Ἕλενα Σταγκουράκη: Τόμας Μπέρνχαρντ. Μικρὴ εἰσαγωγὴ στὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο του

    Ἕλενα Σταγκουράκη   Τόμας Μπέρνχαρντ Μι­κρὴ εἰ­σα­γω­γὴ στὴ ζω­ὴ καὶ τὸ ἔρ­γο του   ΔΕΚΑΕΝΝΙΑΧΡΟΝΟΣ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟΣ ποὺ μὲ τὸ ψευ­δώ­νυ­μο Τό­μας Φάμ­πιαν ἐ­ξέ­δι­δε τὸ 1950 μιὰ σει­ρὰ ἀ­πὸ σύν­το­μα δι­η­γή­μα­τα, βρι­σκό­ταν στὴν ἀρ­χὴ μιᾶς μα­κρᾶς συγ­γρα­φι­κῆς πο­ρεί­ας. Μὲ τὸ πραγ­μα­τι­κό του ὄ­νο­μα, Τό­μας Μπέρ­νχαρντ, ἐ­πρό­κει­το νὰ ἐ­ξε­λι­χθεῖ σὲ ἕ­ναν ἀ­πὸ τοὺς ση­μαν­τι­κό­τε­ρους γερ­μα­νό­φω­νους [...]

Πάνος Πρωτοπαπάς: Οἱ ἄλλοι

    Πά­νος Πρω­το­πα­πάς   Οἱ ἄλ­λοι   Η ΖΩΗ ΜΟΥ τὴν πέ­ρα­σα κλει­σμέ­νος σ’ ἕ­να δι­α­μέ­ρι­σμα μιᾶς ἄ­δειας πο­λυ­κα­τοι­κί­ας. Ἐ­δῶ πέ­ρα­σαν τὴ ζω­ή τους καὶ οἱ γο­νεῖς μου, κλει­σμέ­νοι κι αὐ­τοί, ὅ­πως καὶ οἱ δι­κοί τους γο­νεῖς καὶ ποι­ὸς ξέ­ρει πό­σοι ξε­χα­σμέ­νοι συγ­γε­νεῖς μου ἀ­κό­μα. Ὅ­λοι ἤ­ξε­ραν πὼς ζοῦ­σαν κλει­σμέ­νοι σὲ ἕ­να δι­α­μέ­ρι­σμα μιᾶς [...]

Ἀμάντα Μιχαλοπούλου: Τὸ χέρι τοῦ πατέρα μου

    Ἀμάντα Μιχαλοπούλου   Τὸ χέρι τοῦ πατέρα μου                                                               Τὸ ξέ­ρω πὼς ἐ­νή­με­ροι τε­λεῖ­τε                                                             κι ἐ­νή­με­ρους μᾶς παίρ­νε­τε, πα­τέ­ρες,                                                             ἐ­κεῖ ποὺ ἀ­ο­ρί­στως κα­τοι­κεῖ­τε,                                                             ψη­λὰ στοὺς πει­σι­θά­να­τους αἰ­θέ­ρες                                                                      Δι­ο­νύ­σης Κα­ψά­λης, Ὑπὸ κλίμακα   ΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ κοι­μό­μουν μὲ πολ­λούς. Ἤ­μουν εἴ­κο­σι χρο­νῶν, ταγ­μέ­νη στὶς ἐμ­πει­ρί­ες. Εἶ­χα γνω­ρί­σει ἀ­γό­ρια καὶ [...]

Βέσελ Τσανκόφ (Весел Цанков): Βλέπω φάντασμα, γλιτώνω μὲ τρομάρα

    Βέσελ Τσανκόφ (Весел Цанков)   Βλέπω φάντασμα, γλιτώνω μὲ τρομάρα (Виждам призрак, отървавам се с уплаха)   ΑΦΝΙΚΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ἐμ­φα­νί­στη­κε ἕ­να φάν­τα­σμα. Ἔ­τσι, στὰ κα­λὰ κα­θού­με­να. Καὶ νὰ πεῖς ὅ­τι κα­τοι­κῶ σὲ κά­ποι­ο παμ­πά­λαι­ο σπί­τι, κά­τι σὰν κά­στρο ἢ ἐγ­κα­τα­λε­λειμ­μέ­νο μο­να­στή­ρι. Ὄ­χι, μέ­νω σ’ ἕ­να ἁ­πλὸ λα­ϊ­κό, προ­κα­τα­σκευ­α­σμέ­νο δι­α­μέ­ρι­σμα.        Ἐμ­φα­νί­στη­κε ἔ­τσι [...]

Βασίλης Μανουσάκης: Ἀϋπνία

    Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης   Ἀ­ϋ­πνί­α   Α ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ δὲν ἔ­κλει­ναν πά­λι ἀ­πό­ψε. Γιὰ πολ­λο­στὴ νύ­χτα κα­θό­ταν σὰν ἀ­πο­σβο­λω­μέ­νη στὸ ἀ­πέ­ναν­τι μπαλ­κό­νι γιὰ νὰ μυ­ρί­σει θαρ­ρεῖς τὸ καυ­σα­έ­ριο ἀ­να­κα­τε­μέ­νο μὲ τὸ γλυ­κε­ρὸ γι­α­σε­μὶ τῆς δι­πλα­νῆς βε­ράν­τας.             Τὰ μά­τια μου δὲν ἔ­κλει­ναν πά­λι ἀ­πό­ψε. Στε­κό­μουν μπρο­στὰ στὸ πα­ρά­θυ­ρο τῆς κου­ζί­νας καὶ τὴν κοι­τοῦ­σα σὰν [...]

