Μιχαὴλ Μπουλγκάκωφ (Михаил Булгаков): Αἰ­γυ­πτι­α­κὴ μού­μια

    Μιχαὴλ Μπουλγκάκωφ (Михаил Булгаков)   Αἰ­γυ­πτι­α­κὴ μούμια (Египетская мумия)   Ε ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ τῆς το­πι­κῆς ἐ­πι­τρο­πῆς φτά­σα­με στὸ Λε­νιν­γκράτ, εὑ­ρι­σκό­με­νοι σὲ ἀ­πο­στο­λή. Ὅ­ταν ξεμ­περ­δέ­ψα­με ἀ­πὸ ὅ­λες τὶς μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις, μοῦ λέ­ει ὁ πρό­ε­δρος:        — Ξέ­ρεις κά­τι, Βά­σια; Ἂς πᾶ­με στὸ Σπί­τι τοῦ Λα­οῦ(1).        Τὸν ρω­τά­ω: — Καὶ τί ξέ­χα­σα ἐ­κεῖ;        — [...]

Ἄντον Τσέχωφ (Антон Чехов): Τὸ παραξήλωσε

      Ἄντον Τσέχωφ (Антон Чехов)   Τὸ παραξήλωσε (Пересолил)   ΤΟ­ΠΟ­ΓΡΑ­ΦΟΣ Γκλὲμπ Γκα­βρί­λο­βιτς Σμιρ­νὸφ ἔ­φθα­σε στὸ σταθ­μὸ «Γκνι­λού­σκι». Μέ­χρι τὸ ἀ­γρό­κτη­μα, ὅ­που τὸν εἶ­χαν κα­λέ­σει γιὰ ὁ­ρι­ο­θέ­τη­ση, ἔ­με­ναν ἀ­κό­μα νὰ δι­α­νύ­σει τριά­ντα μὲ σα­ράν­τα βέρ­τσια. (Ἂν ὁ ἁ­μα­ξὰς δὲν εἶ­ναι πι­ω­μέ­νος καὶ δὲν ἔ­χει ψω­ρά­λο­γα, τό­τε τριά­ντα βέρ­τσια μπο­ρεῖ νὰ τὰ κά­νει, κι [...]

Ἀντρέι Πλατόνωφ (Андре́й Плато́нов): Τὸ ἄγνωστο λουλούδι

    Ἀντρέι Πλατόνωφ (Андрей Платонов)   Τὸ ἄγνωστο λουλούδι (Πα­ρα­μύ­θι βα­σι­σμέ­νο σὲ πραγ­μα­τι­κὰ γε­γο­νό­τα) (Неизвестный цветок) (Сказка-быль)   ΟΥ­ΣΕ ΚΑ­ΠΟ­ΤΕ στὸν κό­σμο ἕ­να μι­κρὸ λου­λού­δι. Κα­νεὶς δὲν γνώ­ρι­ζε ὅ­τι ὑ­πῆρ­χε στὴ γῆ. Εἶ­χε με­γα­λώ­σει μο­νά­χο του, σ’ ἕ­να ἐγ­κα­τα­λειμ­μέ­νο οἰ­κό­πε­δο. Οἱ ἀ­γε­λά­δες καὶ οἱ κα­τσί­κες δὲν σύ­χνα­ζαν ἐ­κεῖ, καὶ τὰ παι­διὰ ἀ­πὸ τὴν κα­τα­σκή­νω­ση [...]

Μαρία Μπότεβα (Мария Ботева): Μὲ τὴν πλάτη στητή

    Μαρία Μπότεβα(Мария Ботева)   Μὲ τὴν πλάτη στητή (С прямой спиной)             ΠΗΚΕ ΣΤΟ ΤΡΟΛΕΪ ἤ­δη ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη στά­ση, τὸ «Νο­σο­κο­μεῖ­ο τοῦ Βορ­ρᾶ». Ἦ­ταν νε­α­ρή. Πί­σω ἀ­πὸ τὴ στά­ση ὑ­πῆρ­χε μό­νο τὸ νε­κρο­το­μεῖ­ο. Γύ­ρω ἀ­πὸ τὰ μά­τια της δι­α­γρά­φον­ταν με­λα­νοὶ κύ­κλοι. Κά­θι­σε, καρ­φώ­νον­τας τὸ βλέμ­μα πρὸς τὸ πα­ρά­θυ­ρο. Ἔ­βγα­λε ἕ­να βι­βλί­ο καὶ [...]

Ἀλεξέι Ρέμιζωφ (Алексей Ремизов): Ὁ Γλάρος

    Ἀ­λε­ξέ­ι Ρέ­μι­ζωφ (Алексей Ремизов)   Ὁ Γλάρος (Чайка)   ΤΕΚΟΜΟΥΝ στὴν ὄ­χθη τοῦ βου­ε­ροῦ πο­τα­μοῦ. Κοι­τοῦ­σα μα­κριά, ὣς τὸ ση­μεῖ­ο ὅ­που τὰ κύ­μα­τα ἔ­γλει­φαν τὰ σύν­νε­φα καί, ἀ­να­δυ­ό­με­να, δι­έ­σχι­ζαν τὸν οὐ­ρα­νὸ σὰν ἕ­να πει­να­σμέ­νο κο­πά­δι.        Στὴ μέ­ση τοῦ πο­τα­μοῦ, ἀν­τί­κρυ μου, ὑ­ψω­νό­ταν ἕ­να σύν­νε­φο μὲ μορ­φὴ βρά­χου, ποὺ δι­α­γρα­φό­ταν ζω­η­ρό, δί­χως ἀρ­χὴ [...]

