Γιώργης Μανουσάκης: Ἐκτὸς προγράμματος

    Γιώργης Μανουσάκης   Ἐκτὸς προγράμματος   ­ΜΟΥ­ΝΑ ΜΟ­ΝΑ­ΧΟΣ στὸ σπί­τι, πε­ρα­σμέ­να με­σά­νυχτα, καὶ πα­τοῦ­σα τὰ κουμ­πιὰ τῆς τη­λε­ό­ρα­σης, χω­ρὶς νὰ ξέ­ρω κι ἐ­γὼ τί ζη­τοῦ­σα. Εἶ­χα μπεῖ στὴν πε­ρι­ο­χὴ κα­να­λιῶν ἀ­γνώ­στων σ’ ἐ­μέ­να, ὅ­ταν σὲ μιὰ στιγ­μὴ εἶ­δα τὸ πρό­σω­πο τῆς θεί­ας μου τῆς Φω­τει­νῆς, πού ‘­χε πε­θά­νει πρὶν ἀ­πὸ δε­κα­πέν­τε χρό­νια, πα­γε­ρὸ [...]

Πάνος Πρωτοπαπάς: Οἱ ἄλλοι

    Πά­νος Πρω­το­πα­πάς   Οἱ ἄλ­λοι   Η ΖΩΗ ΜΟΥ τὴν πέ­ρα­σα κλει­σμέ­νος σ’ ἕ­να δι­α­μέ­ρι­σμα μιᾶς ἄ­δειας πο­λυ­κα­τοι­κί­ας. Ἐ­δῶ πέ­ρα­σαν τὴ ζω­ή τους καὶ οἱ γο­νεῖς μου, κλει­σμέ­νοι κι αὐ­τοί, ὅ­πως καὶ οἱ δι­κοί τους γο­νεῖς καὶ ποι­ὸς ξέ­ρει πό­σοι ξε­χα­σμέ­νοι συγ­γε­νεῖς μου ἀ­κό­μα. Ὅ­λοι ἤ­ξε­ραν πὼς ζοῦ­σαν κλει­σμέ­νοι σὲ ἕ­να δι­α­μέ­ρι­σμα μιᾶς [...]

Μαρία Τσολακούδη: Ἡ ἐπίσκεψη

    Μα­ρί­α Τσο­λα­κού­δη   Ἡ ἐ­πί­σκε­ψη   ΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ἀ­π’ τὴ δου­λειὰ καὶ βρῆ­κα ἐ­κεῖ τὸν πα­τέ­ρα μου ποὺ ἔ­χει πε­θά­νει ἐ­δῶ καὶ εἴ­κο­σι χρό­νια. Κα­θό­ταν στὸ τρα­πέ­ζι τῆς τρα­πε­ζα­ρί­ας κι εἶ­χε ἁ­πλω­μέ­να μπρο­στά του χαρ­τιὰ καὶ φα­κέ­λους. Σή­κω­σε τὰ μά­τια του καὶ μὲ εἶ­δε. «Ἄ! ἐ­σὺ εἶ­σαι», μοῦ εἶ­πε. Ὅ­ταν πέ­θα­νε, ἤ­μουν [...]

Μάνος Κοντολέων: Δῶρο γενεθλίων

    Μάνος Κοντολέων   Δῶ­ρο γε­νε­θλί­ων   ΗΜΕΡΑ ἔ­χω τὰ γε­νέ­θλιά μου. Ἀλ­λὰ δὲν μπο­ρῶ νὰ θυ­μη­θῶ τὰ πό­σα χρό­νια κλεί­νω… Τὰ δέ­κα, τὰ τριά­ντα ἢ τὰ ἑ­ξῆν­τα; Τὰ ὀ­γδόν­τα ἴ­σως;        Προ­σπα­θῶ αὐ­τὸ νὰ τὸ δι­ευ­κρι­νί­σω ἀ­πὸ τοὺς φί­λους καὶ τοὺς συγ­γε­νεῖς ποὺ ἔ­χουν ἔρ­θει νὰ μὲ ἐ­πι­σκε­φτοῦ­νε. Ὅ­λοι τους μοῦ εὔ­χον­ται νὰ [...]

Διαμαντής Αξιώτης: Οι κάμπιες

    Δι­α­μαν­τῆς Ἀ­ξι­ώ­της   Οἱ κάμ­πι­ες   ΟΛΙΣ ΓΥΡΙΣΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ἔ­σπρω­ξε, δι­α­κρι­τι­κά, στὸ χέ­ρι τῆς Γε­ωρ­για­νῆς δύ­ο χαρ­το­νο­μί­σμα­τα καὶ τὴν ἐ­λευ­θέ­ρω­σε ἀ­πὸ τὰ κα­θή­κον­τά της. Δὲν θὰ τὴ χρει­α­ζό­ταν ἄλ­λο. Ἄλ­λω­στε τὰ παι­διὰ εἶ­χαν πέ­σει γιὰ ὕ­πνο πρὸ πολ­λοῦ. Γιὰ τὰ ὑ­πό­λοι­πα θὰ φρόν­τι­ζε ὁ ἴ­διος. Στὴν πόρ­τα τὴ ρώ­τη­σε γιὰ τὸν μι­κρὸ [...]

