Νίκος Κουφάκης: Μεταμορφώσεις

    Νί­κος Κου­φά­κης   Με­τα­μορ­φώ­σεις   ΕΤΑ ΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑ ὁ πα­τέ­ρας μου ἄρ­χι­σε νὰ ὑ­πο­δύ­ε­ται ὅ­λα τὰ πρό­σω­πα τῆς οἰ­κο­γέ­νειάς μας, ἀν­δρι­κὰ καὶ γυ­ναι­κεῖ­α, ὅ­πως ὁ Ἄ­λεκ Γκί­νες στὴν κω­μω­δί­α τῶν στούν­τιο τοῦ Ἴ­λινκ «Ὁ δέ­κα­τος τρί­τος κλη­ρο­νό­μος». Ὅ­σο περ­νοῦ­σαν τὰ χρό­νια τὸ κεί­με­νο τοῦ προ­σώ­που του ἔ­μοια­ζε νὰ σβή­νε­ται καὶ νὰ γρά­φε­ται κα­τὰ [...]

Τζέιν Ἂνν Φίλιπς (Jane Anne Phillips): Τυφλὰ Κορίτσια

    Τζέιν Ἂνν Φίλιπς (Jane Anne Phillips)   Τυ­φλὰ Κο­ρί­τσια (Βlind Girls)   ΞΕΡΕ πὼς στὸ χω­ρά­φι δὲν ἦ­ταν τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρὰ μό­νο τ’ ἀ­γό­ρια καὶ πὼς εἶ­χαν ἔρ­θει νὰ τὶς δοῦν νὰ με­θᾶ­νε μὲ και­νού­ριο κρα­σί. Στὴ μι­κρὴ κα­λύ­βα ἕ­να ρα­δι­ό­φω­νο σκορ­ποῦ­σε ὑ­πο­σχέ­σεις γιὰ φι­λιὰ καὶ μαῦ­ρο ἔ­ρω­τα. Ἡ Τζέ­σε κοί­τα­ζε τὴ Σά­λυ· [...]

Γιάννης Παλαβός: Μεγάλος

    Γιάννης Παλαβός   Μεγάλος   Στὴν Ἕλη                    ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ ΚΑΠΝΙΖΕΙ κά­τω ἀ­πὸ τὸ κι­ό­σκι. Κα­θι­στὸς σ’ ἕ­να σκα­μνί. Μό­λις ποὺ τὸν ξε­χω­ρί­ζω πί­σω ἀ­π’ τὶς ντο­μα­τι­ὲς κα­θὼς κα­τη­φο­ρί­ζω γιὰ νὰ μπῶ στὸν μπαχ­τσέ. «Μπαμ­πά» λέ­ω «τὸ πο­δή­λα­το τά ’­παι­ξε». Τὸν βλέ­πω ποὺ σμί­γει τὰ φρύ­δια του. Δὲν τοῦ ἀ­ρέ­σει νὰ μι­λά­ω ἔ­τσι. [...]

Τάκης Σιδέρης: Τὸ ζεϊμπέκικο

        Τά­κης Σι­δέ­ρης   Τὸ Ζε­ϊμ­πέ­κι­κο    ΠΑΠΠΟΥΣ ΣΟΥ, ἀ­γό­ρι μου, ἦ­ταν σπου­δαῖ­ος ἄν­θρω­πος. Ἕ­νας γνή­σιος καὶ αὐ­θεν­τι­κὸς λα­ϊ­κὸς ἀ­γω­νι­στής, χρό­νια ἀν­τάρ­της στὰ βου­νά, στὶς φυ­λα­κὲς καὶ στὶς ἐ­ξο­ρί­ες, μάρ­τυ­ρας τῶν ἰ­δε­ῶν ποὺ πί­στευ­ε τό­σο ἀ­κρά­δαν­τα. Πραγ­μα­τι­κὰ εἶ­χα ἕ­ναν πα­τέ­ρα ποὺ νιώ­θω ὑ­πε­ρή­φα­νος γι’ αὐ­τόν. Δὲν θὰ ξε­χά­σω πο­τὲ ἐ­κεί­νη τὴ μέ­ρα [...]

Χουὰν Ἐδουάρδο Θούνιγα (Juan Eduardo Zúñiga): Ἡ διδασκαλία

    Χουὰν Ἐδουάρδο Θούνιγα (JuanEduardoZúñiga)   Ἡ δι­δα­σκα­λί­α (Las enseñanzas)   Ο ΚΡΥΟ ΔΥΝΑΜΩΝΕ στοὺς ἄ­δει­ους δρό­μους, κολ­λοῦ­σε πά­νω στὰ ροῦ­χα καὶ ἔ­στελ­νε στὸ πρό­σω­πο αἰχ­μη­ρὲς ἀ­κί­δες ποὺ ἔ­κα­ναν τὰ μά­τια νὰ δα­κρύ­ζουν. Πα­ρ’ ὅ­λα αὐ­τά, ἡ μη­τέ­ρα καὶ τὸ παι­δὶ συ­νέ­χι­ζαν νὰ προ­χω­ροῦν κλεί­νον­τας στὸ λαι­μὸ τὰ παλ­τά τους, θέ­λον­τας νὰ ἐμ­πο­δί­σουν ἕ­ναν [...]