Ἀντρέι Μπίτοφ (Андрей Битов): Συμμαθητές

    Ἀντρέι Μπί­τοφ (Андрей Битов)   Συμ­μα­θητές (Однокашники)   ΠΕΤΙΑ ΜΠΟΪΤΣΕΝΚΟ ἀπὸ τὴ Τρί­τη Δη­μο­τι­κοῦ μά­ζευε χάλ­κι­να κέρ­ματα. Στὴν τε­λευ­ταί­α τά­ξη Λυ­κεί­ου ἤδη εἶχε τριά­ντα ὀκά­δες. Στὸ πέ­μπτο ἔτος τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου – ἑξήντα. Τὸν συ­νέ­λα­βαν γιὰ παρα­κώ­λυ­ση κυ­κλο­φο­ρί­ας ψιλῶν.          Στὶς δια­κοπὲς ὁ Βά­σια Βλά­σοφ βρῆκε στὸ πο­τά­μι μιὰ ξι­φο­λόγ­χη. Τῆς ἔφτια­ξε θή­κη καὶ [...]

Μπορὶς Βάχτιν (Борис Вахтин): Ἀστέρι, μάτια καὶ λάμπα

    Μπορὶς Βάχτιν (Борис Вахтин)   Ἀστέρι, μάτια καὶ λάμπα  (Звезда, глаза и лампа)   ΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ἔ­χει τὸ ὄ­νο­μά του. Τὸ δέν­τρο λέ­γε­ται δέν­τρο, κι ὄ­χι κε­ρί, τὸ ἰ­κρί­ω­μα λέ­γε­ται ἰ­κρί­ω­μα καὶ ὄ­χι γρα­φεῖ­ο, ἡ γυ­ναί­κα λέ­γε­ται γυ­ναί­κα, κι ὄ­χι ἄν­δρας, καὶ ὁ συγ­γρα­φέ­ας λέ­γε­ται συγ­γρα­φέ­ας καὶ ὄ­χι ξυ­λουρ­γός. Καὶ τὸ [...]

Γιελένα Σβάρτς (Елена Шварц): Ἄβακας στὸ νερό

    Γι­ε­λέ­να Σβαρτς (Е­л­е­на Ш­в­а­рц)   Ἄ­βα­κας στὸ νε­ρό (­ Г­р­и­ф­е­л­ь­н­ая д­о­с­ка на в­о­де)   ΙΑ ΜΕ­ΡΑ τοῦ Μά­η, τὴν πα­ρα­μο­νὴ τῆς Ἡ­μέ­ρας τῆς Νί­κης, τὴν ὥ­ρα ποὺ οἱ μαυ­ρο­βε­λου­δέ­νι­ες φλα­μου­ρι­ὲς ἅ­πλω­ναν ἕ­ναν ἀ­νά­λα­φρο πρά­σι­νο κα­πνὸ πά­νω ἀ­πὸ τὸ κιγ­κλί­δω­μα τοῦ Θε­ρι­νοῦ Κή­που, κα­τέ­πλευ­σαν στὸν Νέ­βα με­ρι­κὰ ὑ­πέ­ρο­χα σκά­φη.          Κα­τα­δρο­μι­κά, ἀν­τι­τορ­πι­λι­κά, ἀ­κό­μα κι [...]

Βλαντιμὶρ Μονάχοφ (Владимир Монахов): Δρόμος σπαρμένος μὲ ροδοπέταλα

    Βλαν­τι­μὶρ Μο­νά­χοφ (Владимир Монахов)   Δρό­μος σπαρ­μέ­νος μὲ ρο­δο­πέ­τα­λα (Счастливый путь)   ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ τὸν μα­θη­τὴ νὰ βγεῖ στὴ με­γά­λη ζω­ή, ὁ δά­σκα­λος ποὺ γνώ­ρι­ζε τὰ πάν­τα ἐκ τῶν πρό­τε­ρων, εἶ­πε:          — Πή­γαι­νε, ζῆ­σε, χω­ρὶς νὰ σπρώ­χνε­σαι. Εἶ­σαι δυ­να­τός, θὰ σ’ ἀ­φή­σουν νὰ πε­ρά­σεις ἔ­τσι κι ἀλ­λι­ῶς.         Ὁ κα­λὸς μα­θη­τὴς προ­σπα­θοῦ­σε νὰ ἀ­κο­λου­θεῖ [...]

Ἀντὸν Π. Τσέχωφ (Антон П. Чехов): Ἡ “δικιά” μου

    Ἀντὸν Π. Τσέχωφ (Антон П. Чехов)   Ἡ «δι­κιά» μου (М­оя «о­на»)   Υ­ΤΗ, σύμ­φω­να μὲ τὰ ὅ­σα ἁρ­μο­δί­ως δι­α­τεί­νον­ται οἱ γο­νεῖς καὶ οἱ προ­ϊ­στά­με­νοί μου, γεν­νή­θη­κε πρὶν ἀ­πὸ μέ­να. Ἔ­χουν δὲν ἔ­χουν δί­κιο, τὸ μό­νο ποὺ γνω­ρί­ζω εἶ­ναι ὅ­τι δὲν θυ­μᾶ­μαι οὔ­τε μί­α μέ­ρα στὴ ζω­ή μου ποὺ νὰ μὴν τῆς ἀ­νῆ­κα [...]