Φερνάντο Ἰγουασάκι (Fernando Iwasaki): Ἡ Ἡμέρα τῆς Κρίσεως

    Φερνάντο Ἰγουασάκι (Fernando Iwasaki)   Ἡ Ἡμέρα τῆς Κρίσεως (Juicio Final)   ΙΑΤΙ μὲ κα­τα­δι­κά­ζεις», ρώ­τη­σα τὸν ἄγ­γε­λο, «ἀ­φοῦ ἔ­δω­σα στὸν δι­ψα­σμέ­νο νὰ πι­εῖ καὶ στὸν πει­να­σμέ­νο νὰ φά­ει;» Καὶ ὁ ἄγ­γε­λος σή­κω­σε τὸ κε­φά­λι του καὶ κά­τω ἀ­πὸ τὶς χρυ­σὲς μποῦ­κλες του ἀ­να­κά­λυ­ψα τὸ ἀ­να­ψο­κοκ­κι­νι­σμέ­νο ἀ­πὸ τὴν ὀρ­γὴ πρό­σω­πο τῆς μη­τέ­ρας μου. [...]

Φερνάντο Ἰγουασάκι (Fernando Iwasaki): Ἡμέρα τῶν νεκρῶν

    Φερνάντο Ἰγουασάκι (Fernando Iwasaki)   Ἡμέρα τῶν νεκρῶν   (Día de difuntos)   ΤΑΝ ἔ­φτα­σα στὸ νε­κρο­το­μεῖ­ο, συ­νάν­τη­σα τὴ μη­τέ­ρα μου μαυ­ρο­φο­ρε­μέ­νη στὴ σκά­λα. «Μὰ ἐ­σύ, μα­μά, εἶ­σαι πε­θα­μέ­νη».       «Καὶ ἐ­σύ, ἀ­γό­ρι μου».      Καὶ ἀγ­κα­λι­α­στή­κα­με κλαί­γον­τας ἀ­πα­ρη­γό­ρη­τοι.      Πηγή: Ajuar funerario (Νεκρικὰ προικιά), Páginas de Espuma, Μαδρίτη, 2004   Φερ­νάν­το Ἰ­γου­α­σά­κι [...]

Φερνάντο Ἰγουασάκι (Fernando Iwasaki): Τίποτα σὰν τὴν τουαλέτα σὲ σπίτι

    Φερνάντο Ἰγουασάκι (Fernando Iwasaki)   Τίποτα σὰν τὴν τουαλέτα σὲ σπίτι (No hay como el baño de casa)   ΕΡΠΑΤΟΥΣΑΜΕ ἤ­δη δύο ὧ­ρες στὴν ἐ­ξο­χὴ καὶ τὰ κο­ρί­τσια ἤ­θε­λαν πλέ­ον νὰ ἐ­πι­στρέ­ψουν στὸ χω­ριὸ για­τὶ δὲν τοὺς ἄ­ρε­σε ἡ ἰ­δέ­α νὰ πά­ρουν τὸ δρό­μο τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς βρα­δι­ά­τι­κα. Τό­τε κά­ποι­ος εἶ­δε ἕ­να σπί­τι χω­μέ­νο [...]

Νατάσα Κεσμέτη: Ὁ κρόκος τοῦ 25 (Χριστουγεννιάτικο διήγημα)

      Νατάσα Κεσμέτη   Ὁ κρό­κος τοῦ 25   ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ἦ­ταν γε­μά­τος ἄ­δεια φο­ρεῖ­α καὶ σι­ω­πή. Στὸν γυ­ναι­κεῖ­ο θά­λα­μο 25 ἕ­νας κρό­κος ἔ­φεγ­γε προ­βάλ­λον­τας ἀ­π’ τὸν βολ­βό του. Ἀ­πέ­ναν­τι, σ’ ἕ­να στε­νό­χω­ρο δί­κλι­νο, δυ­ὸ ἄν­δρες κου­βέν­τια­ζαν χα­μη­λό­φω­να.        Φορ­τω­μέ­νος τρα­γι­κὲς ἢ πλη­γω­μέ­νες ἱ­στο­ρί­ες, ἔ­χον­τας δώ­σει πλή­ρως τὴν προ­σο­χή του σὲ ἑ­κα­τον­τά­δες ἀν­θρώ­πων γιὰ [...]

Παναγιώτης Κουσαθανᾶς: Ἡ σινιόρα Ντιότιμα

    Παναγιώτης Κουσαθανᾶς   Ἡ σι­νι­ό­ρα Ντι­ό­τι­μα   ΙΧΑΛΙΖΕΙ. Ξέ­νος ἀ­πό­ψε ὁ Ἀ­να­στά­σης στὸ ξε­νο­δο­χεῖ­ο με­τὰ τό­σων χρό­νων ἀ­που­σί­α ἀ­πὸ τὸ νη­σὶ ἀ­να­ρω­τι­έ­ται προ­τοῦ πλα­γιά­σει πό­σων συμ­πτώ­σε­ων κα­τά­λη­ξη εἶ­ναι ἡ βρο­χὴ πό­σων συμ­πτώ­σε­ων κα­τά­λη­ξη εἶ­ναι ἡ ζω­ή. Θυ­μω­μέ­νος ποὺ ὅ­λα ἐ­δῶ ἔ­χουν ἀλ­λά­ξει χα­ρά­ζει στὸ χαρ­τὶ τὶς ἀ­ρά­δες μὲ τὸ πε­λε­κη­μέ­νο καὶ τ’ ἀ­πε­λέ­κη­το [...]