Ντιντιὲ Ντενίνκ (Didier Daeninckx): Μιὰ ὁλόκληρη χρονιὰ στὸν ἥλιο

    Ντιντιὲ Ντενίνκ (Didier Daeninckx)   Μιὰ ὁλόκληρη χρονιὰ στὸν ἥλιο (Toute une année au soleil)   ΣΚΥΛΟΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕ μέ­σα σὲ λι­γό­τε­ρο ἀ­πὸ μιὰ βδο­μά­δα. Ὕ­στε­ρα ἀ­πὸ δέ­κα χρό­νια ποὺ εἶ­χε πε­ρά­σει πνί­γον­τας τὶς κραυ­γές του μέ­σα σὲ κεῖ­νο τὸ συ­νοι­κια­κὸ δι­α­μέ­ρι­σμα μὲ τὶς με­σο­τοι­χί­ες ἀ­πὸ πε­πι­ε­σμέ­νο χαρ­τί, ἄ­φη­νε πλέ­ον ἐ­λεύ­θε­ρο τὸ ἔν­στι­κτό του [...]

Νικόλα Ράντεφ (Никола Радев): Σύζυγος καὶ ἐρωμένη

Νι­κό­λα Ράν­τεφ (Никола Радев)   Σύ­ζυ­γος καὶ ἐ­ρω­μέ­νη (Съпруга и любовница)   ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΜΙΜΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ καὶ ἡ λο­γο­τε­χνί­α ἡ ἐ­ρω­μέ­νη μου», λέ­ει ὁ Τσέ­χωφ γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό του. Κι ἔ­τσι ὅ­πως συμ­βαί­νει καὶ στὴ ζω­ή, οἱ ἔν­τι­μοι ἄν­δρες φέ­ρον­ται στὴ σύ­ζυ­γο μὲ σε­βα­σμό, ἐ­νῶ μὲ τὴν ἐ­ρω­μέ­νη ζοῦν.        Ἡ ζω­ὴ του [...]

Ἀνδρέας Μαλόρης: Ἡ ἀναβολή

      Ἀνδρέας Μαλόρης   Ἡ ἀναβολή   Ι­ΝΑΙ ΓΕΡ­ΜΕ­ΝΟΣ ΣΤΟ ΔΕ­ΞΙ ΤΟΥ ΠΛΕΥ­ΡΟ καὶ κοι­τά­ζει μέ­σ’ ἀ­π’ τ’ ἀ­νοι­χτὸ πα­ρά­θυ­ρο τῆς κλι­νι­κῆς τὸ πε­ρί­πτε­ρο στὸν ἀ­πέ­ναν­τι δρό­μο. Μὰ εἶ­ναι τό­ση ἡ ὑ­πο­ξαι­μί­α στὸ μυα­λό του, ποὺ ζα­λι­σμέ­νος δὲν ἀ­κού­ει τί­πο­τα! Τί­πο­τα! Βλέ­πει μό­νο τὸ δρό­μο νὰ σφύ­ζει ἀ­πὸ βου­βὲς σπα­σμω­δι­κὲς κι­νή­σεις ἀν­θρώ­πι­νων φι­γού­ρων, [...]

Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag): Ἕ­να χω­ρι­ου­δά­κι

    Ντου­μί­τρου Τσε­πε­νιάγκ (Dumitru Ţepeneag)   Ἕ­να χω­ρι­ου­δά­κι (Un Tirguşor)   Α ΣΠΙΤΙΑ δὲν ἔ­χουν πόρ­τα. Δὲν ἔ­χουν πα­ρὰ μο­νά­χα ἕ­να πα­ρα­θύ­ρι κι ἐ­κεῖ­νο μι­κρὸ καὶ στρα­βο­το­πο­θε­τη­μέ­νο. Σπί­τια σὰν τῶν πι­θή­κων, μὲ σκε­πές, κόκ­κι­νες λαμ­πε­ρὲς ἀ­πὸ κε­ρα­μί­δια καὶ κε­ρα­μό­πλα­κες. Στὰ σο­κά­κια, ἢ κα­λύ­τε­ρα στὰ πε­ρά­σμα­τα ἀ­νά­με­σα στὰ σπί­τια, πά­νω σὲ τεν­τω­μέ­να σκοι­νιὰ ἀ­πὸ τὴν [...]

Βέσελ Τσανκόφ (Весел Цанков): Τὰ πράγματα βελτιώνονται

      Βέσελ Τσανκόφ (Весел Цанков)   Τὰ πράγματα βελτιώνονται (Нещата се оправят)   ΠΩΣ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑ στὸν δρό­μο, ξαφ­νι­κὰ μοῦ κόλ­λη­σε ἕ­νας τύ­πος. «Χαί­ρε­ται! Ἐ­γὼ εἶ­μαι τὸ προ­σω­πι­κό σας κι­νη­τὸ τη­λέ­φω­νο, συγ­χα­ρη­τή­ρια!»        «Ρέ, εἶ­σαι τρε­λός;­!­», τοῦ ἔ­κο­ψα τὴ φό­ρα.        «Ὄ­χι, ἄ­νερ­γος. Δη­λα­δή, ἤ­μουν ἄ­νερ­γος, ἀλ­λὰ ὄ­χι πιά – ἀ­πὸ τὸ Ὑ­πουρ­γεῖ­ο Ἐρ­γα­σί­ας [...]