­λεί­ω­σε τὶς σπου­δές του στὰ 25 του καὶ ἀ­μέ­σως βάλ­θη­κε νὰ κά­νει τὸ ὄ­νει­ρό του πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Νοί­κια­σε ἕ­να ὑ­πό­γειο, ἐ­ξα­σφά­λι­σε τὶς ἀ­πα­ραί­τη­τες ἐ­πι­χο­ρη­γή­σεις, ἀ­γό­ρα­σε [...]

Gisèle Prassinos: Δὲν εἶμαι πιὰ μόνος

    Ζι­ζὲλ Πρά­σι­νος (Gisèle Prassinos)                        Δὲν εἶ­μαι πιὰ μό­νος (Je ne suis plus seul)   ΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ μό­νος. Τώ­ρα ἔ­χω κά­ποι­ον. Πε­ρί­με­να και­ρό.  Πο­τὲ δὲν ἔ­ψα­ξα ἢ μᾶλ­λον ναί, για­τί γιὰ νὰ ποῦ­με τὴν ἀ­λή­θεια πάν­τα ἐ­πι­θυ­μοῦ­σα μιὰ συν­τρο­φιά. Ἀλ­λὰ δὲν ἤ­ξε­ρα πῶς νὰ φερ­θῶ γιὰ νὰ τὴν κα­λέ­σω. Μὲ τί; Τί εἴ­δους [...]