Χουὰν Ἐδουάρδο Θούνιγα (Juan Eduardo Zúñiga): Νυχτερινὴ περίπολος

    Χουὰν Ἐδουάρδο Θούνιγα (Juan Eduardo Zúñiga)   Νυχτερινὴ περίπολος (Patrulla del amanecer)   ΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ νὰ σκε­φτεῖ τό­τε κο­σμή­μα­τα, ἀ­π’ αὐ­τὰ ποὺ τὰ μά­τια κοι­τά­ζουν ἀ­ρα­δι­α­σμέ­να σὲ μιὰ βι­τρί­να γε­μά­τα πο­λυ­τέ­λεια καὶ λάμ­ψη. Κα­νέ­νας δὲν θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ σκε­φτεῖ κά­τι δι­α­φο­ρε­τι­κὸ ἀ­πὸ τὸν μα­κρι­νὸ θό­ρυ­βο ἑ­νὸς βομ­βαρ­δι­σμοῦ ἢ τὴν ἔλ­λει­ψη ψω­μιοῦ [...]

Μάρω Παπαδημητρίου: Μετακόμιση

    Μά­ρω Πα­πα­δη­μη­τρί­ου   Με­τα­κό­μι­ση   ΕΔΙΑΛΕΓΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ γιὰ τὸ και­νού­ριο σπί­τι αὐ­τὸ τώ­ρα τί εἶ­ναι. Ἕ­να με­γά­λο μπορ­ντὸ τε­νε­κε­δέ­νιο κου­τὶ Special Selection σκι­σμέ­νη μιὰ λέ­ξη στὴν ἐ­τι­κέ­τα καὶ με­τὰ Ἐ­ρυ­θρὸς Ξη­ρός. Στὴν ἀ­πο­θή­κη γε­μά­το πα­λιὰ φὶλμ ξε­χα­σμέ­να. Ἀρ­νη­τι­κὲς πό­ζες σὲ ται­νί­ες ζε­λα­τί­νας χρό­νο μὲ τὸν χρό­νο σὲ θῆ­κες ἀ­πὸ τσι­γα­ρό­χαρ­το μα­κρό­στε­να κί­τρι­να [...]

Ἐλισάβετ Γρηγοριάδου: Τὸ θρανίο ἀνάποδα

    Ἐλισάβετ Γρηγοριάδου   Τὸ θρα­νί­ο ἀ­νά­πο­δα    ΚΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΓΟΥΡΕΤΟΣ εἶ­χαν ἀ­να­πο­δο­γυ­ρί­σει τὸ θρα­νί­ο καὶ τὸ στή­ρι­ζαν στὰ πό­δια τους, ὅ­ταν μπῆ­κα στὴν τά­ξη.        Πέν­τε θρα­νί­α ἀ­ρι­στε­ρά, πέν­τε δε­ξιὰ καὶ στὴ μέ­ση τὸ ἑν­δέ­κα­το. Εἰ­κο­σι­δύ­ο μα­θη­τὲς σὲ δε­κα­πέν­τε τε­τρα­γω­νι­κά. Οἱ μα­θη­τὲς ποὺ κά­θον­ται στὰ τρί­α τε­λευ­ταῖ­α θρα­νί­α δὲν μπο­ροῦν νὰ βγοῦν, [...]

Βασίλης Τσιαμπούσης: Μακιγιάζ

    Βασίλης Τσιαμπούσης   Μακιγιάζ   ΡΕΙΠΙΑ ΤΩΝ ΕΡΕΙΠΙΩΝ! Πε­νήν­τα χρό­νια με­τὰ ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη μας συ­νάν­τη­ση, ἡ μιὰ στὴν κά­σα κι ἡ ἄλ­λη δί­πλα της, στὸν κα­να­πέ, σὰν χα­μέ­νη! Στὸ σα­λό­νι σι­ω­πή, ὁ κα­θέ­νας ἀ­να­σταί­νει δι­κές του μνῆ­μες…        Δε­κα­ε­τί­α τοῦ ’60, χει­μώ­νας, τὶς φι­λο­ξε­νοῦ­με στὸ σπί­τι μας. Ἡ σόμ­πα στὸ δω­μά­τιό τους [...]

Ντιντιὲ Ντενίνκ (Didier Daeninckx): Μιὰ ὁλόκληρη χρονιὰ στὸν ἥλιο

    Ντιντιὲ Ντενίνκ (Didier Daeninckx)   Μιὰ ὁλόκληρη χρονιὰ στὸν ἥλιο (Toute une année au soleil)   ΣΚΥΛΟΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕ μέ­σα σὲ λι­γό­τε­ρο ἀ­πὸ μιὰ βδο­μά­δα. Ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ δέ­κα χρό­νια ποὺ εἶ­χε πε­ρά­σει πνί­γον­τας τὶς κραυ­γές του μέ­σα σὲ κεῖ­νο τὸ συ­νοι­κια­κὸ δι­α­μέ­ρι­σμα μὲ τὶς με­σο­τοι­χί­ες ἀ­πὸ πε­πι­ε­σμέ­νο χαρ­τί, ἄ­φη­νε πλέ­ον ἐ­λεύ­θε­ρο τὸ ἔν­στι­κτό του [...]